RECOÑECEMENTO EN VILATUXE

QUERO FACER PUBLICO O MEU AGRADECEMENTO…
A todos os veciños de Vilatuxe, e de maneira moi especial á comisión organizadora da Feira dos Carballiños, polo recoñecemento que se me fixo onte durante a feira, motivado pola miña labor en prol da cultura e a música galega, e especialmente polo cantar que lle fixen fai seis anos a esta feira tan fermosa. A verdade é que non teño palabras coas que poder expresar todo o que sinto.
A mais, foi unha ledicia recibilo de maus do noso alcalde D. Rafael Cuíña, e estar acompañado por outras sete persoas ás que tamén se lle recoñoceu a sua importante labor nos distintos eidos da vida cotiá da parroquia e da feira.
Moitas grazas pola acollida que me prestades ano tras ano e polas atencións que tedes conmigo.
Sempre no meu corazón, e todos os anos com vós nesta data.
Unha perta para todos.

Na feira dos Carballiños en Vilatuxe. Cantando con Benito, Antonio e Manolo

Enlace ao xornal “La voz de Galicia” no seu artigo sobre a feira.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deza/2017/05/15/secuestro-feira-dos-carballinos/0003_201705P15C4992.htm

Advertisements

PAN DE LEÑA

PAN DE LEÑA

      As panaderías de Pontevedra cidade, deben pensar que somos parvos. Non se decatan de que os parvos son iles tratando de enganarse a si mesmos pensando que nos enganan a nós. Nin que pensaran que todo o ano é antroido para ter as barras do pan disfrazadas de “Pan de leña”

      Oian, que Pontevedra non deixa de ser unha aldea grande ou un pobo pequeno, onde a maioría dos que vivimos nela, ou somos ou temos raíces nas aldeas da provincia, e o que mais e o que menos sabe ben o que é un bo pan, sexa de forno de leña ou non.

      A maioría das panaderías locen un letreiriño co famoso ”Pan de leña” coma se o pan se fixera, ou a súa calidade tivera algo que ver coa leña, e cando todos sabemos que o bo pan e a súa calidade, vai na masa e non na casta do forno, así coma o bo xamón é mellor canto mellor come o porco, e non polo cortello onde se cría.

      Estes panadeiros modernos, aos que so lles preocupa o negocio, véndennos como “Pan de leña” unhas barras de pan que mercan conxeladas, feitas con sabe Deus que tipo de trigo, centeo ou millo, e que cocen nun forno eléctrico da familia dos microondas, media hora antes de vendelo para que esteña algo quente, porque despois en frio, non hai que lle meta o dente. E para que a mentira non sexa tan gorda e mais creíbel, adecéntano cunha pouca de fariña fresca, pra que lixe as mans de quen o merca.

      E que nin as galiñas en tempo de fame son capaces de meterlle o peteiro sen mollalo antes.

      Onte pola noite recén chegado a Pontevedra, merquei unha barra de “Pan de leña” nunha panadería preto da casa, para facer un tentempé de bonito con pementos morróns. Meu Deus, en canto abrín a barra co coitelo e mirei pra miga, decidín tirala barra inteira pro caldeiro do lixo, e botar o atún e o pemento nun prato picandolle unha ceboliña e salpicadolle un chorriño de viñagre. Esstaba crua, e xa mirei morrer xente envenenada con moito menos. Non fixen a proba, pero estou seguro que se deixo a barra de pan no burato dun formigueiro os pulgós dos frutais pretos dil, declararían o día coma festa nacional da liberación formigueira.

      Pero o peor non é que o “Pan de leña” non seña de forno de leña, nin son os cartos que tiras, nin o pan que estragas, nin a fame que pasas, non. O peor é mirarte despois ó espello e decir: Pero valgame Deus noso Señor. Que necesidade tiña eu de mercar unha barra de “Pan de leña” sendo de lalín, e tendo tan bo pan preto da casa, dando o mismo que sexa de forno de leña, eléctrico ou a carbón. Unha cousa si que é certa. Como ben di o refrán… “Vai o burro morrendo e vai aprendendo”

       Así que,  a partires de hoxe, cando non teña pan de Lalín, mercarei ise de molde que venden nos supers e que sabe bastante millor que o “Pan de leña”. Alo menos, pola noite saberei que ten a mesma calidade de cando o merquei pola mañá.

