O POZO DAS LANDRAS (Maceira)

O POZO DAS LANDRAS (Maceira)

      No meu paseo de fai uns días polo suído, e na parroquia de Maceira, do outro lado da ponte por onde baixa o rio para a praia fluvial, hai uns penedos enormes, que fan que o río baixe en fervenza, ata chegar mesmo á ponte, onde hai un remanso fondo antes de chegar á área recreativa. A erosión e as fochancas que fixo a auga niles, son impresionantes.

Pois ben. Iste remanso, que foi un enorme pozo ata fai uns anos, coñécese coma “O pozo das Landras”

      Contoumo,xa fai uns anos, o señor Manuel Barcia Vázquez do lugar de Portoparada (Maceira).

      Antes de facerse a ponte actual, había unha pontella de lousas feita sobre dous penedos enormes que facían de embudo á auga do rio, e había un pozo no que se formaba un remuíño moi grande.

      Pois ben. Todas as landras das inmensas carballeiras que había no curso río arraiba, e cando chegaban as primeiras choivas do outono, barrías cara o río, e paraban no remuíño da pontella.

      Contábame, que alí, naquel pozo, xuntábanse toneladas de landras. Os veciños, seica poñían na punta dun pau un saco con un aro na boca para pillalas, e así, axudar á ceba dos ranchos da casa. A inchenta de landras seica duraba uns cuantos días dos choivosos outonos de antes.

      Cando se fixo a carretera nova, dinamitaron as dúas rochas que formaban o embudo, baixou o leito do río, e desapareceu moita da fondura do pozo xunto co remuíño.

      A día de hoxe, as landras seguen baixando en moita menos cantidade, ó ir cortando as caraballeiras para prantar alcolitros, xa non se deteñen alí, e seguen o seu camiño polo río Tea cara a Mondariz.

      O meu agradecemento ó señor Manuel por contarmo.

NOMES POPULARES DALGUNHAS FROITAS

NOMES POPULARES DALGUNHAS FROITAS!!! 

      Moitas das froitas que temos en Galicia, coñécense mais polos nomes cós que se baituzaron no rural, que polo seu nome natural.

      Fai uns días, cando puxen no Face o nome dunha casta de mazás como “Mazás pel de sapo” ou “Mazás pel de pataca” a uns moitos estranoulles o nome, e moi poucos coñecían o nome popular.

      Asi que, aproveitando a ocasión, vou poñer  cinto froitas, co nome co que as coñecín dende cativo:

      – COLLÓNS DE FRADE: As ameixas negras (Cirolas). (Os “Collons de frade” tamén se coñecen como “Collóns do Papa” ou “Collóns de Bispo” Porque según conta a lenda, en certa ocasión, nomeouse Papa a unha muller que se disfrazara de home.

Dende aquela, había que comprobar a masculinidade do elexido tocandolle os seus atributos. Un cardenal, era o encargado de facelo, e pra iso sentaban ó futuro papa nunha silla cun burato por onde lle colgaban os atributos. E a fraseciña que se decía o ver que era home, dicia “Hai un par de collóns que colgan coma ameixóns (Cirolas?)”

      E según segue contando a lenda, este comprobante infalible, pasou a facerse tamén nos conventos de frades, onde polas noites metíanse moitas mulleres disfrazadas)

      – AFOGACÁNS: As peras marelo pardo con manchas. Son autóctonas.

      – MAZÁS “PEL DE SAPO” OU “PEL DE PATACA”: Tamén se lles chama “Mailas” Esta mazá, e orixinaria de Galicia, moi parecida á Reineta.

      – MAZÁS DO CURA: As mazás rubias autóctonas, que había en moitas das Casas Rectorais. Supóñome que o nome viralles de aí.

      – CHOCHIÑOS: As brevas que aparecen nas figueiras despois da colleita dos figos (O curioso destas, era que abríanse, pasábaselles a lingua pra saborear o doce que tiñan, e despois comíanse. Bueno, iso segue sendo unha tradición facelo aínda hoxe en día)

      Pois ala. A comer chochiños e collóns de frade que son as mais ricas… sen despreciar ás demais, claro!

      Que teñades bo día, a ser bos, e non vos perder polas congostras.

