POIS NON VOU SER EU QUEN DEFENDA A PABLO HASÉL!!!

POIS NON VOU SER EU QUEN DEFENDA A PABLO HASÉL!!!

…     En primeiro lugar: Porque non me gusta o Rap. Coma un bo galego que son e do que presumo, prefiro unha regueifa ben botada.

…     En segundo: Porque nunca escoitara falar dil como músico ata istes dias, e non por mor da súa música, senón polos problemas políticos e penais que ten.

…     En terceiro: Porque nunca escoitei unha cantiga súa, e penso que nunca a vou escoitar polo que dixen no apartado un. Así coma él, nunca vai escoitar unha miña, porque supóñome que non lle gusta a música galega, e moito menos a miña.

     En Cuarto: Coincido con él no do Rei, pero non nas amenazas de morte, e moito menos nas frases machistas das suas cantigas, frases que coñezo, porque se poñen nistes días no face, e me parecen mais propias dun xénero musical machista como é o Reggaeton. Outra música. por certo, que non cabe no meu gusto musical.

…     En quinto: Porque estase comparando a cadea dél, coa que sofríu Suso Vaamonde no seu día.

…     Non, mire… Eran outros tempos moi distintos ós de agora, e por outra banda, Suso no que cantaba, falaba dél mesmo e non se refería a ninguén mais: “…se España é miña nai, eu son un fillo de Puta”.

…     Xa moito antes, Rosalía escribira: “Probe Galicia non debes, chamarte nunca española”

…     Suso, entre os milleiros de persoas que lle escoitaron cantar esta estrofa, solo molestou a un militar “cabeza quente” que pasaba pola Ferrería naquiles intres, e a ben seguro, cun par de viños de mais.

…     Así que, calquera parecido entre Suso e Hasél, é pura coincidencia.

…     E en sexto lugar: Porque miren… pra min a liberdade de expresión, é outra cousa. E non me vou espallar aquí falando das miñas ideas, nin explicalo.

…     E dito todo isto… que agora veña a señora Ayuso facendo de crítica musical, e dicindo textualmente: “Pablo Hasél tiene menos arte, que cualquiera en un karaoke con dos cubatas” pareceme moi indecente, e cando menos, e sendo mais fino, unha chorrada.

…     Solo lle faltou dicilo a ritmo de chotis.

…     E digo isto, porque seguro, que lle pasa como a min… nunca escoitara antes, nin escoitou agora, unha cantiga de Hasél!!

…     Pero aínda ten mais pecado, que ande dicindo estas chorradas, meténdose en camisas de once varas, e levando adoquíns onda os amigos, como se das tablas da lei de Moises se tratase, cando volve ter á comunidade que goberna, á cabeza das comunidades en niveis de Covid.

…     Esta muller, é mestra no desvio de atención!!

…     E seguro que o que dixo, dixoo, porque ela, andivo de karaokes con dous cubatas de mais, e sabe o que di por experiencia, cousa que me partece moi ben, xa que cada un, fai da súa vida o que quere.

…     Pero oia!! Ocúpese dos seus problemas e dos da súa comunidade que son ben gordos, e deixese de facer de crítica musical.

..      E se quere, que é a súa obriga, denuncie a violencia das súas rúas, pero con sentidiño. Porque anque fora a consecuencia de… O tal Pablo Hasél, non estaba entre os que arrincaron os adoquíns.

…     Pois ata aquí cheguei!

….    Ista é a miña opinión, e cada un a súa sen ofender os mais. 

…     Que teñades bo dia.

O SEGURO DE ACCIDENTES LABORAIS

        O SEGURO DE ACCIDENTES LABORAIS

        Nistes dias pasados, durante o temporal Filomena, estaban tres operarios nun andamio a 30 metros de altura poñendo ladrillos.

        Un diles, sinte a necesidade de botar unha mexada. Así que baixa do andamio e vai facer a súa necesidade. Nises intres, unha enorme ventoleira, dalle a volta ó andamio. Caen os dous operarios que estaban nél, e morren.

        Xa pola noite, o afortunado operario que salvou a vida de milagre, está xunto coa súa dona no tanatorio onda os cadaleitos dos seus compañeiros, chorando amargamente e lamentando a súa perda.

        Niso que entra un señor no velorio, diríxese as dúas viuvas, e sacando dous papeis dunha carteira, dilles:

        – Señoras. Acompañoas no sentimento, ó mesmo tempo que lles fago entrega a cada unha de vostedes, dun cheque por importe de 300.000€ previsto polo seguro da empresa de siniestros.

        A dona do amigo inconsolable, mira pra el e dille:

        – E o señorito mexando!!!