     Unha perta.

NA LEMBRANZA DE JOSÉ LUIS SUCASAS

NA LEMBRANZA DE JOSÉ LUIS SUCASAS

…..-Onte, cando me chamou o noso común amigo Antón Valcarce para comunicarme a mala nova, apenas puiden creelo, e mais, da maneira que mo dixo: “Foi morrer, facendo o que mais lle gustaba, dando pedaladas na súa burra pola illa da Toxa”

      Eu estaba xogando coa netiña en Pontevedra recén chegados de Lalín. Deixeime caer sentado, e con dúas baguas pelexando por sair dos meus ollos, empecei a percorrer o derradeiro día que estiven con él. Non facía moito, apenas dúas semáns. Eu iba de Meaño para Cambados, e atopeino a cabalo da súa burra (como lle chamaba a súa bici) e paramos nunha cafetería a pe da estrada para tomarlle un café e latricar un pouco. Non lembro moi ben a conversa pero seguro que andivemos percorrendo as corrredoiras e congostras do Castelo e lembrando cousas da nosa xente como facíamos moi a miudo.

      Era un gran tipo, cinco anos mais novo ca min. Lembro que cando de rapaces xogabamos os do meu tempo no cuberto da casa no Castelo, el miraba pra nós dende a ventá da súa, xa que estaban moi a carón unha da outra.

      Xa de mozos, coincidíamos moitas veces na taberna de Rios da nosa aldea, e atopábao moitas mais xogando ó tute con Florentino  Migueles, un veciño ó que todos queriamos moito. Pero os nosos camiños iban moi separados e deixamos de saber un do outro durante uns anos, ata que un día no que estaba eu cantando na Arzúa, achegouse para saudarme, intercambiamos os números de teléfono e anovamos a amizade que tiveramos noutro tempo.

      Non era un tipo de moitas palabras, mais ben, había que sacarllas pra poder levar unha conversa, e mais conmigo, que sempre me gustou falar moito. Quen millor o define, é o noso amigo común, e tamén veciño da misma aldea do Castelo, Luís Fernández Ríos: “Realmente, eu coñecino moi ben. Era tal como di a xente: Tranquilo, socarrón, retranqueiro, silencioso, lector e pouco conversador”

      A min, o que mais me gustabe del, era a retranca que tiña. Sentía admiración por el e polas saídas que tiña para enrevesar as cousas de tal xeito, que non parabas de rir cando estabas o seu lado.

      O seu libro “O paxaro que ninguén ve” é un reflexo da nosa aldea do Castelo e das súas xentes. Un libro que eu debín ler como unha ducia de veces. A finais do ano pasado, un día falando con el, saiu a conto unha das familias da aldea e unha anécdota que lle pasou con ela e que estaba reflexada no libro. Decicín volver a leelo outra vez, pero nono atopei na casa. Chameino e comenteille que perdera o seu libriño e que quería mercalo outra vez, pregunteille onde o podía atopar. Non te preocupes, dixo. Achégome eu a Pontevedra e lévoche un exemplar polo módico prezo dun café.

      E así foi. Uns días antes do Nadal, apareceu en Pontevedra dende Vilanova, cabalgando na súa “burra” e con un paqeutiño con dous libros: “O paxaro que ninguén ve” e “Soñando buratos na terra” con unha fermosa dedicatoria cada un deles.

      Botamos toda a mañá latricando de moitas cousas, e a hora de marchar, eu esquecía o paquetiño cos libros enriba da mesa do bar. Botouse a rir, e díxome: Se fas así coas guitarras, debes ter ós fillos mortos de fame.

      Pero non quedou aí a cousa. A proba da súa retranca, chegou pro outro día en forma de comentario (poño o recorte da captura) no seu muro do Facebook e onde el firmaba como “Em Lis Boa”

      Botareino moito de menos. Foi un gran tipo, un bo compañeiro, un mellor amigo, e ademais veciño da Aldea do Castelo na parroquia de Cadrón en Lalín.

     Ata sempre meu amigo. Que a terra che sexa leve.

