ROSIÑA DO MES ME MAIO

Advertisements

ARROLO Cantiga de berce)

OS ARROLOS

Non hai nada mais fermoso cas cantigas de arrolo, sobre todo cando se lle cantan a un filliño ou a un neto no colo e te miran cos ollos coma pratos ata que acaban por rendirse o sono.
O meu compañeiro Mini xunto coa fermosísima voz de Sonia Lebedynski e outros compañeiros músicos, veñen a lembrarme no disco “Non hai colo como o berce” este arrolo que a miña nai lle cantaba as miñas fillas de pequechiñas.
Quero dedicárvola ós pais e nais que tendes meniños na casa, e pedirvos que non perdades a tan fermosa costume de arrolalos mentras andades cos pucheiros na cociña e movedes a cuna co pé tentando dormilos.

https://www.youtube.com/watch?v=uUWLfjyM0ZQ

PABLO QUINTANA

PABLO QUINTANA

          Pablo Quintana López naceu no municipio asturiano de Villanueva de Oscos en 1956. Dende 1982 reside na Coruña.
          Divulgador polifacético e estudoso da cultura popular dende a súa xuventude, sendo o seu campo de acción principalmente Galicia e a zona occidental de Asturias, territorios nos que realizou importantes investigacións sobre o patrimonio material e inmaterial.
          Actualmente traballa en varios proxectos e é autor de: A labranza e transformación artesanal do ferro en Taramundi e os Oscos. Século XVI-XXI. Achega ao seu coñecemento (Asociación Cultural Os Castros, 2005), un rigoroso e completo traballo de dous tomos, no que estuda todo o relacionado coa produción artesanal de obxectos de ferro e aceiro nos concellos asturianos de Los Oscos e Taramundi.
          Como editor, coordinou a publicación do Informe sobre os Oscos, de Xullo A. Fernández Lamuño e José Antonio Álvarez Castrillón (Canela, 2008), Los foxos do lobo. A caza do lobo na cultura popular (Canela, 2010), Manuel Enríquez Fernández, Nela de Bres (Canela, 2012), no que ademais é autor dalgúns textos e Tecedura tradicional en Galicia. O tear e a técnica (Canela, 2012).
          Tamén publicou anteriormente varios traballos en diversos medios escritos. No suplemento dominical do diario La Voz de Galicia: “Riofrío, a Danza de Reis ao bordo do recordo” (7-2-1982), “A regueifa, folclore vivo galego” (28-2-1982), “Os zoqueiros de Villalba xa non teñen a quen calzar” (28-3-1982), “Vilanova dous Infantes. Onde os homes bailaban vestidos de muller” (30-1-1983), “Eidos, a Galicia da danza” (17-4-1983), “Dous artesáns de Santiago reproducirán en madeira os instrumentos do Pórtico da Gloria” (18-6-1983). Na Revista do Casino da Toja: “Viaxe polos Instrumentos musicais de Galicia” (1983). En 1984 e 1985 escribe numerosos artigos sobre música e instrumentos populares no suplemento “Cataventos” do diario El Ideal Gallego. Por encarga da Consellaría de Cultura da Comunidade de Madrid, participa en publicacións colectivas con estudos, no ámbito galego, sobre tradicións populares: “Danzas gremiais e procesionales”, en Tradición e Danza en España (1993); “Semana Santa en Galicia”, enRito, música e escena en Semana Santa (1994); “A celebración do Corpus e algunhas singularidades”, Nel corpus. Rito, música e escena (2001).
          Ademais de difundir as súas investigacións sobre papel, tamén o fixo en soporte sonoro. Coordinou a serie etnográficaRecolleita (“Ruada”, 1981) na que se publicou un disco que contiña as gravacións realizadas ao cego cantor de coplas Florencio dá Fontaneira e á pandeireteira Eva Castiñeira. Ao ano seguinte gravou o seu propio LP baixo o título do cego andante (“Ruada”, 1982) no que, dende unha visión folk e acompañado por varios músicos, interpretou diversos temas procedentes da música tradicional galega, gran parte dos cales foran recollidos por el mesmo.
          Entre 1972 e 1985, ofreceu numerosos recitais de música folk por Galicia, España, varios países europeos e Norteamérica, xunto ao grupo de músicos que lle acompañaban, colaborando co grupo “Muxicas” nos discos: O demo fungón (1988) e Naturalmente (1998), onde interpretou, co acordeón, o tema “esparaván” e puxo a voz en “era de nogueira”, respectivamente.
          No campo audiovisual, dirixiu e guionizó, entre 1982 e 1983, a gravación dunha serie de documentais sobre danzas procesionales e bailes, en video industrial Umatic, así como outros dous documentais para a produtora “Espello Video-Cine”, subvencionados pola Consellería de Cultura de la Xunta de Galicia: Tocar pechado na gaita (1984) e Bombos e bombeiros (1988). En 1998, por encarga de “RDC producións” e para a iniciativa europea ADAPT, escribiu o guión dos documentais: Olaría de Gundivós, Olaría de Niñodaguia e Prataría e azabachería en Compostela. En 2010 dirixe o documental Cocedura tradicional do barro en Buño, no que ademais é coguionista.
          Tamén divulgou as súas investigacións na radio, comezando en Raio 80 o ano 1983 cunha colaboración sobre música popular no programa Domingo Prácido, que se emitía para toda Galicia. Ese mesmo ano, e nos dous seguintes (1983, 1984 e 1985), presentou e dirixiu varios programas para a difusión da música tradicional e os instrumentos populares en Raio Nacional de España, a través das súas emisoras de Radio 1, Raio 2 e Raio 4. Na emisora de Galicia, cun programa dominical chamado Garmalleira, primeiro, e Hoxe domingo, posteriormente. Á vez, colaborou no programaNuestra cultura popular que dirixía e presentaba Cristina Argenta en Raio 2, xunto con varios programas sobre o mesmo contido en Raio 1 dentro da serie Noso cantar. Ademais realizou, por encarga de RNE, programas de intercambio coa Unión Europea de Radiodifusión (UER) para emisoras como Raio Francia, a Radio de Polonia, Raio Praga e algunhas radios alemás, colaborando tamén co musicólogo checo Karel Lachout nas súas investigacións sobre folclore musical.

