GAITEIROS “OS ALEGRES”

GAITEIROS “OS ALEGRES”

Catro vellos gaiteiriños,
xuntaronse nun teatro,
deixaron o bar e os viños,
pra tocar xuntos un rato.

Os Alegres de Pontevedra,
vaia ledicia escoitalos,
son coma os mellores viños,
que van ganando cos anos.

As estrofiñas fíxenllas no ano 2013 mentras se celebraba o festival dos Alegres no teatro Principal de Pontevedra. Para o ano seguinte, loceron proxectadas no escenario.

As fotos perteñecen ao seu perfil do Facebook.

 

Advertisements

UN CONTO DO ANO 2500

UN CONTO DO ANO 2500
……O avó, deitou ao seu neto nunha cousa moi rara e que en tempos ancestrais chamabase cama, e comenzou a contarlle un conto tratando de adormiñalo:
……Contan as lendas que fai uns cinco séculos, vivía sobre a terra unha raza de homes xa extinguidos que se chamaban “políticos”. Unha raza á que ninguén quería ver diante pero que había que aturar como si fosen as enfermedades da peste ou da rabia.
……Traballar non traballaban moito, mais ben nada, e andaban sempre de leria.
……Certo día decidiron ir de excursión. Alquilaron un transporte moi popular que había naqueles tempos que se chamaba “Autobús” e entraron nel a empurróns para ver cal chegaba antes e así coller o mellor asento ó carón da ventaniña.
……Alá se foron todos de festa, gastando os cartos que non eran deles e que tanto lle costaba ganar ós cidadáns, o mismo tempo que cantaban unha cantiguiña moi popular daquelas e que dicía así “O viño que ten Asunción…”.
……Na mitade do camiño, o autobús sufriu un accidente e marchou a rolos polo monte abaixo ata que parou preto de unha igrexia e unhas casas. Os veciños daquelas casas o mirar que algúns estaban mortos, fóronos enterrando ó carón da Igrexa, que era onde se enterraba a xente naqueles tempos.
……Cando chegaron os servizos de axuda, non atoparon a ningún ferido no autobús, e só estaban os veciños da aldea mais o chofer.
……O que era o xefe dos servizos perguntou ás xentes do lugar:
……– ¿E ló…a onde levastedes ós feridos?
……– Non lle hai ningún ferido, señor.
……– Pero… como! ¿non se mancou ninguén?
……– Pois non senor, non…
……– Pero…¿morreron todos os que viñan no Autobús, logo?
……– Si señor, si. Bueno, algún decía que non estaba morto e que só estaba ferido, pero xa sabe vostede o mentireiros que son os políticos. Así que, enterrámolos tamén!

O DESAPARECIDO

O DESAPARECIDO

Non sei se vos decatastes,
que dun tempo a esta parte,
estou desaparecido,
que non dou señais de vida…
que nin canto, nin asubio!!

Que non me dan un repouso,
o churrasco mais o viño,
o cocido e a cervexa,
e as foliadas e as festas…
que me perden o sentido!!

E así me atoparedes,
ata o vindeiro día cinco,
facendo bo un refrán,
que non vou rematar dicindo.

Unha perta para todos,
dende os montes da Xarela,
a berros de “Viva Lalín”
con razón e mais sen ela,
e a pesar de transfuguismos,
e políticos baratos,
de caudillos e caciques,
que presumen de beatos,
vivindo dos amiguismos,
e presumindo de altura,
cando non lle chegan ao pobo,
nin as solas dos zapatos.

E vou deixar aquí a cousa,
que me coñezo e me quento…
Pra cada un deles, unha hostia,
e se se queixan… un cento!!

Pois non lembro o porqué, nin cando escribín esto.
Acabo de atopalo na miña maleta da desorde.

A BOLSA D’AUGA

A BOLSA D’AUGA
……Xa van alá uns cuantos anos, de cando os invernos eran invernos de verdade, duros… moi duros. Cando da quentura da lareira iase pra cama que estaba fría coma un demomio no conxelador, e cando as sábenas e mantas aquelas de liño, que pesaban coma lousas non quentaban un can. Pra aliviar o frio da cama, metiamos unha tella ou un ladrillo nas brasas da lareira e así quente, envolvíámolo nun pano e metiámolo na cama para que queceran os pes.
……Andando o tempo, apareceron unhas bolsas-botellas de goma, que se enchían de auga fervendo e facían o mesmo traballo que as tellas e os ladrillos, amais eran mais comodas e limpas.
……Pois nun dises anos, cando nas aldeas había aqueles centros comerciais e culturais que se chamaban “Tabernas” chegou pola mañá cedo a unha delas un veciño pra quentar o corpo con aqueles chatos, mistura de viño Sansón e augardente, e que facían arrandear as moscas que bebían as pingas que quedaban no mostrador. Botou un traguiño, e díxolle ao taberneiro;
……– Oes, veño aterecido de frío. Esta noite nin me queceron os pes co frio que facía.
……– Eló, non tes a bolsa de auja que che vendín no outronte?
……– Si ó. Teño, pero é nada que vai pra ninjures. As dúas primeiras horas moi ben, pero así que perde a calor, aínda é mais fría cas sabenas.
……– Pois nada home. Proba cun jato. Pos un jato nos pes que son quentiños e están sempre á misma temperatura, e xa mirarás como tes os pes quentiños durante a noite inteira.
……Pro outro día, o paisaniño volveu entrar na taberna, e o taberneiro, decatándose de que traía a cara e as mans todas rabuñadas, díxolle:
……– Coñó, e logo, seica tiñas a navalla sen asentar, ou?
……– Que vá home, que vá!  Intentei facer o que me dixeches onte co jato pra ter os pes quentiños. Oes, o embudo mais mal que ben, aínda llo fun metendo ata a jorxa, pero a auja fervendo non houbo Cristo bendito… e mira que pelexei con el durante toda a noite!