A VOLTAS COA “FOLIADA DE TENORIO”

A VOLTAS COA “FOLIADA DE TENORIO”
……..Fai cousa dun par de anos, e cando me atopaba botando unhas cantiguiñas nunha das mesas que hai na Carballeira de San Xusto, achegáronse a min dúas mulleres entre estranas e curiosas, e con moitas ganas de cantar.
……..E como non. Entre algunha outra, cantamos a Foliada de Tenorio. Pero nada mais empezar, decateime de que as cousas non ian ben, e que o que elas cantaban, non tiña nada que ver co que cantaba eu.
……..Fixéronme saber, que a letra que se canta hoxe en día, non ten nada que ver coa verdadeira da cantiga. Que a actual, foi cousa de Avelino Cachafeiro, e que por iso fala de Soutelo.
……..E díronme o texto que según elas é o verdadeiro, e ata me comentaron que uns canteiros, labraron xa fai moitos anos o retrouxo nun penedo que hai nun lado da estrada que vai a Carballedo, pero que entre a matogueira e os alcolitros que prantaron, xa non se da chegado a el.
……..Así que, sexa certo ou non, alá vai o texto que según elas, é o verdadeiro.

FOLIADA DE TENORIO
Carballeira de Tenorio,
heina de mandar cortare,
cando vou pra Pontevedra,
quítame a vista do mare.
Ea, ea, salerosa… quítame a vista do mar-e.

RETROUSO
Como se colean as troitas n’a i’auga,
asi se menea teu corpo salada.
Como se colean as troitas no rio,
asi se menea teu corpo frorido.

Baila nena, baila nena
e non pares de bailar-e,
qu’as estrelas tamen bailan
sen perder seu alumar-e
Ea, ea, salerosa… sin perder seu alumar-e.

Anque me oiras cantar-e,
un ano mais nove meses,
nunca m-has d’ouir deci-re,
a mesma copla dúas veces.
Ea, ea, salerosa… a mesma copla dúas vece-es.

Se queredes que vos cante,
tendes que darme diñeiro,
porqu’a miña gargantiña,
non m’a fix’un carpinteiro.
Ea, ea, salerosa… non ma fix-un carpinteiro

ARRIEIRIÑOS SOMOS…

ARRIEIRIÑOS SOMOS…

Un día do mes de Maio,
fun mercar un pouco viño,
co acordeonista José Carlos,
con Benito, e mais Toniño.

Mercámolo en Ribadavia,
e coa calor que facía,
quixemos mollar a gorxa,
cuns grolos d’auga fría.

Ó non topar unha fonte…
que no camiño non había,
pensamos proba-lo viño,
e non morrer coa sequía.

O conto foi que entre contos,
e trago vai e ven de viño,
valeirámolos pipos antes,
de chegar ó Carballiño.

E menos mal, que aquel día,
non viña Julio. “O jaiteiro”
porque entonces, si que o viño,
non chegaba nin a Leiro.

O poema, está dedicado ós amigos: Jose Carlos, Benito Salgado, Antonio Vázquez e Julio González.

A Cantiga dos arrieiros, foi grabada na Feira dos Carballiños de Vilatuxe (Lalín) no mes de Maio do ano 2016

SOBRE A SUBA DA LUZ!!!

SOBRE A SUBA DA LUZ!!!

        Anda a xente, e xornais coma o Mundo e o ABC, alporizados, e poñendo unhas declaracións de Pablo Iglesias de fai uns anos, onde di que a culpa da suba da luz tena o goberno.

        Pois non son eu entendido na materia, nin teño tantas luces coma Abel Caballero, pero me parece que esas declaracións, son anteriores o das subastas da luz que se inventou o goberno de Rajoy, e que xa se avisou daquelas que as consecuencias iban ser entre outras cousas, que a mais consumo, aumento de prezo.

        E mentres non teña mais forza a enerxía renovable que é mais barata, é o que toca, amais doutras cousas que non veñen a conto agora.

        O que pode facer o goberno é baixar o IVE, pero se as eléctricas sóben 30 euros e o goberno baixa 3, pouco arranxamos.

        As electricas, están en maus de empresas privadas, grazas a “Patriotas” como Fraga, que vendeu Fenosa á empresa madrileña Unión eléctrica. Agora, a elitricidade nosa do grandes productores que somos, é de IBERDROLA (Vasca) e de GAS NATURAL (Catalana).

        Lembrades a viñeta onde un galego dalle herba a vaca, e un madrileño múxea? Pois eso… a bos entendedores…

        Énchennos os montes de aeroxeradores por catro cadelas que lle dan ás comunidades de montes, para contratar á París de Noia e á Panorama, para ter unhas festazas (É a miña frase preferida, porque se vos fixades, todas as parroquias que contratan a estas orquestras, teñen nos seus montes aeroxeradores ou alcolitros. As outras contratan a “Un grupo de gaitas”) e a elitricidade, lévana eles.

