O ROMANCE DA “PINTA” ( nón a de Pinzón)

O ROMANCE DA “PINTA” ( nón a de Pinzón)
Oigan vostedes señores,
o que lles vou a contar.
Aconteceu en Baiona,
en Baiona “La real”

Daquela mandaba alí,
un señor correxidor,
moi galán e zalameiro,
moi xentil e encantador.

Tamén vivia, señores,
un humilde labrador,
Pepe “O Cabeco” chamaban
pequeneiro e falador.

Andando un día co gando,
ás murallas se arrimou,
deixou  á “Pinta” pacendo,
Non sabedes que pasou!

Dende o carón das murallas,
a vaca “PINTA” escapou.
ó ver aqueles manxares,
a vaquiña toleou.

Xa estando a vaca na Palma,
comendo de flor en flor,
veu “Chicho” mais catro gardas,
e pro calabozo a levou.

Moito traballo lles dou,
a vaca comera a eito,
levárona ao calabozo,
sen leerlle os seus dereitos.

Despois de moito lidiar,
o “Chicho” mailo “Cabeco”
ao remate, a xustiza,
deulle a razón ó labrego.

E aqui remata a historia,
da “Pinta” e seu culebrón,
famosa no mundo inteiro,
pero non a de Pinzón!
ESCRIBIUNO:Ramón Pazos Marcote.- Baiona

Nota: Coa efeméride dos 30 anos do xuicio da Pinta, ahí vai a miña homenaxe en forma de Romance

https://www.vigoe.es/comarcas/val-minor/item/15516-30-anos-del-juicio-a-la-vaca-detenida-en-baiona

 

Advertisements

O BALNEARIO DA PONTE VILARIÑO

Fermoso documento sobre a inauguración e declive do balneario, no blogue “Aquam Latam” de Manuel Busto Galego.

BALNEARIO DE CALDELAS DE VILARIÑO (AGOLADA): INAUGURACIÓN E DECLIVE

 En 1963 Manuel Galego Iglesias actuou como fotógrafo e como correspondente do Faro de Vigo dándonos conta da inauguración do Balneario de Caldelas de Vilariño, á que asistiran o propietario do mesmo, D. Antonio Vilariño Vázquez, o Xefe Provincial de Sanidade, D. Julio Casal Castro, acompañado dun químico, D.Juan Ugarte Pollano e o médico-director do balneario, D. Enrique Barcala Loureiro. Previamente as instalacións foran bendicidas polo párroco de Vilariño, D. Manuel Diéguez Diéguez.

O edificio que alberga o manancial e o pavillón de duchas e salas lucían recén remozados. Este manancial foi cualificado e recoñecido como auga mineral o 12 de decembro de 1958 pola Dirección General de Minas. No orde terapéutico foron recoñecidas como augas mineromedicinais pola súa condición acratopega, intensamente alcalina, bicarbonatada sódica e sulfurada, rica en fluoruro sódico e en ácido metasilícico, segundo as análises da época.

O edificio posuía varias salas con bañeiras en dependencias alicatadas.
Igualmente había salas de chorros e consultas.

Vista do corredor central do pavillón principal.

 Nestas imaxes vemos ao propietario, o médico e as autoridades provinciais de Sanidade, o día da inauguración.

O balneario funcionou como tal desde 1963 ata os inicios dos anos 70. Descoñecemos as razóns que provocaron o seu peche. Desde entón os edificios foron abandonados e o declive  e deterioración foron sumándose inexorables.
Estado actual do pavillón central.
O balneario está situado na parroquia de Vilariño, moi preto do río Arnego e da actual Ponte Vilariño. O Arnego posúe outras dúas resurxencias  de augas caldas, unha en Ferreiroa na zona de Paizás e outra preto da Ponte dos Cabalos.
Construción que alberga o manancial, completamente absorbida pola vexetación na actualidade.
O pavillón da fonte presentaba este estado o pasado sábado.

A fonte segue a manar augas caldelas, é dicir mornas, temperaturas que seica oscilan entre os 20 e os 30ºC.

 O pavillón central visto desde a caseta da fonte.

Interior e salas en completo abandono e ruína.

Artículo remitido por Manuel Galego Iglesias a Faro de Vigo o 28-8-1963

Fotos de Xosé Iglesias sacadas no ano 2014

 

PETROGLIFOS DO COTO DO CASTELO-CADRÓN (Video de Angel Luís Utrera Baza)