O TURISMO RURAL

O TURISMO RURAL

      Ven sendo algo así coma un pasatempo ó que os que somos de aldea, pero vivimos na cidade, chamámoslle “Ir pasar o fin de semán á aldea”

      A diferenza está, en que nós imos á nosa aldea de balde, e os que fan turismo rural, van a unha aldea que non é a súa, pagando ademais, uns 600 Euros.

      Para practicar o deporte do turismo rural, non val calquera aldea do noso país. Ten que ser unha aldea cun encanto especial, e que apareza na guía Michelín.

      A istas aldeas, vaise por camiños ou estradas comarcais, cheas de buratos e con tantas curvas, que cando chegas ó destiño, xa perdes un día inteiro en recuperar folgos. Pero chégase ben, sempre e cando non se atope un no camiño con vinte ou trinta vacas que veñen do prado, e perda unha hora trás delas co coche en punto morto, ou como moito en primeira, lixando as rodas todas da bosta que van soltando, e axfisiado polo arrecendo que bota. E o millor de todo é, que as vacas van mirando patrás como decindo: Non poñas o intermitente que non che val de nada. E decide non adiantar, non vaia ser o demo que lle estraguen un dos retrovisores ou lle escornen a chapa e pintura do coche.

      Pero unha vez na aldea, o primeiro que fai un turista rural, é ir a coñecer a casa na que vai pasar o fin de semán, que é unha casa vella adecentada por fora, e por dentro adornada con moitas ristras de cebolas e allos, un par de palanganas, a cabezalla dun carro, un fuso e unha roca, un angazo, e algún que outro aparello de labranza colgado das paredes.

      Polo xeral, nestas casas, non hai nin ordenador nin microhondas, e no seu sitio, está un chinero con un par de queixos duros coma pedras xunto a un candil de gas, dous ou tres potes dos de facer o caldo, e unha ola de mazar o leite xunto a un canado e un balde.

      O que si hai, son uns mosquitos, que polas noites fan mais ruído co chimpín do veciño cando sae as seis da mañá para traballar nas leiras, e o turista está empezando a durmir e pensa para si: Para que carallo terán que levantarse tan cedo os aldeáns. Unha hora despois, atopa a desposta, o espertalo un cheiro a esterco e silo, que non ten nada que ver cos ambientadores de coco e vainilla que ten na súa casa.

      Entón decátase de que a xente da aldea vive en casas que non teñen nada do encanto do que din os organizadores do Turismo Rural e carecen de Jacuzzi, Antena parabólica e Internet. E que en vez de ter porteiro automático, ten unha fechadura cunha chave, que se a colga do pantalón, queda en calzós polo que pesa.

      Outra vantaxe do turismo rural é que se pode escoller vivir coa familia que vive na casa. Esto pode ser bo, pero ten o inconvinte do reparto da programación da TV porque solo hai unha no cuarto de estar. Xa que mentras eles queren ver o Luar na TVGayoso, o turista quere ver o partido de futbol e a súa dona Sálvame Deluxe.

      O segundo, é ir á taberna da aldea, e tratar de entrar nas conversas dos veciños para ir facendo amizades. E o turista, entra todo campechano dicindo algunha das frases típicas que lle diron fama ós aldeáns, como por ejemplo:

      – Boas tardes paisanos… e logo vós de quén vides sendo?

E despois pregunta:

      – Que é o típico aquí?

E o do bar pensa:

      – O típico é que os espabilados da cidade, veñan pasar o fin de semán, e que diexen 100 euros de ganancia na taberna. Pero contesta educadamente, que o mais típico, é xogar a brisca de seis ou ó dominó, ou sentarse á carón da fiestra para mirar pasar ós veciños coas vacas camiño dos prados..

O turista séntase a botar un tute de tres, e perde catro partidas seguidas, porque os aldeáns, saben as señas das baraxas todas do mundo. Pero perde feliz, e ata paga unha ronda a todos, e deixa os 100 euros de ganacia nos que pensaba o taberneiro.

      Tamén pode ter a posibilidade de axudar ós da casa nas labores propias dos agricultores e gandeiros, como por exemplo, erguerse as seis da mañá pra ordeñar ás vacas.

      Entra na “perfumada corte” e a vaca mírao como dicindo, “Non che sería millor ir a neveira e encher o vaso coa leite de cartón?”

