POIS NON VOU SER EU QUEN DEFENDA A PABLO HASÉL!!!

POIS NON VOU SER EU QUEN DEFENDA A PABLO HASÉL!!!

…     En primeiro lugar: Porque non me gusta o Rap. Coma un bo galego que son e do que presumo, prefiro unha regueifa ben botada.

…     En segundo: Porque nunca escoitara falar dil como músico ata istes dias, e non por mor da súa música, senón polos problemas políticos e penais que ten.

…     En terceiro: Porque nunca escoitei unha cantiga súa, e penso que nunca a vou escoitar polo que dixen no apartado un. Así coma él, nunca vai escoitar unha miña, porque supóñome que non lle gusta a música galega, e moito menos a miña.

     En Cuarto: Coincido con él no do Rei, pero non nas amenazas de morte, e moito menos nas frases machistas das suas cantigas, frases que coñezo, porque se poñen nistes días no face, e me parecen mais propias dun xénero musical machista como é o Reggaeton. Outra música. por certo, que non cabe no meu gusto musical.

…     En quinto: Porque estase comparando a cadea dél, coa que sofríu Suso Vaamonde no seu día.

…     Non, mire… Eran outros tempos moi distintos ós de agora, e por outra banda, Suso no que cantaba, falaba dél mesmo e non se refería a ninguén mais: “…se España é miña nai, eu son un fillo de Puta”.

…     Xa moito antes, Rosalía escribira: “Probe Galicia non debes, chamarte nunca española”

…     Suso, entre os milleiros de persoas que lle escoitaron cantar esta estrofa, solo molestou a un militar “cabeza quente” que pasaba pola Ferrería naquiles intres, e a ben seguro, cun par de viños de mais.

…     Así que, calquera parecido entre Suso e Hasél, é pura coincidencia.

…     E en sexto lugar: Porque miren… pra min a liberdade de expresión, é outra cousa. E non me vou espallar aquí falando das miñas ideas, nin explicalo.

…     E dito todo isto… que agora veña a señora Ayuso facendo de crítica musical, e dicindo textualmente: “Pablo Hasél tiene menos arte, que cualquiera en un karaoke con dos cubatas” pareceme moi indecente, e cando menos, e sendo mais fino, unha chorrada.

…     Solo lle faltou dicilo a ritmo de chotis.

…     E digo isto, porque seguro, que lle pasa como a min… nunca escoitara antes, nin escoitou agora, unha cantiga de Hasél!!

…     Pero aínda ten mais pecado, que ande dicindo estas chorradas, meténdose en camisas de once varas, e levando adoquíns onda os amigos, como se das tablas da lei de Moises se tratase, cando volve ter á comunidade que goberna, á cabeza das comunidades en niveis de Covid.

…     Esta muller, é mestra no desvio de atención!!

…     E seguro que o que dixo, dixoo, porque ela, andivo de karaokes con dous cubatas de mais, e sabe o que di por experiencia, cousa que me partece moi ben, xa que cada un, fai da súa vida o que quere.

…     Pero oia!! Ocúpese dos seus problemas e dos da súa comunidade que son ben gordos, e deixese de facer de crítica musical.

..      E se quere, que é a súa obriga, denuncie a violencia das súas rúas, pero con sentidiño. Porque anque fora a consecuencia de… O tal Pablo Hasél, non estaba entre os que arrincaron os adoquíns.

…     Pois ata aquí cheguei!

….    Ista é a miña opinión, e cada un a súa sen ofender os mais. 

…     Que teñades bo dia.

SOBRE A SUBA DA LUZ!!!

SOBRE A SUBA DA LUZ!!!

        Anda a xente, e xornais coma o Mundo e o ABC, alporizados, e poñendo unhas declaracións de Pablo Iglesias de fai uns anos, onde di que a culpa da suba da luz tena o goberno.

        Pois non son eu entendido na materia, nin teño tantas luces coma Abel Caballero, pero me parece que esas declaracións, son anteriores o das subastas da luz que se inventou o goberno de Rajoy, e que xa se avisou daquelas que as consecuencias iban ser entre outras cousas, que a mais consumo, aumento de prezo.

        E mentres non teña mais forza a enerxía renovable que é mais barata, é o que toca, amais doutras cousas que non veñen a conto agora.

