CHAMACHEME TRUBISQUEIRA


CHAMACHEME TRUBISQUEIRA

Chamácheme trubisqueira,

herba que o gado non come:

vale máis ser trubisqueira

que muller de ruín home.

 

Chamácheme trubisqueira

á vista de tanta xente

e agora vaime quedar-e,

trubisqueira para sempre.

 

-Costureiriña bonita,

¿onde perdeche o dedal?.

-Foi no fondo da vila,

(foi na costiña de Oimbra)

baixando cara O Rosal.

(Esta cantiga, cantába sempre unha rapaza de Xinzo de Limia,

que era mestra e estaba nun grupo de baile en Vilagarcía, sinto non

lembrar o seu nome. Decía que se cantaba moito pola súa terra e

por toda a zona de Verín)

Imagen

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s