Unha foto que me mandou xa fai tempo, como proba do seu paso por Pontevedra, e que poño como homenaxe á súa “burra”

O que é a vida. Sempre se metía conmigo e decíame que tiña que mercar uha bici pra facer exercizo, que andar nela era moi sán. A raiz dun artigo que lin na prensa, e lembrandome dos seus consellos, dediqueille dúas estrofiñas que puxen no seu muro do face… so tres días antes do seu falecemento!

Gardareinas coma ouro en pano…

A lembranza, publicouna o Faro de Vigo na súa edición do Deza o dia 5/IV/2017

VIVA LALIN CON RAZÓN OU SEN ELA !

VIVA LALIN CON RAZÓN OU SEN ELA !
                    Ó que me dé un pau doulle un peso,
                     e se é de Carballo… trinta reás!
….. Álvaro Cunqueiro no prólogo do libro de cociña galega, que escribeu na compaña de Araceli Filgueira, cóntanos que “as xentes de imaxinación son, cáseque sempre, as que comen millor, quizas porque como decía o conde de Clemont-Tonnerre asocian a súa sustancia terrea ao lugar de onde son, e perciben entón deica as súas frebas o lazo que os xungue á terra que os soporta; sinten a segreda esencia das cousas incorporarse á súa, e así comulgan coa súa terra nun festín de amor”
….. A verdade é que, os galegos, cando temos a oportunidade de darnos unha pequena homenaxe e disfrutar das ledicias dunhas nécoras, duns percebes, dunha empanada de bacallau con pasas, dun pulpo á feira, dun godello, albariño ou ribeiro, dun café de pota con pingas, sen esquencerse dos consabidos chatos de licor café, e dunha boa compaña para unha longa sobremesa de cantigas, moito nos reconforta a vida, os ósos e a alma.
….. Mesmo parece que xa obtemos o perdón de Deus, so polo ben que tratamos o corpo que él creou a súa imaxe e semellanza.
….. E que decir desa taza de caldiño quente un pouco antes dir pra cama, neses días de duro inverno nos que parece que toda a auga do carreiro da veira da casa, veu dar ás sabenas da cama e teñen mais auga co pozo do Porto no Regato das Abellas do Castelo.
….. E a todo esto, sen esquencerse dun almorzo de papas feitas con fariña de millo, herdanza impagable das nosas avoas, e que nos manteñen direitos durante todo o día coma se foramos un jarabullo ou a aguillada do noso avó.
….. Ser de Lalín, non ten prezo, e se o tivera, non habería cartos pra pagalo, por iso, os chourizos, o lacón e os grelos, deixámolos pro sábado pola noite que hai cocido.
….. Unha perta pra todos e…
….. QUE VIVA LALIN CON RAZÓN OU SEN ELA !

sin-tc3adtulo3

A MIÑA HOMENAXE NAS CANTIGAS TABERNARIAS EN LALIN.

A MIÑA HOMENAXE NAS CANTIGAS TABERNARIAS EN LALIN
Vaia detallazo que ten a organización das cantigas pra conmigo, sobre todo cando hai moita xente que o merece mais, ou alo menos igual ca min. Empezando por eles mesmos, por ser capaces de levar as cantigas un ano mais ás tabernas de Lalín.
Son un namorado da música tradicional e por suposto das cantigas tabernarias, xa que as tabernas eran o conservatorio que tiñamos os que somos de aldea e onde pasabamos moito tempo os fins de semán.
Que mellor cousa que botar unhas cantigas acompañado polos amigos e diante dun xerro de viño e uns torresmiños recén feitos.
Así que nas tabernas de Cadrón, Muimenta e a Ponte, foi onde empecei a cantar cos amigos ata que o futbolín e o televexo botáronnos pra fora pouco a pouco a nós, e a todos os que cantaban nas tabernas, non tardando moito en desaparecer tan fermosa costume.
Que ledicia que se volvan recuperar en moitos sitios e por moitos grupos que axudan a facelo e entre os que teño moi bos amigos.
Na miña cantiga “Un cocido de Lalín” dediqueilles ás cantigas un par de versiños como non podía ser menos, despois do empeño que están a poñer en recuperalas no noso concello.
Unha magoa non darme tan fermosa noticia uns días antes, e ter comprometida esa data nun festival benéfico do que non me poido librar, pero farei todo o posible por estár no folión do remate no “Picoteo” e así poder saudar a Crespo e á organización pra darlles ás grazas polo detalle que teñen pra conmigo. Amais, a data quedará reservada pra non perdelos nos vindeiros anos.
Unha perta pra todos.