        O que pode facer o goberno é baixar o IVE, pero se as eléctricas sóben 30 euros e o goberno baixa 3, pouco arranxamos.

        As electricas, están en maus de empresas privadas, grazas a “Patriotas” como Fraga, que vendeu Fenosa á empresa madrileña Unión eléctrica. Agora, a elitricidade nosa do grandes productores que somos, é de IBERDROLA (Vasca) e de GAS NATURAL (Catalana).

        Lembrades a viñeta onde un galego dalle herba a vaca, e un madrileño múxea? Pois eso… a bos entendedores…

        Énchennos os montes de aeroxeradores por catro cadelas que lle dan ás comunidades de montes, para contratar á París de Noia e á Panorama, para ter unhas festazas (É a miña frase preferida, porque se vos fixades, todas as parroquias que contratan a estas orquestras, teñen nos seus montes aeroxeradores ou alcolitros. As outras contratan a “Un grupo de gaitas”) e a elitricidade, lévana eles.

        E volvendo o comenzo. O único que pode arranxar esto, é, anque pareza de coña, Pablo Iglesias. É o único que lles pode plantar cara!!! E como pode facelo? Nacionalizandoas!!

Porque tanto Sanchez como Casado, nono van facer, xa que seguro que rematarán sentados nun sillón delas, como tantos e tantos políticos que acaban traballando nesas empresas, cos seus predecesores Felipe e Aznar á cabeza.

        Así que, como din alá por Castela… agora, bótalle un galgo.

        A pagar tocan!!!

BARACALDO. A SEXTA PROVINCIA GALEGA!!!

BARACALDO. A SEXTA PROVINCIA GALEGA!!! 

        Como ben sabedes todos, Bos Aires, está considerada como a quinta provincia galega, pero o que casi ninguén sabe é, que Baracaldo é a sexta.

        Durante os tempos duros da emigración, chegaron a residir no País Vasco 75.000 galegos, a meirande parte diles, das miñas Terras do Deza, e aínda mais, dos concellos de Lalín, Agolada e Cruces.

        Moitos distes emigrantes, estaban en Bilbao, e traballaban na empresa dos buses urbáns da capital vizcaína. Lembro dunha vez que estiven alí, que os chofres e revisores, eran todos galegos.

        Pois ben. As cocheras distes autobuses, estaban nun fermoso val a uns 10 Kms. de Bilbao. Un lugar moi parecido á Terra Chá de Lugo (Tierra Llana, según a Xunta) pero que daquelas, aínda non tiña nome.

        Os traballadores galegos da empresa, empezaron a facer casiñas arredor das cocheras, para non ter que ir e vir todos os días a Bilbao.

        E o que fora un fermoso val, trocouse co tempo nunha fermosa vila, onde se falaba mais galego, do que se fala hoxe en Galicia.

        Empezaron a frorecer os comercios, os supermercados, e como non… os bares!!!

        A morriña, e o sabor do caldo, levou a todos os bares e cafeterías da nova vila, a poñer como reclamo un letreiro ben grande que poñía: “Temos Caldo”

Isto levou a pensar ós bilbaínos, que os galegos, tiñamos unha pócima parecida á que lle facía Panoramix ós galos. Tanto foi así, que pouco a pouco, abandoaron as suas costumes culinarias ancestrais, e cambiaron o chacolí e o marmitaco, polo ribeiro e o caldo. E mais aínda, cando miraban que se poñían fortes coma mulas…  De aí a fama dos bilbaínos!!

        O Caldo, alcanzou tal fama por Bilbao en diante, que co tempo, bautizaron o pobo como “El Pueblo de los bares a Caldo” e co andar dos anos, queduòuse en Baracaldo.

        Pois ala. Que teñades bo día, e esperade a que pasen os efectos de “Filomena” para perdervos polas congostras.

        Apertas para todos

A MIÑA COLECCIÓN FILATÉLI

A MIÑA COLECCIÓN FILATÉLICA.

        Teño unha colección de selos de Correos, que entre novos e usados pode ter arredor dunhas 25.000 pezas.

        A colección, empezouna o meu pai alá polos comenzos dos anos cincoenta, e a partires do ano 1974, seguina eu.