Petroglifos de Coto do Castelo en Cadron, . Fai uns dias publicaba nos xornais o seu descubridor Daniel González Alén, as suas caracteristicas e localizaciòn, hoxe aproveitei o dia de sol, para darme unha voltiña polo monte de Cadron, mesmo as costas de Muimenta onde xa hai un tempo deu aviso Daniel a patrimonio de novos achadegos. Precisamente onte no face de Jose Iglesias Fernandez, tiñamos un bo debate sobre o noome da aldea.- Muimenta, ou moimenta, e foi Luz Méndez a que apuntou a orixe da toponimio Muimenta, de monumenta polo numero de restos arqueoloxicos que ali podense atopar…..quen sabe, a min particualrmente gustame moito a idea, asi que ai queda xunto con este video destes fermosos petroglifos, e seguro que haberá mais. (Angel Luís Utrera Baza)

http://www.facebook.com/angelluis.utrerabaza/videos/10206263862539926/

sin-tc3adtulo3

ESTRANOS DA NOSA LINGUA

O poema mais fermoso de Xosé Luís Rivas (Mini) na defensa da Nosa Lingua

Dicide de onde vos veñen
o nome e os apelidos
que vos deron por ser fillos
dalgún lugar desta terra
dicide tamén cal era
o idioma dos conveciños.

Dicide en que momento
sentistes na vosa pel
ese amarguexo, ese fel.
ese proído estraño
que vos causa tanto dano
e vos impide querer.

Esa vergoña que traba
a vosa fala galega
porque renegades dela
en público e en privado.
Dicide logo o pecado
que a odiarvos tanto vos leva.

Será que vos transmitiron
pra gañar categoría
a idiotez e a parvada
do españolismo barato.
Moitos rompemos o trato,
vós non tedes valentía.

Porque acabados os tempos
do fascismo e da opresión
era a hora da razón
do pobo discriminado.
Puxéstesvos do outro lado,
da máis brutal inmersión.

Mira que fomos prudentes
e agardamos tantos anos,
pois descuberto o engano
todo era cuestión de tempo,
a razón era o instrumento
e a verdade trunfaría.

Mais ninguén de nós sabía
que estabades asalando
deixándonos ir andando
confiados na democracia.
Destes o golpe de gracia,
mais seguimos camiñando.

Levamos marcado a lume
o noxo que en nós vertestes.
a humillación que fixestes
no intento por abafarnos
tentando de violentarnos
e converternos en vermes.

Canta mofa, canta burla,
canta dolor gratuíta,
canta sin razón maldita
coa humillación por sistema.
Hoxe cambiades de tema
botando pra nós a culpa

Trátase de ter poder,
e pensades ser máis guapos
máis ricos e máis sensatos
falando idioma español.
Non é mudando de rol
que se perden os farrapos.

Nova lei de trilingüísmo
dos monolingües idiotas
que se senten en pelotas
nos afectos ó seu pobo.
¿Buscades pois lugar novo
pra ese corazón de pedra?.

Sabede que nada medra
se a sementeira non é feita
pra arrecadar a colleita
que alimenta os corazóns.
A nós sóbrannos razóns,
a vós sóbravos fachenda.

Pois estades condenados
a perder esta batalla,
que o pobo galego fala
lingua antiga, pura e limpa;
e a pouco que a xente sinta,
no seu, orgullo e pracer.

Comezará a escurecer
ese voso esquecemento
que leva en todo momento
autoodio e xenreira.
Vide de novo pra eira
común no pan e no alento.

p52400755

TRES REFLEXIÓNS SOBRE O CONFLICTO EN ORIENTE PRÓXIMO (Manuel Arean Fernández)

TRES REFLEXIÓNS SOBRE O CONFLICTO EN ORIENTE PRÓXIMO (Manuel Arean Fernández)

– Menudo susto pillei fai unha anaquiño cando volvia de Souto da camiñata, chegando ao salto de Sequeiros, de supeto soan as alarmas, viña tan ido, tan coa mente en branco, tan sosegado…, ata que me decatei que taba preto do embalse e soan as alarmas de que ian soltar auga as comportas, era para avisar os que tivesen rio abaixo non os que viñamos de arriba…, E pensei si eu pillei medo con esta sirena que non pillaran as nais e os nenos/as, os ancians que viven en Gaza cando soan ali as sirenas ou escoitan os cazas…, que afortunado son vivir nun pobo donde soan as sirenas so do embalse…,
Que magoa que milleiros e milleiros de persoas sufran a barbarie…,
——————–
Xa son máis de mil os mortos na franxa de Gaza. Tamén conta os seus mortos Israel.
Confeso que me horroriza que alguén use a palabra «túnel» para xustificar unha matanza de inocentes, a destrución de centenares de vivendas, o desprazamento de miles e miles de homes e mulleres angustiados.
Confeso que me repugna quen, ao tempo que condena con palabras o crime, vende ao agresor armas por valor de mil millóns de dólares.
Se as contas non me resultan mal, eses millóns darían para ofrecer 500 dólares en alimentos e medicinas a cada un dos habitantes de Gaza.
Imaxinen por un momento que Hamas e Israel, Estados Unidos e Arabia Saudí, en vez de gastar recursos en proxectos de morte, se aliasen para aliviar a sorte dos desherdados de Palestina.
Estariamos a falar de humanidade e non de horror!
——————–
O home é un lobo para o home
A expresión en lingua latina “homo homini lupus” significa “o home é un lobo para o home”. Corresponde, como todos sabemos, a unha cita do texto “Asinaria” do escritor Plauto que viviu cara ao ano 200 a.C Foi popularizada, non obstante, por un filósofo do século XVIII chamado Thomas Hobbes o cal consideraba que unha das notas características da esencia humana é o egoísmo, por intermedio do cal o home mesmo remata sendo o seu propio verdugo, é dicir, un lobo para o home. Os xornais de hoxe dan testemuño de que é verdade: Gaza, Ucrania, Centro-África, Siria, Afganistán, a vala de Ceuta-Melilla, etc…, tristura moita tristura…,