      E anque acaba coas maus doentes de tanto turrar polos tetos da vaca, pra sacar tan solo un par de chorros de leite, pensa que xa ten algo fermoso que contar ós amigos cando vaia de volta pra cidade. Claro que tamén se pregunta para que hai que ordeñar as vacas tan cedo, se o leite non se escapa das ubres e vai estar aí todo o día.

      Anque a actividade mais tradicional, é andar de paseo polas congostras e corredoiras da aldea. Eso que lle chaman os modernistas “sendeirismo”, e van tan metidos na cousa, que ata cando aparece un tractor abrindo a cuba e soltando purín a eito, din pechando os ollos: “Guauuu… que cheiro a aldea”, e abreos pra botar unha carreira, porque o can do señor que está coas vacas, bota a ladrar e a correr tras del, pensando que lle vai sacar un anaco do cu, dun bocado… e o gandeiro sen chamar por el!!

      O resto do tempo, pasao sacándolle fotos ó campanario da igrexa e o cruceiro, ós valados, a unha fochanca do regueiro, a un palleiro que está a medio cair, e a algún grilo que pasa ás carreiras por diante del. Así, cando chegue ó luns ó traballo, xa ten unha boa colección delas pra ensiñarllas os compañeiros, presumindo dun gran fin de samán de Turismo rural.

      Pois ala. A disfrutar dun fermoso fin de semán nunha casa rural, todos os que sodes amantes deste tipo de turismo.

Que teñades bo día.

O PREZO DO GEL HIDROALCOHÓLICO!

O PREZO DO GEL HIDROALCOHÓLICO!!!

      Onte achegueime ata o concello da Lama, onde o meu bo amigo José M. Canabal ten un almacén de bebidas, refrescos, desinfectantes e derivados, coa idea de mercar unha botella de Gel dises de lavar as maus.

      Ó chegar, a conversa foi mais ou mensos como segue:

      – Moi boa tarde, Canabal.

      – Boa tarde teña vostede Don Xosé. Como vostede por eiquí…

      – Pois nada, dando unha volta, e xa postos, mercarche un frasco dises de Gel para desinfectar as maus.

      – Pra desinfectar? Pero ti moi burro és, carallo! Parece mentira que sexas de Lalín, e que lle deas un peso a quen che deña un pau, e trinta reás ainda por riba, se o pau é de Carballo.

      – Arre cona, que pasou, ó!!

      – A ver como cho explico… o frasco de Gel, valche 12 Euros, e solo che serve pra desinfectar as maus. Polo mesmo prezo, véndoche unha botella de Ginebra Larios, e un pack de botes de Tónica. Coa mitade da botella, desinfectas as maus, e coa outra mitade e as tónicas, desinfectas o corpo por dentro.

      Que decir ten que saín dalí cunha botella de Ginebra e o pack de Tónicas.

      Grazas, compañeiro. Moitas grazas, meu amigo. É que un, non sabe moito disto de desinfeccións

      Pois resulta que xa estou na casa. Desinfectei as maus unha vez, e agora estou desinfectando o corpo por dentro por terceira vez seguida!

      Canta sabiduría ten o meu amigo Canabal

A MÚSICA VAI POR BARRIOS EN PONTEVEDRA.

      Pois vai ti ver, que fai un par de días, entereime de que o concello, estaba levando a musica ás prazas dos arredores do centro da capital. Algo así como ás provincias con respecto de Madrid.

      E souben, pola súa páxina do Face, que o grupo “Os Ghalos do Curral”, cantaban na Parda, a escasos cen metros da miña casa.

Así que alá fun feito un foguete para disfrutar dunha boa sesión vermú musical.

      Cando cheguei alí, o que vin, pareceume desolador. Xa o di todo que solo se puxeran 20 sillas, como se xa o concello, soupera de antemán, que estaba organizando mal a cousa. Eso si… as medidas de seguridade anti coronavirus, perfectas, que todo hai que dicilo.

      Alí xuntámonos duas ducias de persoas para disfrutar da música tradicional, e falando con algún veciño, decatámonos de que no concello, ou son moi burros, ou non teñen nin idea de facer istes concertos. Porque ninguén sabía do evento que se facía alí, nin quen tocaba, e os que nos achegamos, ou ben eramos amigos do grupo, ou algunhas das persoas que por alí paseaban.