        Dende o ano 1952, ata o ano 2005, están todos os selos emitidos por correos, tanto mataselados coma novos. Amais ten moitas series soltas emitidas entre os anos 1850 (ano do primeiro sello en España) e o 1952.

        Meu pai, iba recortando das cartas todos os sellos que xuntaba el mesmo, e pedíndollos ós amigos e compañeiros, e pasaba todos os meses por un estanco, onde lle gardaban todos os que saían novos.

        Os usados, tiñaos en caixas dos puros, e os novos, pegabaos en libretas, con un anaquiño de cinta adhesiva de doble cara que se mercaba para ese fin.

        A partires do ano 74, e aconsellado por Paco Martinez, filatelista da librería Luís Martinez en Pontevedra, dediqueime a clasificalos en albumes axeitados, e suscribinme a Correos, de onde me mandaban cada tres meses, todos os sellos que se iban emitindo.

        No ano 2005, abandonei a colección, porque Correos, convertíu a Filatelia nun negocio.

        Os selos, xa non cumplian co seu cometido que era timbrar cartas, xa que estas, estaban desaparecendo ante novos medios de conversa como o Email e outras novas tecnoloxías. Amais, empezáronse a emitir rollos de ATMs (estampillas) ás que unha máquina lles imprimia o valor postal.

        O selo, convertíuse nun negocio, xa que daquelas, eramos moitos os filatelistas no país, e emitían selos co único obxetivo de encher as súas arcas, e saían sellos e series, con un valor desmesurado que nalgún caso chegaba a seis euros a peza, e que ó cabo do ano, todolos emitidos, podían chegar a costar entre 70 e 100 Euros.

        Así que decicín abandonala, e visitar mercadillos de selos para ir conseguindo dos emitidos antes do ano 1952,

        A colección é unha gozada mirala de vez en cando, xa que amais do colorido que teñen os sellos, marcan a historia do país. E anque os selos atópanse ben conservados en filostuches, convén airealos cada certo tempo. Amais téñolle un especial cariño, porque aparte do valor que ten, garda moitas horas de traballlo, e moitas noites de enredos para ordenar e clasificar todo.

        A cantiguiña fíxena, pensando nos intres que pasaba asubiando mentras ordenaba todo. Anos atrás, gustábame moito facelo cando estaba entretido, anque a miña nai decíame que  un melro afónico asubiaba mellor ca min.

        Os selos que aparecen no video, son algúns que  poño para amosar algo da colección, escollín algúns dos emitidos con temática galega.

        Hoxe penso, que ó matasellarse as cartas mecánicamente e as postais vir valor postal serigrafiado, xa non aparecen novos filatélicos, e os que quedamos, somos os que tiñamos a afición tempos atrás. Nos tempos da escola e instituto, casi todos os rapaces coleccionabamos dos usados, e cambiabamos os repetidos coma se de cromos se tratase.

 

O HORREO DA MIÑA CASA NATAL DO CASTELO (Laín)

O HORREO DA MIÑA CASA NATAL DO CASTELO (Lalín)

        Que magoa miralo así, desfeito. E non so este, senón que a meirande parte dos que se atopan nas nosas aldeas, están no mesto estado.

        Foron a despensa da casa ata non fai tantos anos… fonte de vida!!

        Este, era de dúas casas. Os dous claros dde diante eran da miña, e os datrás eran dos da casa de Amador. Como Jesús de Amador e a miña nai eran curmaus, supóñome (anque nono sei) que antes, perteñecería a unha soa familia e dividíuse por herdanza.

        O cuarto e quinto esteos teñen os tornarratos xuntos, polo que supoño que o quinto anaco da cámara, foi engadido despois de estar feito o horreo principal.

        Nel, e na parte do fondo, gardábanse ben aliñadas e asentadas as espigas de millo. E na parte de diante, os sacos coas fabas e cascallos, cestos con mazás, ristras de cebolas e allos, etc.

        Ó horreo, subíase dende un cepo grande que estaba no chao, e lembro que a chave da porta, era daquelas que pesaban medio ferrado, e que facían moito ruído o darlle a volta para abrila. Tanto era así, cas galiñas que andaban devaneando polo alto dunhas enormes penas que coñecemos coma o penedo, ó escoitar o son da chave abrindo a porta, viñan voando, pois sabían que había millo pra comer.