http://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2017/02/01/homenaje-jose-iglesias-fernandez/1615275.html

http://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2017/02/01/quince-bares-seran-escenario-dia/1615276.html

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deza/lalin/2017/02/01/recuperar-as-tradicions-antano-musica-cantares/0003_201702D1C11992.htm

16386886_10208344645556970_7823535951118372534_n

16426120_10208344645676973_4740160327710127420_n-1

img-20170219-wa0001 img-20170219-wa0003 img-20170219-wa0004 img-20170219-wa0005 img-20170219-wa0013 p1170623 p1170625

VAIA RETRANCA MAIS FERMOSA A DAS NOSAS AVOAS.

VAIA RETRANCA MAIS FERMOSA A DAS NOSAS AVOAS.
(Pra Señora Piedade, que despois de media hora de leria con ela, ainda non sei se a súa aldea perteñece á Cañiza ou ó Covelo. Ten 87 anos )
….. Esta mañá sobre das doce e media, fun xunto con un compañeiro a botarlle unhas cantiguiñas á Cañiza. Decidimos ir por Ponte Caldelas xa que a estrada percorre unha boa parte da Serra do Suído, e anque non está moi ben que digamos, as paisaxes son das que non se esquecen nunca.
……Despois de case unha hora de camiño, a calor apretaba con xenio, polo que as nosas gorxas agradecerían uns grolos de calquera cousa líquida que escorregara por ela.
……Nesas andabamos, cando de súpeto, atopámonos con unha taberna a carón dunha carballeira con unha fermosa sombra. Na porta saudábanos un taboeiro deses da Coca Cola con unha frase que nos fixo estremecer dende os pés á cabeza… “Temos viño do país blanco e tinto”
……Sen saber moi ben o por que, e sen erro mecánico de por medio, o coche detivose preto da porta, polo que decidimos baixar e comprobar se era verdade o asunto do viño ou era un reclamo para chamar ós que por alí pasan.
……Ó pasar a porta, a estampa que vin era igualiña ca das tabernas das miñas aldeas de fai tantos anos. Unha mesa de futbolín, e tres mesas nas que adormiñaban uns tapetes verdes con unha baralla en cada ún deles, esperando ser xogadas polos veciños da aldea.
……Nun recuncho do mostrador, un vello sentado nun tallo, con gafas desas de montura de pasta (gafas de avó dos de antes) cristais de cu de botella e unha boina calada ata as orellas. Pousadas as suas mans nun pau de vidueiro retorto, e apretando cos beizos un anaquiño do que fora un pitillo de liar. Tosía seguido. Sempre me chamau a atención eso de toser sen que se lles caira o pitillo. Tamén o facía o meu Avó.
……O mostrador de madeira. Notábanselle os moitos anos que tiña, pero estaba ben conservado e adecentado con un mantelo de hule a coloríns na parte de riba.
……Nos estantes mais altos, unhas botellas desas de Brandi Soberano, Veterano etc. tan vellas que parecían traidas por Colón nunha das súas viaxes ás Americas. E o mellor de todo, un letreiro no medio dos estantes (que despois contoume a Sra. Piedade, foi feito por unha das súas netas) que poñía:
……“ TEMOS O MILLOR VIÑO DO MUNDO. BUSQUE, COMPARE, E SE ATOPA ALGÚN MILLOR, TRAIAO E BEBÉMOLO XUNTOS”
……Pedímoslle dúas cuncas de tinto (ó ver o tamaño das cuncas, dixémoslle que chegaba con dúas medias) e como non podía ser menos, as cuncas eran de barro, igualiñas que aquelas nas que se papaba o caldo polas noites cando eramos cativos. E o viño estaba bó, vaia si estaba bó. A señora Piedade quedouse mirando pra min mentras bebía como esperando o visto bó… moi bó! lle dixen. E botou un sorriso deses que parecen decir; xa o sabía eu. Pedímoslle algún bocado pra acompañar ó viño porque de seguro que lle ibamos mandar outras medias, e díxonos que só tiña latas de conservas, pero si queriamos uns ovos fritidos das súas galiñas, que nos facía un par deles. Dandolle as grazas dixenlle que non, que con un par de latas de mexilóns, abondaba. Pero os meus ollos, deron con dúas empanadas de millo nun lado do mostrador;
……– E logo, de que son esas empanadas?
……– Unha de mexilóns e outra de xoubas.
……– E pódeme vender a mitade de unha?
……– Si Señor, si. Que mitade quere, a mitade de riba ou a mitade de baixo jaaa.
……Anda que non ten leria a Srª Piedade. Dixome que as trouxera o panadeiro por encargo de unha veciña, polo que non podía vendermas.
……Preguntounos si eramos de por alí, e sen darnos tempo pra contestar dixo, non, non sodes porque senón sabería quenes erades, que por acó somos poucos pero ben coñecidos e escolleitos.
……– Este lugar que perteñece, á Cañiza ou o Covelo, pergunteille.
……– Pois non lle sei. Uns din que de un lado e outros que do outro.
……Ensinoume unha congostra que baixa ao río.
……– Por ahí elle por onde separan os Concellos, pero non lle sei moi ben cal é un e cal é outro. O que o sabe é o meu fillo que está casado en Vigo…
……Bendita inocencia a dos Nosos Vellos, felices co que teñen sin importarlles nada mais.
……Despedimonos dela. Pedinlle un bico e doume dous, e dinlle as grazas pola conversa, polas risas e polo viño.
……Seguro que voltarei algunha vez a tomarlle unhas cuncas daquel viño bo que non ten comparanza con outro, e que según me dixo, era viño Caíño da zona de Pazos de Borbén.
……A todo isto, o velliño, que supuxen era o seu home, non dixo palabra mentres estivemos alí. O que sí, que non nos quitou ollo dende que entramos ata que marchamos. Entón levantou unha man do pau, moveu a cabeza a modo de saúdo e dixo:
……– … que lles vaia ben.