*Manuel Arean Fernández, é un cura da miña veciña parroquia de Parada en Lalín. Na actualidade é o cura de San Clodio ao carón de Quiroga, e de dez parroquias mais.

sin-tc3adtulo3

O CRIME DO COTO DA RECADIEIRA

O CRIME DO COTO DA RECADIEIRA

Escoitenme meus señores,
o que lles vou a contar,
e que no barrio do Coto,
tivo a magoa de pasar.

Nun día do mes de Marzo,
de mil novecentos nove,
alá polo medio da tarde,
deses dias que mais chove.

Adentrouse na taberna,
o señor Santiago Ares,
e pedíu falar axiña,
con Feliciano Fernández.

Baixou do andar Feliciano,
e deu en tratar con el,
para que fora a Mondoñedo,
que mais tarde iría el.

Ó pouco saíu da casa,
quizáis por última vez,
colleu camiño da Vila
montado no seu corcel.

No camiño da fervenza,
foise atopar con Ares,
decindolle que se baixara,
que iban a ter uns falares.

O dos “músicos” baixouse,
con algo de desconfianza,
e o criminal do Ares,
acoitelouno na panza.

Despois cargou a escopeta,
ao ver que se escapaba,
pero non dou atinado,
ó que xa se desangraba.

En canto chega a San Lázaro,
volve carga-la escopeta,
e zorrega un par de tiros,
anque con pouca certeza.

Namentras o feliciano,
a súa casa chegou,
con toda-las tripas fora,
das feridas que levou.

Tales eran as feridas,
que non durou moito tempo,
e no serán do outro día,
xa tiña o velorio feito.

E o vintedous de mañá,
de un chuvioso mes de Marzo,
no convento da Alcántara,
saíu culpable Santiago.

Ninguén sabe porque o fixo,
algúns din que foi por celos,
pois seica que non lle daba,
a rapaza bos consellos.

Santiago foi condenado,
a catorce anos de cárcere,
e a pagar duas mil pesetas
a familia de Fernández.

               Letra: Antón Reigosa Lombao – Lugo
               Arranxos: José Iglesias Fernández

(Relato de un crime acontecido na provincia de Lugo e feito a modo de un cantar de cego)

Sin título

 

NOVO DISCO DO GRUPO *FUNUNCAN *

NOVO DISCO DO GRUPO *FUNUNCAN *

Veño de recibir un fermoso agasaio. O novo disco do grupo FUNUNCAN, no que se atopa a cantiga que me dedican “A noite máis clara” inspirada nun romance de cego que cantaba a miña ceguiña de Aciveiro: “Veñan señores e escoiten”

Imagen

Imagen

A NOITE MAIS CLARA.

Semellaba outra mañá, pero esta era diferente.

Coa tristura foi da man devolver unha semente.

Cantarlle un romance a quen a escuras llo cantara a él,

na súa noite mais clara

xa os corvos fixeron a cama.

E ti que botaches o río a andar, nós agora aquí diante

podemos nadar.

Viaxa tranquila, viaxa da man, viaxa entre coplas do teu irmán.

(A letra é un reflexo de como me sintía eu e do que aconteceu o día do seu enterro, no que lle cantei a pé de tumba  “Veñan señores e escoiten”

 

SON MULLER (Lola Blanco Castro)

SON MULLER

Son muller, eso faime menos?

Non teño dereito a ter éxito?

Son muller, e por eso son rival?

Dous pasos atrás…négome !

…eso xamais!

 

Sinto. Son muller meus señores, e coma min mil !!

Si eu caio…outra virá para ocupar o meu sitio.

Non teño medo, non son martir…son guerreira.

 

Levo espada e non coitelo. Non son un ser traicioneiro.

Miro a espalda porque dende ahí,

sempre vexo o demo, ó cal non teño medo.

Unha espada, vence a ún coitelo.

 

Son muller, e como muller, vou facer o que eu quero.

Non me importan as críticas, fanme mais forte…

Non me importan as loitas, fanme mais grande…

 

Son muller. Sinto por quen non quere que as mulleres,

fagan e falen do que sinten alto e craro.

 

 (Un fermoso poema da miña amiga Lola Blanco Castro. Canto me gusta a súa poesía, tan natural e tan súa)

Imagen