        Teño pasado moitas tardes dentro del, xunto co meu tío Camilo e o meu curmau Luís debullando no millo, e mais, cando era para levalo ó muíño para facer a fornada. Eles debullaban contra un carozo, pero a min, gustabame sentarme enriba dunha fouce e debullar contra o mango.

        O horreo, xa leva moitos anos niste estado, pero as vivencias que encerra, non desaparecerán nunca. Canto mais se vai desfacendo o noso patrimonio material, mais gusta lembrarse del.

        Unha magoa.

 

O VIDEO-ANUNCIO DO GADIS!

O VIDEO-ANUNCIO DO GADIS!

        Menos vivamos coma galegos, e mais productos galegos, que os que teñen nas súas estanterías cóntanse cos dedos dunha mau.

        E índa por riba, todos etiquetados en castelán!!

        Os galegos, somos, e vivimos como galegos, durante todo o ano, e non só na campaña publicitaria súa do Nadal.

        Que xa se me están parecendo ós da Coz de Galicia e ós da Farola de Vigo, que solo se lembran de que existe Galicia e o galego o 17 de Maio,

        Aprendan do Eroski, que etiqueta nas catro linguas do estado!!

        Que o seu video solo val, pra ocultar a hipocresía empresarial!!

        Miren, se en verdade queren vivir coma galegos, menos lagrimiñas polo Covid, e mais axudar á población mentras dure esto, con bonos, baixando prezos, e facendo ofertas especiais Covid, sobre todo en productos básicos coma o pan e o leite, ou regalar unha unidade por cada 10 ou 20 euros de consumo, que tampouco estaría nada mal, e non van morrer pobres por facelo. Que son vostedes unha industria privilegiada xunto cos bancos, frente a todos os que teñen que pechar os seus negocios, empezando polos hosteleiros, que lles dan a vostedes media vida en compras.

        E xa pra rematar… Poñan as rotulacións, etiquetados e folletos tamén en galego.

        Así, creereinos. Mentras, a min non me compran cun video deste tipo!!          Que hai cantidade de videos ben fermosos sobre galicia e os galegos que non levan a publicidade encuberta.

        O video? Pois o video, pro meu gusto, está ben pra botar unhas bagoas coma nas pelis tráxico-amorosas…anque eu, remataríao cuns responsos de Rouco Varela, pra darlle mais credibilidade.

        Pois ala, veña, xa desafoguei. Que teñades bo día, a ser bós, e non vos perder polas congostras.

        Ah!! E mercade productos galegos e etiquetados en galego. A poder ser, nas tendas de barrio.

        Unha aperta pra todos

ANGEL ESTÉVEZ CASAL

ANGEL ESTÉVEZ CASAL

        Fai hoxe dous anos, que D. Angel, presentou o seu poemario “A casa que me mora” no museo Torres na vila de Marín.

        Alí estivo, acompañado dos seus veciños e amigos, contando uns contos dises que solo os nosos vellos saben contar, e léndolles uns poemas do seu recén estreado libro.

        Un amigo común, Josean Pazos, pedírame uns días antes, se podía musicar un dos poemas para cantarllo na presentación do libro, cousa que fixen sen pensalo duas veces, xa que o poemario, estaba dedicado ás nosas aldeíñas, e entre todolos poemas, había un que me encantou xa a primeira vez que o lin: “O Lugar”

        O poemiña está dedicado a súa aldeíña, pero tan ben descrita, que podía ser reflexo de calquera das nosas.

        Botei mau do piano, en nun par de días, tiña a cantiguiña feita. Con tan mala sorte, que o día da presentación, eu cantaba xunto a uns amigos en Quiroga, e se chegaba a Marín, iba ser a cousa moi xusta, como a sí foi. Cheguei coma quen di, os postres, pero previndo o que podía pasar, uns días antes, grabara a cantiga nos estudios do amigo Juan José en Campelo, para poñela no museo durante o acto.

        Anque bueno, non me preocupou moito, porque días despois, o poemario, íbase presentar tamén en Bueu, Cangas e Moaña, e nesas vilas, si que lla cantaría.

