O TEXTIL: ENTRE A RIQUEZA E OS DONATIVOS.

O TEXTIL: ENTRE A RIQUEZA E OS DONATIVOS.
    E ven isto a conto, pola folga das empregadas de certa casa de moda, que como dí o refrán “Moito presumir e a casa sen barrer”.
    As mulleres galegas, son as grandes estafadas das fábricas textís.
    E sei moi ben do que falo, porque son de Lalín, noutrora o centro da moda de Galicia e da península inteira.
.      Houbo un tempo, no que as grandes fábricas de moda, estaban en Lalín.
.      En Pontevedra capital, facíase unha pasarela de moda chamada “Pontus Veterís” na que solo participaban os modistos lalinenses, e presumíase de que equipos de futbol coma o Madrid ou o Sevilla, vestían moda galega.
    Todo esto ven a conto, porque como repito, os que somos de Lalín, sabemos como se fixeron as grandes fortunas textís da comarca.
    As nosas nais e avóas, traballaron de lúa a sol, e noite tras noite zurcindo roupa para estas casas. Remataron coa espalda feita trizas, e coa vista desfeita de coser un día si e outro tamén, para que os seus fillos e netos, puideran levar ás oito da maña ás fábricas, as pezas de roupa que colleran o día antes ás oito da tarde.
    Eu mesmo, teño o tacatá da máquina de coser da miña nai metido nos oídos de escoitala noite tras noite. Anque a ela, explotouna unha casa de modas de Pontevedra e non de Lalín.
    Estragaron a súa saúde por unha miseria, e sin nin siquera cotizaron por elas.
    Todo en negro… centos e centos de mulleres, traballando para enriquecerse o patrón con cartos en negro!
    E agora aínda por riba, que moitas delas piden unha paga disas que chaman mínimo vital, hai algúns malnacidos, que din que estas pagas pídenas @s vag@s.
    Pero o peor foi cando a crise do 2011, que moitas ou casi todas estas empresas, fundiron, ou medio fundiron, e pedioron axudas que a Xunta lles concedeu a baixo ou mínimo interese, pare que retomaran o traballo nas fábricas. Nunca remontaron o voo. Todo o contrario, coas axudas oficiais que recibiron, largáronse para Marrocos e Portugar, para fabricar mais barato, e ós galegos, que lles dean por onde a espalda perde o seu casto nome pola parte de abaixo. E o que aínda é peor, os organismos oficiais, nunca lle pediron contas das subvencións concedidas.
.      Agora, aí os tedes, presumindo de riqueza, fabricando e cotizando fora do país, e explotando ás fillas e netas, daquelas nais e avoas que co seu sudor e a súa saúde fixeronos ricos.
    Os seus beneficios anuais, contanse por miles de millóns, mentras as súas traballadoras, seguen mendigando unha paga diña. Que por certo, e nestas empresas, as mulleres seguen gañando ata un cincoenta por cen menos cós homes, non se sabe moi ben por qué. Quizais pola famosa lei do embudo!
    E aínda hai quen os defende, e aplaude as migallas que gastan en publicide en modo e maneira de donativos para saúde, como se foran uns salvapatrias.
    Galicia, non lles debe nada, e as mulleres galegas, menos!!
.      Son iles, quenes lle deben moito a Galicia e as nosas mulleres!!
    Que teñades bo día.

NUBES

NUBES.
Nubes de tristura no horizonte,
chuvia de bagoas por chegar,
brétemas que se asoman caladas,
van alporizar a nosa paz.

Vidas que se truncan nun respiro,
folgos que parecennos faltar,
dores que se funden co silencio,
só a cor branca nos da paz.

Nubes, nubes…
nubes que non deixan respirar.
Nubes, nubes…
só a cor branca nos da paz.

Foi coma un solpor para os mais vellos,
prós mais novos duro de levar,
un rio no inverno, caudaloso,
sen remansos nos que repousar.

Ventos xa limparon o horizonte,
as bagoas deixaron de brotar,
neboas que se abriron cara ó ceo,
fan que o rio volva ó seu caudal.

Nubes, nubes…
nubes que xa deixan respirar.
Nubes, nubes…
só a cor branca nos dou paz.

……………………………………

NUBES.

É unha cantiga que comencei cando o confinamento da Covid, pero da que solo fixera unha estrofa e unha pequena idea da música.

A verdade é que me pareceu tan triste, que deixeina gardada na miña maleta da desorden.