      Escoitas tocar, e vas ver que hai.

      E posto a pensar, digo eu: Pero custa moito facer uns cartaces para poñer nas cafeterías e comercios do lugar onde se celebran estas cousas?

      E non se poderían facer uns papelitos para poñer nos mostradores decindo o que hai?

      Ou unha pequena valla publicitaria no sitio, indicando os días e os concertos que alí se fan, para que o sepan polo menos os veciños?

      Pero se ata nas festas da miña aldea se fai!!!

      Pero o peor, veu despois, cando empezou o concerto.

Cagada (con perdón) de escenario, por chamarlle de algunha maneira.

Baixo un sol, que caía a plomo, e sen toldo por riba!!

      Que se torrisquen os músicos, que total, co que cobran, dalles para mercar un pucho!!

      Xa quixera eu ver un pleno municipal onde se fixo o concerto. E alcalde e concelleiros, sen pucho!!! Anda que non me iba rir nin nada!!

Iban saber o que é un carracho tomando o sol na pola dun codeso.

Se nono vexo, nono creo… co que custan catro cartaces para poñer nos arredores, e alo menos, que nos enteremos os veciños da movida que temos á porta da casa, e un toldo para protexer ós músicos dunha insolación.

      Ó millor, é que gastaron todolos cartos no formigón e pedra labrada empregados na ponte do Burgo, que xa parece aquilo a pista de despegue do aeroporto de Peinador en vez dunha ponte romana!!

Bueno, anque iste é outro cantar e non o dos Ghalos. Menos mal que istes coa súa música, fixeron que se me pasara o cabreo por uns intres.

      Que diferencia… Pola tarde, achegueime ó concello da Lama, a escoltar o concerto da banda de música da miña aldea de Muimenta, e alí, si que o publicitaron ben publicitado. E os músicos, sentíronse moi a gusto ante a xente que acudiu a escoitalos. Se ata se pasou algún membro da corporación que coñezo para supervisar as cousas.

Pois a levalo con calma, porque penso que esto é momentaneo. En canto pase isto do coronavirus, xa non haberá mais música nos barrios, e volverá todo po centro.

      Pois ala, veña. Que teñades bo día, a ser bos, e perdédevos polas congostras dos arredores de Pontevedra, que de momento aínda non lles botaron o formigón que tanto gusta a esta corporación municipal.

      Apertas para todos.

(As fotos son dos Ghalos e de Radio Nova da Lama)

UN CASTIÑEIRO TRI-CENTENARIO NO RECINTO (ADRO?) DOS MILAGRES DE AMIL

        No vindeiro mes de Octubre, van facer 12 anos, que fun cantar ó palco que hai na carballeira dos Milagres de Amil, e fixárame nun vello castiñeiro que aparentaba estar seco, xa que nese mes, tiña que ter folla e ourizos, coma os carballos do seu lado, que si tiñan folla.

        Preguntei por alí, e dixéranme que o estaban tratando, pero que estaba en moi malas condicións.

Tamén me falaran de que, según uns dibuxos da antiga capeliña, podería ter entre 300 e 400 anos. O santuario actual, data de mediados do século XIX.

        Pois onte, pasei por Moraña, e lembreime do castiñeiro. Sen pensalo dúas veces, alá fun pra saber dél, e a miña ledicia foi, atopalo tal como o mirades na foto, ben aseado e peiteadiño. Cheíño de follas e ourizos 

        Parabéns pros responsables de tal feito!!! 

        E xa posto, vouvos contar algo que me pasou aquel día de fai 12 anos.

Cando estaba facéndolle as fotos ó castiñeiro, decateime de que alguén (como podedes ver nunha das fotos) deixara o teléfono no tronco. Mirei se funcionaba, anque estaba bloqueado, e funcionaba. Non se me ocurriu mellor cousa que deixarllo o cura que alí estaba. El pedíume o meu número, por se non aparecía o dono que o entregara na Garda Civil (Non sei porque non podía facelo el)

        A miña ledicia foi, que pasados uns días, chamoume un señor, xa non lembro de onde era, dándome as grazas por atoparlle o teléfono. Seica o puxera no tronco, para dar idea do groso que tiña 

Pois veña. Que ogallá cunda o exemplo.