        Pero a vida, nunca é coma un pensa, e Don Angel, que por aqueles días, xa non andaba moi ben, e a súa saúde nono deixaba vivir como debía, deixounos pouco tempo despois, sen tempo a mais nada.

        Mariñeiro de toda a vida, Don Angel, nos intres de lecer, tanto no barco coma en terra, dedicouse a escribir poemiñas, que era a súa gran paixón. Tiña unha boa colección, e unha neta súa, foi a encargada de poñer orden nos seus papeis, e editar un manoxiño deles, que son os que forman este libriño.

        Lembro aquel día con moitísima ledicia, porque anque cheguei case ó remate, deume tempo a escoltar, como Don Angel, para despedir o acto, cantou xunto cos seus veciños algunha das cantiguiñas que cantaban de pequenos polas corredoiras e congostras da aldea, e para min, non hai cousa mais fermosa que escoltar cantar ós nosos vellos. Eso si, caladiño, para escoltar o ben que o fan,e aprendendo deles ó mesmo tempo, porque ninguén canta a nosa música tradicional como eles o fan.

        Don Angel Estévez Casal foise, pero o seu libriño, o seu recordo e a súa cantiga, adormiñan na miña casa.

BOTOAS TANTO DE MENOS…!

BÓTOAS TANTO DE MENOS…

       Dende o confinamento do mes de Marzo, as veces que se contan cos dedos dunha mau… e sen tempo pra nada!!

      E boto moito de menos o cafeciño na Agolada, e a cerveciña na Ponte Vilariño, e uns grolos dauga na fonte de Souto no Castelo. E o que mais, latricar un pouquichiño, coa familia, e cos amigos e veciños!!

      Canto se botan de menos os paseos polas devesas e soutos, polas corredoiras e fragas, e polas congostras e camiños do carro da aldea. Apañar nas castañas pra asalas no lume da lareira nunha lata grande das do pemento asentada no trespés, e coller pan de sapo pra fritilo na tixola.

      E subir á Cima da Costa onde as vistas, dende o Candán ata o Farelo, pasando polo Carrio, son impresionantes, amais, coa miña aldeína natal do Castelo ós pes.

      Lembro aquelas mañás frias de inverno, cando fumegaban as tellas co fume da lareira, e as pedras dos valados, co sol desfacéndolles a xiada.

      E as galiñas pola eira, e os gorrións buscando os graos perdidos entre as pedras.

      E a primeira hora da mañá, co canado do leite na porta das cortes, esperando polo Reino de Cadrón, leiteiro que a recollía nos bidóns que cargaba nas súas mulas camiño de Cancelas. E despois do almorzó, e cos pes quentiños nos zocos, cunha cama de herba seca e cuns bos calcetíns de lá, ir coas vacas po prado xunto co meu curmau José Luís, ata que pasaba o coche de liña do medio día, que era o que nos marcaba a hora da volta pra casa.

      E as tardes de lecer moceando pola estrada, ou pasando o rato na taberna do señor David, na de Souto na Ponte, ou andando (ida e volta) ata Agolada os sábados pra ir o baile. E ó volver ás tantas da noite, pegar uns berros ben fortes, pra que ladraran os cas todos da aldea, e que despertaran ós veciños.

      Lembrome dos meus anos de escola en Muimenta e Goias. A miña mestra Dona Placidia, e os meus mestres Don Licho e outro mais do que sinto non acordarme do nome.

      E lembro ós meus amigos daquelas… Benigno, Manolo e Luís de Ríos, Pepe da Casanova, o meu curmáu Luís, Manolo de Souto, Pepe e Luís de Amador, José Antonio de Miguelez…

      As miñas tres aldeas…

AS LUCES DO NADAL.

AS LUCES DO NADAL.

        Pois vou discrepar un pouquiño se vos parece, pra levarvos a contraria ós que dicides que coa que está caíndo, as luces do Nadal están de mais, e que deberían dárselle os cartos do seu costo ós necesitados. Que xa postos, non sei por qué ten que ser iste ano e non os outros, cando iste ano, son mais necesarias, alo menos, para alegrarnos un pouco a vida.

        Vaia por diante, que sei como están de valeiros os bancos de alimentos, agravados porque iste ano os músicos que participabamos nos chamados “festivais do quilo”, nonos poidemos facer, e niles, xuntábanse miles e miles de quilos de alimentos non perecedeiros.