Fai uns tres meses que me pillou a min a enfermedade da que aínda teño secuelas, e botei man do pouco que tiña para rematala, e así quedou.

É moi triste. Quizais a cantiga mais triste que fixen, pero aí está.

AS BAGOAS…

AS BAGOAS…
O neno, choraba desonsolado, despois de vir do cemiterio de soterrar ó seu avó.
A avoa, mirando pra él, e sentada no seu tallo á carón do lume da lareira, díxolle:
– Deixa que se vaian. Deixas marchar a todas.
– A quen?
– Ás bágoas! As veces parece que son tantas, que ata pensas que vas afogar nelas. Pero non che é así.
– Avoa, pensas que pronto me deixarán de saír?
– Claro! Respondeulle a avoa con ese sorriso doce que só teñen as avoas.
As bágoas saen, pero non se quedan moito tempo. Cumplen unfa función moi importante, e pouco despois, seguen o camiño ata que desaparecen.
– E que traballo cumpren?
– Son somentes auga! Limpan, lavan e aclaran, tal como fai a choiva. Todo se ve distinto despois da choiva, verdade?
– Si avoa.
– Mañá, o teu avó, seguirá metido no teu corazón para sempre, pero aínda con mais forza que ata o de agora. E as bagoas, deixaranlle sitio ós sorrisos que sairán dos teus ollos, en canto penses nél.
(De Pepe, para o meu amigo Elisardo e o seu filliño Brais)

O GATO NEGRO!!

O GATO NEGRO!!
.     Resulta que vou a Soutelo de Montes. Cando chego ó coche pra volver para Pontevedra, zasca!! A roda dianteira dereita pinchada.
   Collo o inflador ese de conectar no mecheiro… e non furula!! 
   Co que estaba chovendo, chamo a axuda na estrada, e despois de esperar tomando unha cerveciña no bar do Roque, aparecen 40 minutos despois, e párchana eles.
   Arrinco.
.     Chego a Cerdedo, e na rotonda que hai ó remate da vila, un rapaz que viña de Sabucedo, métese nela sen cederme o paso, dame un golpe, e escangállame a aleta dianteira dereita. 
.     Díxenlle de facer o parte amistoso, pero non conforme con que a culpa era dél, chama ó pai por teléfono, e este faino entrar en razón uns dez minutos despois.
   Metémonos no meu coche, e facemos o parte amistoso.
.     Pois queredes ver, que cando estou na recta que hai en San Xurxo de Sacos, vai , e non cruza ó tolo un gato negro, que non pillei por un par de metros, e porque peguei un frenazo?
   E o moi ca… brito, cando chega ó outro lado onda unha fonte que hai alí, séntase, e queda mirando pra min como dicindo… anda, segue… segue camiño, que por hoxe xa te amolei ben!
   E non se ríu de min porque os gatos non saben rir!!
   A nai que o…!!!
   Se chego ter a cospeta no coche, zorrégolle un tiro, que o mando pro inferno directamente, sen pasar siquera polo purgatorio.
.     I e que eu supersticioso, supersticiosoooo… non son! Pero tampouco creo nas bruxas, e van coma tolas montadas nas escobas polo ceo en diante.
.     A todo esto, cando tiña que estar en Pontevedra ás dúas, cheguei ás catro menos vinte… e a pulpeira onde iba xantar, xa estaba recollendo!!
   Ala, veña. Unha aperta, sentidiño na carretera, e non vos perder polas congostras.