        E volvendo o comenzo. O único que pode arranxar esto, é, anque pareza de coña, Pablo Iglesias. É o único que lles pode plantar cara!!! E como pode facelo? Nacionalizandoas!!

Porque tanto Sanchez como Casado, nono van facer, xa que seguro que rematarán sentados nun sillón delas, como tantos e tantos políticos que acaban traballando nesas empresas, cos seus predecesores Felipe e Aznar á cabeza.

        Así que, como din alá por Castela… agora, bótalle un galgo.

        A pagar tocan!!!

GHALO DAS CRUCES Ó LICOR CAFÉ ( Receita en 15 pasos)

GHALO DAS CRUCES Ó LICOR CAFÉ ( Receita en 15 pasos)

01.- Achegarse ata as Cruces e mercar un ghalo duns cinco quilos. Xa ven esfolado e limpo.

02.- De camiño pra casa, parar na taberna, e mercar dúas botellas de licor café. Botar un par de grolos de cada unha, para ver a calidade.

03.- Xa na casa, rechear o ghalo con un anaco de touciño, medio limón, e herbas con moito arrecendo (Romeo, tomillo, orégano, loureiro e pementa negra). Aproveitar o momento para botar un par de grolos de cada botella de licor café.

04.- Poñer o ghalo nunca fonte e abrir o forno, metelo dentro e pechar. Aproveitar para botar un groliño de licor café.

05.- Poñer o forno a 180 grados, sentarse, esperar, e mirar de cando en vez pro ghalo.

06.- Según se vai mirando, aproveitar para tomar dous licores de grolos no café.

07.- Darlle á manivela de fornear o prendo, ó tempo que se toman catro licores de botellas co café.

08.- Grolear ben o café para que non se queime a manivela do licor.

09,- Beber catro grolos do ghalo con café, mentres se asa o licor.

10,- Apagar o licor, sacar o café e poñelo enriba dos grolos. Aproveitar para manivelar das dúas botellas de cada ghalo.

11.- Sacar o forno, emplatar o café, acoitelar o licor, e ghalear a mesa.

12.- Coller un ghalo grande, enchelo de botellas e licuar os vasos ata a mitade de grolos coa manivela de fornear.

13.- Mentras se ghalean uns grolos, esperar que enfrien as botellas tomando un forno de licor de grolos por riba do café.

14.- Deitarse troceado na bandexa do café, meter o licor na cama e deitarse co ghalo. Xa se comerá mañá xunto co forno de ghalear as botellas da manivela.

15,- A durmila…

BARACALDO. A SEXTA PROVINCIA GALEGA!!!

BARACALDO. A SEXTA PROVINCIA GALEGA!!! 

        Como ben sabedes todos, Bos Aires, está considerada como a quinta provincia galega, pero o que casi ninguén sabe é, que Baracaldo é a sexta.

        Durante os tempos duros da emigración, chegaron a residir no País Vasco 75.000 galegos, a meirande parte diles, das miñas Terras do Deza, e aínda mais, dos concellos de Lalín, Agolada e Cruces.

        Moitos distes emigrantes, estaban en Bilbao, e traballaban na empresa dos buses urbáns da capital vizcaína. Lembro dunha vez que estiven alí, que os chofres e revisores, eran todos galegos.

        Pois ben. As cocheras distes autobuses, estaban nun fermoso val a uns 10 Kms. de Bilbao. Un lugar moi parecido á Terra Chá de Lugo (Tierra Llana, según a Xunta) pero que daquelas, aínda non tiña nome.

        Os traballadores galegos da empresa, empezaron a facer casiñas arredor das cocheras, para non ter que ir e vir todos os días a Bilbao.

        E o que fora un fermoso val, trocouse co tempo nunha fermosa vila, onde se falaba mais galego, do que se fala hoxe en Galicia.

        Empezaron a frorecer os comercios, os supermercados, e como non… os bares!!!

        A morriña, e o sabor do caldo, levou a todos os bares e cafeterías da nova vila, a poñer como reclamo un letreiro ben grande que poñía: “Temos Caldo”

Isto levou a pensar ós bilbaínos, que os galegos, tiñamos unha pócima parecida á que lle facía Panoramix ós galos. Tanto foi así, que pouco a pouco, abandoaron as suas costumes culinarias ancestrais, e cambiaron o chacolí e o marmitaco, polo ribeiro e o caldo. E mais aínda, cando miraban que se poñían fortes coma mulas…  De aí a fama dos bilbaínos!!

        O Caldo, alcanzou tal fama por Bilbao en diante, que co tempo, bautizaron o pobo como “El Pueblo de los bares a Caldo” e co andar dos anos, queduòuse en Baracaldo.