REGULACIÓN DO TRABALLO NA CASA!!!

REGULACIÓN DO TRABALLO NA CASA!!!
,,,   Parece que ó remate desta pandemia, aumentarán os traballos dende a casa entre un 20 e un 30 por cen. O que necesita unha regulación, xa, e sen esperar mais!
…   Porque é de supoñer, que a esta xente, terán, antes que nada, que aumentarlle o soldo, xa que pra empresa vai ser un aforro, e para o traballador conlevará un gasto mais….   E estou pensando mais ca nada no consumo de enerxía.
…   Lembro como se fixeron as grandes fortunas textís, esas que hoxe presumen de iates e donativos. E lembroas porque vivín como se fixeron, xa que son de Lalín, bisbarra da que saíron as mais grandes casas de moda do país, se esceptuamos un par delas
E sei como empezaron a facer as fortunas todos estes grandes modistos que presumen da fortuna que teñen, a base de explotar a miles e miles de mulleres do noso rural e dos pobos pequenos.
…   Lembro ringleiras de coches diante dos galpóns onde empezaban a traballar e “labrar” as fortunas, esperando por pantalóns e chaquetas para zurcir e coser na casa.
Miles de mulleres, traballaban na súa casa día e noine por unha miseria de “donativos” por peza que zurcían.
…   Nin cotizaban por elas, nin figuraban como traballadoras, nin cobraban por horas traballadas ou extras. Aproveitáronse delas, por unha miseria.
…   Lembro a miña nai pedaleando seguido dias e noites, e mais días e mais noites, tanto, que ata parece que teño aínda o son da máquina de coser metido nas orellas.
…   E fodeu a vista e queixábase seguido da columna por estar tantas horas cangada na máquina sen compensación ningunha.
…   E aínda por riba, eramos os fillos e fillas, os que tiñamos que poñer o coche ou a moto para ir a buscar e levar as pezas de roupa que cosían as nosas nais, á fábrica, sen que ninguén nos dira unha peseta para gasolina.
…   Así se fixeron as grandes fortunas textís nos últimos cincoenta anos.
…   Todo o que fixeron foi a base de traballos clandestinos. E así que fixeron as fortunas, fórense a fabricar a países terceiromundistas para seguir explotando a cativos e non tan cativos e abaratar soldos.
…   E cando na crise pasada, algúns diles fundiron, recibiron unhas boas axudas da Xunta para tentar recuperarse, anque logo ises cartos, foron para montar fábricas fora, ou para mercar grandes pazos.
…   E a estas mulleres, non se lles pode dar un soldo mínimo vital, porque logo veñen os sabiondos e imbéciles de turno, dicindo que non se lle deña unha paga ós vagos… que traballen!!!
   Cada vez que escoito falar de que Echenique contratou unha enfermeira ilegalmente, e que non cotizaba por ela, veñenseme a memoria os grandes modistos multimillonarios de esclavas que non tiñan a pel negra e que non recollian algodón nos campos, pero eran sometidas á misma esclavitude ca elas… pero na súa propia casa!!!
…   Os que acusan a Echenique, son os mesmos que defenden ós outros… paradoxas da vida.
…   Pois para min, e como decía o meu pan… tanto ten, Xan coma Perillán!!!
Así que, para rematar, esperemos que o traballo na casa sexa regularizado axiña, porque aos domicilios particulares, non van a ir, pois…. os inspectores de traballo por poñer solo un exemplo.
…   Veña, bos días para todos, a ser bos, e non vos perder polas congostras, que vaia mañán de inverno que apareceu en Pontevedra

sin-tc3adtulo3

QUERERÁN QUE NOS VOLVAMOS TOLOS?