VALSE DO MAR

VALSE DO MAR

Fermoso valse canta o mar,
mesmo dan ganas de bailar,
mentras a lua e seu brilar,
dibuxan sombras no areal.

Fermoso valse canta o mar,
mesmo dan ganas de bailar,
tal como fai a escuma,
que ó son das ondas,
sobre a auga vai.

Nunha noite de vrao,
en tempo de lecer,
vexo o día nacer,
e está cantando o mar.

Sensos a flor de pel,
bicos que a noite da.
Que doce a soedá,
na que só se escoita,
como canta o mar.

Fermoso valse…

A noite esmoreceu,
e no meu despertar,
segue o valse a soar,
saudando ó mencer.

Dornas veñen e van,
sobre o berce do mar.
gaivotas que ó voar,
bailan e dibuxan
o valse do mar.

Fermoso valse…

LETRA: Xosé Iglesias Fernández
MUSICA: Juan José Mariño Viñas.

UNHA CAIXA DE OSTRAS DE ARCADE

UNHA CAIXA DE OSTRAS DE ARCADE

          Manoliño do Cachuzo, marchara pra Pontevedra a facer a mili, tal como faciamos todos os mozos por aqueles anos. A coñecer mundo, dicían úns. Pra sair da casa e perder a vergoña, dicía o cura. Pra perder o tempo, diciámos nós. Así que coma todos, saíu da aldea e foi facer a mili ó cuartel de Figueirido.

          Un día, ó rematar as maniobras, e como agasaio por ser bós soldados, mais polo valor que se lles supoñía, díronlles premiso de fin de semán. Manoliño en vez dir pra súa casa na aldea, foi pra dun compañeiro de camareta que era de Arcade, e do que se fixo moi amigo, que o convidou a pasar alí un fin de semán.

          E así foi. Chegaron a Arcade o sábado polo medio do día e antes de ir xantar, foron papar unhas ostras cuns viños a unha ostrería, que para iso Arcade é a terra das ostras. Papou tres ducias delas, e tanto lle gustaron que lle dixo ó seu amigo:

          – Quen me dera mandarlle unhas poucas ós meus pais pra que as proben. De seguro que lle iban gustar ben.

          – Pois mándallas polo coche de liña. Dicímoslle ó taberneiro que che prepare unha caixa delas e mañá mándasllas polo coche de Lugo.

          Dito e feito. Pro outro día tíñanlle preparada unha caixa de madeira con seis ducias de ostras moi ben envoltiñas nuns manoxos de algas pra que se mantiveran frescas e non levaran golpes durante a viaxe. Levounas ao autobús e acompañou a caixa con unha nota pros seus pais, na que ademais dos contos da mili dicíalles;  “Mándovos tamén unha caixa de ostras pra que vexades que cousas tan ricas comen as xentes dos pobos da veira do mar, e xa me contaredes se vos gustan

          Os poucos días chegoulle ó cuartel unha carta da súa nai, na que entre outras cousas dicíalle: “ Tamén che direi que comemos as ostras que nos mandaches. Fixen o caldo con elas en vez de coas navizas de sempre. A min non che me justaron moito, pero ó teu pai que é de bo dente, que ben sabes que come de todo,  justáronlle moitísimo, e dí que a ver se cando veñas, traes unha pouca de semente pra botar entre os repolos e así poder telas todo o ano. O que non soupemos moi ben, foi pra que eran as pedras que mandaches envoltas nelas. O teu pai tirounas pro medio da eira e andan os jatos todo o día xojando con elas, ate parece como si as quixeran abrir pensando que teñen algún berme dentro”

ostras-gillardeau-las-mejores-ostras-del-mundo-01

ODA A UN TRÁNSFUGA

ODA A UN TRÁNSFUGA
Un escultor afamado,
pero de xenio traveso,
fixo un tránsfuga de ieso,
e puxo un porco ao seu lado.

E mirando pra escultura,
preguntoulle ao seu veciño,
quen diles era o porquiño,
e cal dos dous o caradura.

Non topando a diferencia,
foille perguntar ao cura,
que respostou con mesura:
Son iguais en apariencia!