z

zz.jpg

O APALPADOR

O APALPADOR.
……..Anque se coñece tamén con outros nomes (pola miña bisbarra do Deza “O Panceiro”) é unha das figuras míticas da Nosa Galicia.
……..Representa a un home que visita ós nenos na noite de Nadal pra apalparlles o bandullo, e saber deste xeito, si foi un ano de fartura pra eles. O meu pai decía que representaba á figura dun borralleiro, anque non sabía explicarme moi ben o que era un borralleiro. Por Pontevedra, teño escoitado que se refíre a un repartidor do carbón que entra polas chimeneas, cousa estrana, pois as lareiras nas aldeas, non tiñan chimenea e o fume saía polas tellas.
……..Na miña casa do Castelo ademais, deixaba unha presiña de cascallos (castañas secas no canizo) debaixo do cabeceiro da cama, e que chupabamos os rapaces pro outro día con toda ledicia, xa que os caramelos daquelas non abondaban moito. Tamén se cadraba, deixaba ademais dos cascallos, algún xoguetiño daqueles “artesáns” que facían os nosos pais.
……..Ó marchar, sempre escribía con un tizon do lume na tapa da artesa a mesma frase ”Ogallá teñades a barriquiña chea durante todo o ano”
……..Anos despois, soupen que era o meu tio Camilo quen escribía.
……..Esta fermosa figura, foise perdendo co tempo por mor de outras culturas que nos son alleas e sustituíada por un tal Papá Noel que non ten nada que ver coas nosas tradicións mais ancestrais e fermosas, anque dende fai uns anos, parece que empeza a recuperarse outra vez e volvendoa ó lugar que lle corresponde, e do que nunca debeu sair.
……..E sería desexable e de agradecer, que a industria e o comercio galego tivéseno presente nas súas campañas publicitarias, xa que a súa figura é moito mais fermosa e mais achegada a nós Ca do Papá Noel.

Vaite logo meu meniño,
marcha agora pra camiña,
que vai vir o Apalpadore
a apalparche a barriguiña.