QUERERÁN QUE NOS VOLVAMOS TOLOS?
……  Cada vez, entendo menos isto do virus da corona.
……  As opinións dos entendidos na materia (non dos faceólogos e twitologos) cambian asegún se o aire sopra de Marín ou de Lerez.
……  Un médico epidemiólogo, defendía na TVE o uso das luvas, porque era unha maneira de ter protexidas as maus do virus, e que bastaba con chegar a casa e desinfectalas ou lavalas antes de sacalas para estar libre de contaxio. O mesmo dicia das mascarillas, que era unha maneira de defendernos do contaxio dos mais, e de que os mais estiveran defendidos de nós.
…… Media hora despois, noutra cadea, me parece que en Antena3, unha doctora en non sei que cousa (sinto non saber de que era) era contraria ó uso das luvas, porque decía que a xente, o sentirse mais protexida, nun supermecado, por exemplo, tocaba mais cousas, e o sentirse mais segura, era mais facil que collera pois por exemplo, o móvil cando soa. E despois iba tocar as chaves do coche, o volante, etc. as bolsas, o portal da entrada do edificio, os botóns do ascensor… e fixo un experimento en directo, baixo unha luz ultravioleta de cómo funciona o contaxio.
……  Ela recomendaba lavalas maus se era posible facelo, ou andar cun frasco de desinfectante no bolsillo e usalo cada vez que fose posible, cando se saia distes sitios pechados e onde hai moita xente.
……  Sobre a mascarilla, decía o mesmo, era mais de gardar a distancia que de usala, e razonaba decindo que en canto suban as temperaturas, a mascarilla vai ser casi insoportable tela posta, e que vai provocar moito suor, o que faría imposible non levar as maus a ela varias veces durante as saídas.
……  E agora para rematar, Feijoo dinos que é un excelente dato que solo un de cada cen galegos, estiveran en contacto co virus. Vese que hai eleccións á volta doutra rolda de cervexas.
……  Bueno, pois según o instituto epidemiolóxico que fixo o estudio, o cinco por cento nacional, e unha cantidade moi baixa, porque quere decir que solo unha infima parte da población está inmune, ou o que é o mesmo, en Galicia, de cada 100 persoas, noventa e nove, están en perigro de contaxio. Así que, ou atopan logo unha vacina, ou ímos a pasar todo inverno que ven, pechados.
……  Así que, se vos digo a verdade, un xa non sabe que pensar… se nonos pecharon antes, malo. Se nos pecharon tarde, peror. Se nos soltan pronto, malo. Se nonos soltan, protestamos. Se saen os nenos, malo, pero se saen os vellos, peor. Se poñemos mascarilla, bo pero malo, se usamos as luvas, malo pero bo. Se nos contaxiamos, malo, se non nos contaxiamos peor. Se non abren os negocios, malo pero se abren peor porque nos contaxiamos.
……  E xa postos e para rematar… quen carallo me mandaría a min mirar onte a TV. Levo uns anos que non vexo a TVGayoso & Rober, pero visto lo visto, ó mellor, volvo. Igual resulta mellor o humor burdo e zafio, que escoltar ós científicos.
……  O do título QUERERÁN QUE NOS VOLVAMOS TOLOS? é porque xa me supoño que ecoitástedes á Garda Civil de Tráfico… din que despois de tanto tempo pechados, que nos volvemos rebeldes e agresivos. Bueno, pois a ver se son un pouco comprensivos e me volven un par de puntiños do carnet que quédanme poucos. 
……  Apertas para todos, e que tañades un bo día, ou non. E non vos perder polas congostras, ou si, que anda o virus solto. E en caso de que vos perdades, facedeo con mascarilla e lubas… ou non!!

20200510_082826

IR ÓS FURANCHOS É UNHA RELIXIÓN!!!