        Bueno, pois non concordo con vós…

        En primeiro lugar, porque estádeslle estragando o traballo, a xente que vive deso. E falo das empresas que as alquilan e montan e que lles supón o maior ingreso do ano..

        Pero o que pra min é mais importante. Como lle vamos sacar a ilusión do Nadal ós cativos? Que coa que está caíndo, son dos que peor o pasan, pechados nas casas e sen poder ir os parques ou xogar cos amigos.

        Teño unha netiña de seis anos, e xa fai algúns días que ibamos os dous no coche, e tan pronto mirou as luces postas nunha rúa, empezou a dar brincos e berros de ledica… avó, avó, xa vai vir a Navidade. E empezou a cantar esa que di que como beben los peces en el río.

Sinto, pero non quero estragarlle esa ilusión á miña netiña.

        O problema dos necesitados, concordo que é gordo… e moi gordo! Pero nono imos solucionar non poñendo as luces polo Nadal.

        Pero podemos solucionalo un pouquiño doutro xeito.

        Cos cartos do que custa unha cervexa, mercamos un quilo de arroz e outro de lentellas, e levámolos a un centro de recolleita de alimentos. Se o facemos todos, veredes como facemos mais que non poñendo as luces do Nadal.

        Non fagamos como o Papa ese que ten fama de falar moito, pero que non da nada… que unha cousa e falar, e outra moi distinta é dar trigo.

        Ala, veña. Unha aperta pra todos, que teñades bo día, a ser bos, e non vos perder polas congostras.

A SERRA DO SUÍDO

O SUÍDO (Na estrada que vai de Ponte Caldelas á Cañiza)
      As inmensas carballeiras que había nesta serra, están desaparecendo pouco a pouco, e deixando paso ós alcolitros.
      Quedan un par de quilómetros despois de Verducido nos que aínda non se miran moitos, pero despois, a unha veira da estrada, ata chegar ó empalme do Covelo, xa non se mira outra cousa mais ca alcolitros.
      Son solo seis fotos as que poño, pero podía facer mil centos delas, e todas parecerían a mesma.
      Non temos remedio. Non miramos mais alá dun puñado de cartos, e a moitos, debéronlles “untar” ben os bolsillos para cometer o crime que están cometendo contra os nosos montes autóctonos.
      As comunidades de montes, que non serven pra nada, xunto cos políticos que llo permiten, amosan moi pouco amor pola súa terra. E todo pra manter unha sola empresa, que como desapareza algún dia (Diolo queira) ímolos comer crús en ensalada.
      O das comunidades de montes, non ten nome. Estragan os montes da súa parroquia tan fermosos que viron de cativos, co único beneficio duns miles de euros pra contratar as orquestas Panorama, París de Noia, Combo Dominicano, etc. e presumir de festas, en competencia cás da parroquia veciña, pra ver quenas ten millores.
      Non fai moito, escoiteille a un comunero dunha parroquia achegada a Pontevedra decir textualmente: “Estas orquestas, le dan prestigio a la parroquia y no la mierda de gaiteiros y bandas que teníamos antes”. Probe, que lle imos facer. A cabeza non lle da pra mais.
      Dos políticos é millor non falar. Que intereses poden ter para encher os nosos montes de inmensos alcolitais, nos que desaparece a fauna tan rica que temos nas caraballeiras, soutos e fragas?
      Nos alcolitais non se mira nin un cuello nin un triste paxaro… se acaso, algún corvo que outro, para lembrarnos que foi outra casta de corvos os que os plantaron. Pra iso, tamén podían importar Koalas pra facer xogo, xa que seica están estinguíndose.
      E o peor de todo, é que istes políticos medio corvos, son os mesmos políticos medioambientais que te multan se lle pos unha rede a unha figueira ou a unha cirdeira, pra que non papen os paxaros a froita… que si, que está ben que o fagan, pero a ver se son un pouco consecuentes coas súas leises.
      Pois nada. Por desgraza, dame que esto xa e unha batalla perdida, e non andando moito tempo, veremos a unha Galicia sendo un inmenso alcolital e arrasada polos lumes… xa estamos a medio camiño!