Dedicado a Mini Rivas Cruz, exalcalde de Boimorto, e a Rafael Cuíña Aparicio, alcalde de Lalín, que sofriron nas súas propias carnes os efectos do transfuguismo.

GRAZAS POR TODO, HERNÁN.

LA VIDA TE DA SORPRESAS…SORPRESAS TE DA LA VIDA!!!
……No baixo do edificio onde eu vivo, na rúa Juan Carlos I de Pontevedra, hai un Restaurante/Cafetería, onde paso os ratos de lecer de boa gana e cando me presta facelo. Non vou decir o nome porque non pedín permiso. Nela, traballa un camareiro ecuatoriano que se chama Hernán.
……Ata aquí todo normal se non fora porque Hernán, é un dises tipos que lle cae ben a todo o mundo. Que te recibe cun sorriso nos beizos sexa a hora que sexa, e durante a súa dura xornada de traballo. Mesmo parece que xa che se alegrou o día  con tan solo mirar pra el.
……E non só iso. É que nunca lle mirei unha mala cara con ninguén, nin ao revés. O trato que recibo dél, sempre é exquisito. Ata lle levo berrado moitas veces para que me chame Pepe a secas, sen o señor diante, pero non hai maneira de que o consiga.
……Pois resulta que fai uns días, falábame de que seguía as miñas cantigas polo You Tube. Que non entendía moi ben o galego nin a nosa música, pero que algunhas das miñas cantigas, gustabanlle moito. Ata me chegou a preguntar o que quería decir en algunha delas.
……Suscribiuse a miña canle, mirei que lle daba un “me gusta” a algunha delas, cousa que para min era unha ledicia, porque entendo que a nosa música tradicional, e moi dificil de comprender para esta xente tan allea a nosa cultura.
……Onte, cando cheguei atendeume co sorriso de sempre. Díxome:
……– Señor Pepe, le voi a confesar una cosa. La música és mi gran pasión. Cuando vivia en Ecuador cantaba con una gente de allí y con la que disfruté mucho cuando solo tenía 21 años.
……Quiere que le enseñe un video de cómo canto yo?
……Bufff. Vaia sorpresa que me levei!
……Anque a min pásame o mismo coa música latina, que lle pasa a él coa galega. Este tipo de música non me entra de ningún xeito, porque son doutro tempo e dunha cultura moi diferente. Pero a música é a música, e anque sexan de distintas culturas, os músicos sempre acabamos entendendonos, que por algo a música, é o único idioma universal.
……Leveime unha sorpresa moi grande escoitando como canta e como toca a xente que o acompaña.
Que ledicia Hernán. Vaia sorpresa que me deches!
……Rite ti da Panorama, París de Noia e trangalladas desas, que o único que fan, é un circo coa música que vos corresponde a vós, e que sodes quen mellor a cantades.
……En min, sempre terás un amigo para o que che faga falta Herni. Unha perta.

(No video que poño, Hernán é o que canta)

A NOVE CINCOENTA A RACIÓN!

A NOVE CINCOENTA A RACIÓN!

Boas noites meus amigos,
mirai que vos vou contar,
dun suceso acontecido,
pola hora do xantar.

Sendo o día de Galicia,
e do Patrón Santiaguiño,
acompañei a uns amigos,
para ir comer o pulpiño.

Aceitadiño e picante,
ben cocido… no seu punto!
Viño tinto e pan de Cea,
para acompañal-o asunto.

Alí botamos catro horas,
entre cantiga e cantiga.
Foi unha fermosa tarde,
polas terras de Loriga*.

E aló ao rematar a cousa,
chamamos pola pulpeira,
para pagar as racións,
do tan rico pulpo á feira.

Que lle debemos señora?
E afine ben o punteiro!
Fixo as contas de memoria,
mentres rascaba o sombreiro.

Jesusiño de mi vida!
Que sería o que rachamos!
Miramos uns para outros,
polo susto que levamos!

Deixounos coa boca aberta,
e cortada a dixestión-he,
cando sorindo nos dice…
a nove cincoenta a ración-he!

Que carallo terá o pulpo,
que acompañando ás sardiñas,
acabarán por pechalos,
cun candado nas vetriñas.

E que decir dos pulperiros!
Mirai que finos vos són…
a mais de subir o prezo,
van encollendo a ración!

Dis que abusamos da pesca,
que nos pasamos un chisco,
que o sabroso pulpo á feira,
ben lle gusta a todo Cristo!

Remato tan triste historia,
xogando a ser adeviño,
ao pensar que o bacallau,
leva parello destiño.

I esta foi a triste historia,
que nos deixou dunha peza,
sendo duros como somos,
os da bisbarra do Deza.

*Loriga: Joaquín Loriga Taboada (Lalín (Pontevedra), 23 de setembro de 1895 – aeródromo de Catro Ventos, Madrid 18 de xullo de 1927) foi un aviador  que levou a cabo, xunto con outros dous pilotos e tres mecánicos, o voo Madrid-Manila.