IR ÓS FURANCHOS É UNHA RELIXIÓN!!!
…   Acabo de mirar un video onde uns mozos, píden ós seus pastores que intercedan pra ter misa católica, que necesítana para limpar a súa alma… E paréceme moi ben, claro que si!
…   Eu respecto as ideas e relixións de cada quén, xa sexa Católico, Protestante, Ortodoxo, Sunita, Chiita, Budista, Theravado, Xudaista, Hinduista, Chinés, ou de Lalín.
…   Creo que todo o mundo ten direito a practicar por un igual, a relixión na que creé.
…   Pero é que eu, creo nos furanchos. Son a miña relixión.
…   Amais, istes si que existen de verdade. Non fai falta inventalos nin miralos en estampiñas ou figuriñas de barro e madeira… están aí, ó lado da casa, ou coma moito, a un par de litros de gasolina de distancia!
…   Para moitos de nós, os furanchos, son unha auténtica relixión, e veñen sendo algo así coma os nosos lugares de culto.
…   Neles acóllen o furancheiro (O noso Pastor) cos brazos abertos, coma bos feligreses que somos, e xuntos, confesamos os nosos pecados e perdonámonos os úns ós outros, así coma os furancheiros perdonan (as veces) as nosas débedas se non son de moita cuantía.
Amais, neles purificamos os nosos corpos por dentro e bendicímolos por fora.
…   O viño tinto, ben sendo o noso sangue. E o Branco, pois eso… os glóbulos da mesma cor.
…   E os furanchos, si que son milagreiros… bufff, se eu vos contara… teño mirado algún feligrés chegar con cara de difunto, ou como se o mataran de morte ben morrida, e a media hora de recollemento, bailar enriba da mesa coma se lle estivera dando o demo co rabo.
…   E a música cultural-relixiosa que temos? Eso si que é unha auténtica gozada… empezamos facendo “gorgoritos” coa cunca na mau, e despois de repetir tres ou catro cuncas, rematamos con uns cantos gregorianos miudiños fermosísimos.
…   E no imposto da renda, tería que haber unha casilla, que marcaríamos cunha equix para subvencionalos coma os coles dos curas, e así, baixar o prezo da cunca vinte ou trinta centimos.
…   Pois eso, meus queridos amigos, como diría Felix R. De la Fuente, falando dos paxaros. Que non estou en contra de que cada quen reclame o culto que cultiva. Agora, eso si, o mesmo trato para todos por un igual.
…   Temos todos o mesmo direito nas nosas creenzas, según esa cousa tan rara de usar e tirar, e que cada ún interpreta da maneira que mellor lle convén, e cando mellor lle conven, que lle chaman Constitución.
…   Así que se abren lugares sagrados como as Igrexas e Mezquitas, ou Templos Mormóns, Budistas, Hinduistas ou Maias, pois que abran os furanchos tamén.
…   É de lei!!!
…   Dixen…

IMG-20191129-WA0000

O DÍA QUE CAMBIEI A MOZA POLA TABERNA

O DÍA QUE CAMBIEI A MOZA POLA TABERNA
…….. O poema, fíxeno a comenzos de ano, ó volver a ver no blogue “AQUAM LATAM” do amigo Manolo Busto, a foto do Señor Souto na súa taberna. Taberna na que botei moitas noites da miña mocedade cantando cos meus amigos daquel tempo.
…….. Cando o escribín, non foi coa idea de musicalo, pero poucos días despois de facelo, tiña que cantar nos pendellos da Agolada. Así que, pensei que sería bo poñerlle música e cantalo alí.
…….. E aproveitando que o Arnego nace na Serra do Faro, e ás musas andaban a meter os pes nas súas augas, non me fixo falta pensalo dúas veces, e a cantiga, estreneina nos pendellos tal como eu quería.
…….. A taberna, atopábase onda a ponte vella de Vilariño (a casa segue alí reconvertida en “Puticlú” unha magoa non aproveitala como casa de cultura ou algo así) e na parte de riba dela, había unha tosta para a producción de enerxía eléctrica. Os mozos de Cadrón, Agolada e dos seus arredores, iamos a bañarnos nela polo vrau. Eu ia coa miña guitarriña ó lombo dende o Castelo, e despois pola noitiña, botabámoslle unhas cantiguiñas alí mentres bebiamos un “Fis Fas” daqueles que había.
…….. Gardo moi boas lembranzas dese lugar, e de feito, cada vez que paro a tomarlle unha jasiosa no Merendeiro do Arnego, que queda a uns 100 mts. de onde estaba a taberna, sempre paro despois na ponte, e vanseme os ollos pra casa que tantas lembranzas garda baixo o seu teito.
…….. O poemiña, non é que conte a verdade de cómo eran as cousas, xa que daquelas e aínda despois, non cambiaba a música polas mozas, pero bueno, é unha maneira de falar e de dicir que tamén me gustan moito as cantigas nas tabernas. Tabernas reconvertidas hoxe en día en furanchos, pero que seguen gardando o sabor do bo viño e a boa música.
…….. Pois nada. Que teñades un bo día, a ser bos, e levadeo con sosego, que nun mes, andamos perdidos polas congostras mirando como maduran as ameixas e as uvas, e as amoras e as cereixas.
…….. Apertas para todos.