ENCE E OS NOSOS MONTES

ENCE E OS NOSOS MONTES
   Onte cando iba pra Lama escoitei en Radio Pontevedra, un anuncio de ENCE, onde din mais ou menos “Se tés alcolitros de 15 anos, mercámoschos. ENCE coida dos vosos montes!!
   E xa que estaba nun concello ateigado de alcolitros e acababa de pasar por Ponte Caldelas, outro tanto do mesmo, ou aínda peor, déuseme por pensar de que o anuncio é unha mentira tan grande coma o deserto do Sahara. E amais de ser mentira, como diría o meu amigo Jose M Canabal… Non é certo, nin verdade!!
ENCE, non coida dos nosos montes. Coida dos seus intereses nos nosos montes, que é moi distinto.
.     Cando ENCE se preocupou das carballeiras e soutos dos nosos montes?
.     Saben os de Ence que é un carrrasco? Unha carqueixa? Un codeso?
   Cando lle preocuparon a ENCE as matogueiras que os fan tan fermosos?
   Cando ENCE prantou outra cousa que non foran alcolitros?
.     Cantos carballos, vidros, ameeiros, sobreiras, salgueiros, freixos, loureiros, aveleiras, etc. prantou ENCE para decir a burrada de que coida dos nosos montes?
   Cando se preocupou ENCE de limpar os montes onde non hai alcolitros?
.     Cando se preocupou ENCE dos montes do Deza, antes de que apareceran eses alcolitros que se dan en altura superior a 600 mts.?
.     Que fixo ENCE polos montes de Agolada e Lalín ata fai uns anos que está enchendo prados e terras de labradio de alcolitros, co beneplácito da consellería do Medio Ambiente galego?
   Se ENCE coida dos nosos montes, por qué permitíu que un sitio tan emblemático e fermoso como o Pedregal da Irimia, nacemento do noso pai Miño, se enchera de alcolitros?
.     Preocupáronse algunha vez os de ENCE da fauna e flora autóctona que desaparece nos alcolitais que prantan? desaparece dos alcolitais que prantan?
.     Non me fagan rir, que sáenme prantos en vez de risas.
.     Hai un vello refrán que di que en boca pechada non entran moscas. No caso da súa, polo tamaño, en vez de moscas entran avestruces. Así que millor para os montes galegos… péchena!!

COMO LLE CAMBIAN O ACEITE Ó COCHE UN HOME E UNHA MULLER

COMO LLE CAMBIAN O ACEITE Ó COCHE UN HOME E UNHA MULLER:
———– A MULLER
1. Achégase ó taller cando o coche marca “Cambio de aceite”
2. Mentras llo cambian, espera na cafetería saboreando un bo café.
3. Trinta minutos después paga e arrinca co aceite cambiado.
Gastos:
Cambio de aceite 70,00 €
Café 1,10 €
————
Total 71,10 €
————O HOME
01. Achégase ó Carrefour e compra unha lata de 3 litros de aceite, un ambientador que arrecende a vainilla e un pack de 6 cervexas.
02. Levanta o coche co gato.
03. Abre unha cervexa e bébea para repoñerse do esforzo.
04. Coloca unha cacerola para recoller o aceite usado.
05. Busca unha chave do 17 para desenroscar o tapón do carter. Nona atopa.
06. Achégase a unha Ferraxería e merca unha chave. De volta, atópase cos amigos na cafetería e convida a unhas cervezas.
07. Desenrosca o tapón. O motor aínda está quente. Queimase nunca mau e caelle o tapón xunto co aceite na cacerola.
08. Bota mercromina na queimadura, e bebe unha cervexa mirando como cae o aceite na cacerola.
09. Achégase o veciño e beben unhas cervezas. Mentralas beben, o veciño dille que non lle chegan os tres litros de aceite, que o seu coche leva cinco.
10. Colle o coche da muller e volve ó Carrefur a por outra lata de 3 litros. Aproveita para mercar outro pak de 6 cervexas.
11. Colle a cacerola co aceite vello e bota nun burato do xardín. Tapao con terra.
12. Toma unha cervexa e empeza a botar o aceite no coche.
13. Sinte un ruido estrano, mira debaixo do coche, e estalle caindo o aceite que bota… Non lle puxo o tapón ó carter.
14. Xura en arameo e bebe unha cervexa.
15. Vai o xardín e desenterra o aceite vello para atopar o tapón. Limpao.
16. Lava as maus e bebe unha cervexa.
17. Pon o tapon, e bota o aceite.
18. Bebe unha cervexa.
19. Catro horas despois de empezar o proceso, mira a varilla do aceite e está ó nivel. Bebe unha cervexa.
20. Sóbralle un litro de aceite.
21. Baixa o coche e garda o gato.
22. Bebe unha cervexa para celebrar o traballo ben feito.
Gastos:
2 latas de tres litros de aceite 94,00 €
Ambientador con arrecendo a vainilla 2:70 €
Chave do 17, 4,50 €
2 Pack de cervezas 12:20 €
Ronda de cervexas no bar cos amigos 7,50 €
Gasto aprox. en gasolina dos dous coches para ir ó Carrefour 3,00 €
—————
Total: 123,9 €