        Pois ala. Que teñades bo día, e esperade a que pasen os efectos de “Filomena” para perdervos polas congostras.

        Apertas para todos

PRA BELÉN IMO-LOS TRES: PEPE, JULIO E ANDRÉS

PRA BELÉN IMO-LOS TRES: PEPE, JULIO E ANDRÉS

Camiño imos hacia Belén,
que anda o meniño a chorar,
imos cantarlle pra adormiñalo,
e que deixe de berrar.

Para cambiarlle os pañais,
levamos ó amigo Andrés,
que dalle xeito a cambialos,
do dereito e do revés.

Ten moita maña pro asunto,
xa que de nenos, ten tres,
e xa limpou tantos cus,
que non lle causan estrés.

Camiño imos hacia Belén…

Tamén vai Julio, ”O Jedellas”
que lle fixo un biberón,
e mentras o neno chupa,
vaille toca-lo acordeón.

Fíxollo con chiculate,
e cun cuartillo de leite,
e pra escorrentalle o frio,
unhas pingas de augardente.

Camiño imos hacia Belén…

Eu levo dende Lalín,
para facer ó camiño,
unhas lescas de xamón,
e unhas cunquiñas de viño.

E pro xantar do meniño,
uns greliños con lacón,
e uns chouriciños ó viño,
que seica é un neno lambón.

Camiño imos hacia Belén…

– Panxoliña dedicada ós meus amigos Julio González Álvarez, e Andrés Lorenzo Castro, que andan sempre ó meu rabo decindome… “Quéeee, a ver cando nos dedicas unha cantiguiña pra convidarte a unhas cervexas”

Pois dito e feito!! 

 

 

Vista previa(abrir nunha nova pestana)

O FOXO DO LOBO DE PARAÑOS ( Cotobade)

     O FOXO DO LOBO DE PARAÑOS (Cotobade)

      Os foxos, son unhas trampas fixas, que se facían para cazar e dar morte ós lobos. Facíanse con uns valados en forma de embudo que podían chegar a medir mais dun Quilómetro, e remataban nun pozo fondo. Facíanse de pedras, anque coñezo un par deles feitos con estacas espetadas no chau e con terra encostada achegada a elas pola parte de fora do embudo.

      Neste caso, está feito con cachotes, e moitos deles, pola súa feitura, parecen sacados dun castro. Tanto os arredores do foxo, coma o monte onde está, non son pedregosos, o que fai pensar que as levaron ata alí en carros ou outros medios de transporte.

     A caza, consistía en facer cuadrillas de varias aldeas e sair pola noite facendo moito barullo, ladrando os cans, ir petando latas con paus e berrar seguido. Eu, aínda me lembro de cativo, cando na casa, chegada a noite, dician que “iban correr o lobo”

      Esto facía que o lobo, se vira acorralado pouco a pouco. Ibase levando cara o foxo, onde remataba meténdose no embudo no que se facían unhas porteliñas nos balados para que tivera por onde entrar. Según do lado que se acosaba ó lobo, deixábanse abertas as do lado por onde viña, e pechábanse as do outro lado, para que non atopara saída.

      Tan pronto se sabía que estaba dentro, facíase por levalo cara o pozo, onde caía e xa non tiña ningunha saída.

      O que non sei, é como facían para matalo. Se coas escopetas, ou a pedradas. En algún caso, teño escoitado que seica se espetaban no chau do pozo unhas estacas afiadas, para que o lobo morrera na caída, ó espetarse nelas.

      Os foxos mais fondos, como é o deste caso, ten unha porta pola que seguramente sacaban ó lobo despois de morto. Diante, hai unha lousa fendida en dous anacos, que podería facer de porta, anque tampouco é seguro, xa que é unha suposición miña.

      Este foxo, é un pouco dificil de atopar ó estar sen señalización algunha, anque hai un cartaz ilustrativo preto dél. Non está señalizado na estrada, e non hai ningún carreiro orientativo.

      É dos mais grandes que coñezo. Saqueime unha foto ó lado do pozo, para que vos fagades unha idea do tamaño que ten.

VALONGO (Cerdedo-Cotobade)

VALONGO (Cerdedo-Cotobade)

IGREXA, REITORAL, E ADRO.
      A igrexa do Santo André, barroca, data de comenzos do século XVIII.
      No conxunto arquitectónico, destaca a chimenea da reitoral dunha impresionante lareira, xa abandoada, como tantos e tantos bens que ten a igrexa espallados por Galicia en diante.
      Parece ser que o edificio da reitoral, foi construído coas pedras dun pazo.
Dende o adro, hai unhas fermosas vistas de todo o val de Valongo.