Durmete miña meniña,
durmete xá meu amor,
que non te atope desperta,
o señor apalpador.

03_06_2010-9_23_35-apalpador

 

SOBRE UN FESTIVAL BENÉFICO EN MARÍN

SOBRE UN FESTIVAL BENÉFICO EN MARIN
……….Decíame onte un bó amigo, falando do caso que vou contar, que cando nunha casa están todos sentados na mesa pra xantar, cada ún cunha culler na man pra comer o caldo no pote que acaban de poñer enriba dela, non é de moi bo gusto que algún con moita fame, coma con cullerón saltándose as leises establecidas pola cordura, e papando tres veces a ración que lle corresponde.
……….Pois se levamos este conto á música, é o mesmo que pasou o día 19 de Decembro no multiusos de Marín, nun festival benéfico no que ian participar sete grupos de música tradicional.
……….Según parece, os distintos grupos, chegaron a un acordo antes do comenzo como se fai sempre nestes casos; cantar uns vinte minutos cada grupo, o que facía que a cousa durase unhas dúas horas e medida mais ou menos, o normal nestas cousas. Eu sempre fun partidario de repartir o tempo de participación e non de acordar o número de cantigas por grupo, pois hai unhas cantigas que duran 10 minutos e hai outras que duran só dous. Pois houbo un grupo que debeu pensar que eran as bombas de palenque da festa, porque fixeron o que lles veu en gana rompendo o acordo establecido… e que se fodan os que veñen detrás!!!  
……….A min, convidoume a ir o meu amigo Benito do grupo “Os Saljariteiros” e aproveitando que estaba en Pontevedra para escoitarlle unhas panxoliñas ó grupo Maravallada, achegueime ata Marín.
……….Cando cheguei ao multiusos da Plaza de Abastos eran as 21:15 horas mais ou menos, e xa estaba no escenario o grupo da discordia. Estivo tocando ata as 22:20 polo menos, que foi cando os meus amigos decidiron marchar sen cantar, despois da desfeita que se estaba a producir co devandito grupo, que seguia cantando e tentando de vender o seu disco a ritmo de batucada, pro que habían transformado unha peza tan fermosa coma o miudiño, amosando un mal compañeirismo e unha falta de respeto hacia os demais grupos participantes no evento. O seu interese era promocionar o CD que traían entre mans e que trataban de vender ó respetable, petando nos bombos a todo rebumbio e lembrándollo ós espectadores de cando en vez por si non se habían enterado ben.
……….Osexa, que si todos os grupos, fixesen o mesmo que “os figuras” teríamos un festival que duraría sobre oito horas. Como pra levar as uvas e o champán e esperar alí a que deran as campanadas.
……….Despois, xa mais tranquilos, sentados diante de unhas cervexas e recapacitando sobre o acontecido, cargábanselle as culpas ós organizadores por non ter previsto a desfeita e por non saber paralos a tempo, anque para min, a maior culpa tena o grupo en cuestión por impertinentes e por falta de respeto hacia os compañeiros músicos que alí estaban. De verdade, levo corenta longos anos nesto, e nunca mirei tal abuso hacia os compañeiros de escenario e profesión. Non vou entrar en si me gusta a súa música ou non, anque para batucadas, prefiro ós brasileiros e para percusión, os africáns. No que si entro é na falta de respeto que amosaron hacia eses compañeiros que ó mellor, non son tan profesionais coma eles, nin estudados en conservatorio, nin saben música e tocan de orella, pero que gracias a grupiños coma o seu, pervive e perdura a nosa fermosísima tradición musical.
……….Si se teñen por “uns divos” supoñome que actuarán nos seus concertos con algún grupo teloneiro. Si é así, gustaríame ver as súas caras si lles estragasen a actuación tocando catro horas diante deles, cando só tiñan que tocar media e aburrindo ó personal de xeito que empezasen a abandoar o teatro. Por certo que parvos non deben ser, que decatáronse do abandono que se estaba a producir no público e pedíronlle a xente que non se marchara antes de mercar o seu CD. E que claro, saben ben onde montar o seu número, porque esto que lle fixeron a estes grupos, non son capaces de facerllo a Fuxan, Malvela, A Quenlla, Treixadura, Berrogueto, Luar na Lubre, Milladoiro… por poñer algúns dos mellores. 
……….E xa pra rematar, non vou decir o nome do grupo, porque tampouco o din os meus amigos Saljariteiros, amosando un gran respeto para quen nono tivo con eles, e por non darlle mais publicidade da necesaria e esta xente. Pero meus amigos Saljariteiros, que sepades que non todos son así. Grazas a Deus hai moito musico percurando a continuidade das nosas tradicións sin cobrar un can e poñendo a meirande parte das veces cartos do seu peto para poder levar a cabo tan fermoso oficio ou afición, levándolle unhas cantiguiñas a todo aquel que as queira escoitar. E pensade que nunca houbo unha congostra ou unha corredoira por moi fermosa que esta fora, que non tivera un croio atravesado onde esnafrar a roda do carro.
……….Unha perta para todos, longa vida a nosa música tradicional e os grupos e músicos que a defenden.
……….Verémonos en mellores ocasións.