PONTE CALDELAS

“PONTE CALDELAS”
   Ponte Caldelas, é un fermoso concello da provincia de Pontevedra, que según parece, recibe o seu nome da ponte sobre o río Verdugo, e polos manantiais de augas sulfurosas que hai nas súas ringleiras.
   É un concello ó que vou moito polos grandes amigos que teño tanto na vila coma nas parroquias, e porque son un namorado da serra do Suído e dos montes que rodean ó concello.
   Así que, pensei que a vila, merecía unha cantiga a modo de un himno. E como dicimos os músicos, puxen os dedos nas teclas, e non evitei a tentación de facela.
.     A cantiga xa a fixen fai tres anos, pero por diversos motivos que non veñen moito a conto, non decidín publicala ata o de agora.
   Así que, espero que lles guste, alo menos, as xentes desas terras tan fermosas, e que sepan que a fixen con todo o cariño que lle teño.
   Se é así, para o vindeiro ano, estrenareina publicamente na fermosa alameda que hai na vila, acompañado dunha morea de amigos e de todos os que queiran participar.
.     Será toda unha ledicia facelo.
   Unha aperta para todos, e moitas grazas de antemán!
……………….
PONTE CALDELAS.
Ponte Caldelas, Ponte Caldelas,
ti eres a mellor vila,
das da provincia de Pontevedra.
De Pontevedra, de toda Galicia,
ti eres Ponte Caldelas,
a mellor vila desta provincia.
Deitada aos pes do Suido,
entre a Fracha e Castrelada,
durme entre o coto da Brea,
o do Antón, e Penarada.
Neles aniñan as fontes,
que verten súas augas claras,
no Verdugo e no Oitavén,
pra ter súas terras regadas.
Ponte Caldelas…
Que fermosas as parroquias…!!!
As de Anceu e Forzáns,
xunto coa de Taboadelo,
e as de Tourón e Xustáns.
Castro Barbudo e a Insua,
xunto coa de Caritel,
Ponte Caldelas reloce,
como pintada a pincel.
Ponte Caldelas…

UNHA NOVA CANTIGUIÑA.

UNHA NOVA CANTIGUIÑA.
.    Aquí tedes a miña nova cantiguiña. Ata me parece que é a primeira cantiga de amor que fago cun texto meu. E a verdade que quedei contento con ela e gústame. Un dos motivos, seguro que é polo traballo que me dou rematala.
  Os lugares nos que aparece o video, son uns remansos de paz onde me inspirei para facela, e neles naceu. Despois grabeina na tranquilidadeda casa.
  Seguro que a incorporarei ós meus directos pro ano que ven, e como non podo tocar quitarra e piano a un tempo, pois a melodía do piano fareina asubiando, anque non debo facelo moi ben, porque miña nai decíame que non asubiara que asustaba ós melros.
  Pois nada. que espero… e ogallá vos guste!

LEITE MAZADO

LEITE MAZADO
  Nunha xuntanza que tiven onte na Estrada con amigos dunha asociación cultural, e falando das cousas que vivimos de cativos, chamoime moito, que casi ningún escoitara falar nunca do leite mazado. Na miña casa natal do Castelo, lembro de cativo a miña nai e a miña tía moitas noites mazando nén a carón do lume da lareira, para facer a manteiga.
  Lembroas sentadas cunha ola de barro entre os xeonllos, moi pretas do lume, supoño que para quentala.
  Na ola metían unha vara chamada “mazo” ou “mazarico” que nun cabo tiña unha roda de madeira que me parece que lle chamaban “Rodela” que era a que batía o leite, e unha tapa de madeira tamén para que non saíra o leite para fora e que tiña un buratiño por onde se metía o mazo.
.    Enchíase a ola de leite, e mazaban nél ata sacarlle a manteiga. …. Non lembro o tempo que levaba facela, pero si lembro que pasaban moitas horas mazando nél polas noites.
…. Aquela manteiga despois, comiámola con pan e mel, según saía quentiña 🙂
A foto e no pazo de Arxeriz no Saviñao.

CANTIGA DE AMOR

CANTIGA DE AMOR

Que fermosos ollos verdes,
que aínda o son mais, ó brilar,
dando luz a ese sorriso,
que dibuxas ó mirar.

Mel pura son os teus beizos,
froita doce polo verán,
cando bican miña pel,
fan que toque o ceo coas maus.
coas maus….
Coas maus!
…..
Que ledicia pros meus dedos,
enredarse coas túas maus,
acariciar teus cabelos
dibuxando ondas do mar.

Que dozura escotarte,
e camiñar xunto a ti.
vou pisando nubes brancas,
por un camiño sen fin.
sen fin…
Sen fin!