Z

COMO COLLER UNHA CUNCA DE VIÑO. LECCIÓN MAXISTRAL

COMO COLLER UNHA CUNCA DE VIÑO TINTO
…….. O de cómo coller unha cunca de viño para beber, parece unha trangallada, pero non é así. Collela como Deus manda e saber soprala como calquera instrumento musical, é unha arte. Si agora na FP se ensina a torear, habería que facer do viño e da cunca unha carreira en Belas Artes, para despois facer un master nun furancho durante un ano inteiro e festas de gardar.
…….. Empecemos por decir que si o viño é a bebida dos Deuses, Galicia é o paraíso dos viños. Os da Meseta chámanlle caldo porque non teñen outra casta de caldos, pero o caldo para nós é outra cousa que non ten nada que ver co viño, anque en ocasións bébense os dous por cunca, e ata hai quen os mistura.
…….. Unha vez chea a cunca do viño, pódese coller de catro xeitos: “Estilo señorito” “Á maneira de unha asa” “Xeito trapalleiro” e “Modo galego ou tradicional”
…….. O “Estilo señorito” é un erro moi espallado polas tabernas e furanchos, consiste en coller a cunca por unha veira coas xemas dos dedos indice e pulgar para levala á boca. “A maneira de unha asa” ven sendo como o “Estilo señorito” pero collendoa pola cima. Moi incómodo esto pois sempre acaba tropezando a man co nariz. “Xeito trapalleiro” collela coas dúas mans . Tamén hai quen a colle co pulgar no borde e co resto dos dedos no cú da cunca, derramando o viño ó collela a meirande parte das veces… mais trapalladas. Como remate, temos o “Modo galego ou tradicional” que merece comentario aparte.
…….. Para coller unha cunca como un galego, primeiro hai que enchela ata a cima de todo pero sin que bote por fora, o que todos coñecemos como “Sácarlle o ar a cunca” cando o taberneiro está co xerro botando no viño. Unha vez chea hai que pechar a man e collela, polo lado de fora co dedo índice encollido e polo lado de dentro coa xema do dedo pulgar. A punta do dedo pulgar, ten que estar sempre metida no viño. Un bó bebedor de viño tinto coñécese porque ten a uña do dedo pulgar como si estivera arrincando no esterco… de loito! Unha vez ben collida hai que cangarse pra diante, erguer a cunca e levala á boca. Bébese ata a mitade mais ou menos sin respirar e mirando pro viño. Vólvese poñer a cunca no mostrador, lámbese a punta do dedo, e bótase un pequeño aturuxo seguido da frase “Agora xa o homiño é home” pra rematar despois cantando “O Miudiño” ou calquera outra cantiga.
…….. Eu a cunca, colloa como un bo galego que son… da maneira tradicional, da de sempre… da de toda a vida, vaia. E desto podo presumir que sei porque o meu avó era arrieiro do viño. Así que a arte de collela venme dado por herdanza
…….. E para rematar esta lección maxistral, decirvos o afortunados que somos os que temos bigote, porque o trago de viño que mellor sabe, é o que queda entre os pelos e lambese media hora despois de tomarlle a penúltima cunca.
…….. Apertas para todos.

1350982505806