(Biografía collida da Editorial Canela. Produccións)

O SR. FLORENCIO (O cantar da Palmeira)

O cego dos Vilares, Sr. Florencio López Fernández, naceu na parrroquia de Bruicedo que perteñece ao Concello dá Fonsagrada na provincia de Lugo, no ano 1014.
Quedou cego de cativo debido a enfermedade dá varíola. Chamaba a atención o seu sexto senso pra saber volver ou seu fogar despois de percorrer tantos camiños como percorría pra desenrolar ou seu medio de subsistencia, cantáres de cego e outras cantigas dá música tradicional galega. Acompañabao moitas veces o seu irmán Pascario que era un afamado coplista.
Era moi coñecido pola zona dá Fonsagrada e a Ribeira de Piquín pois eran ás terras que mais frecuentaba para interpretar os seus cantares acompañándose de un violín.
Tiña un amplo repertorio no que destacaban cantigas como, O cantar dá Palmeira, Muiñeira, O testamento do gato, Carmiña, Carmiña (Carmeliña) do meu agrado etc
Morreu non ano 1986 aos 54 anos na Fontanaría

MAIANAS – Pandereteiras da Maía

MAIANAS

          Somos un grupo de pandereteiras que ten os seus xermolos no Obradoiro de Baile e Música Tradicional do Concello de Ames, onde todas as integrantes nos coñecemos e onde gravamos o disco promocional “Xota da Amaía”, que foi presentado no programa de música galega “Lume na palleira”, da Radio Galega. Neste primeiro traballo o noso repertorio estaba composto por pezas puramente tradicionais dos cancioneiros galegos e tamén de recollida, con especial mención para a señora Herminia, de Cordeiro (Valga), que aos seus cen anos soubo transmitirnos o amor pola tradición oral musical.
          Foi no 2007 cando as ganas por facer algo diferente, a amizade e os anceios de liberdade nos levaron a comezar un novo camiño en solitario e a constituír Maianas. A partires deste momento contamos co apoio incondicional da asociación veciñal Pedra do Fuso e de Dionisio Aboal, que posibilitaron as nosas primeiras actuacións en Ames e na zona de Pontevedra respectivamente.
          De a pouco fomos introducindo temas de composición propia nos que mesturamos a creación melódica e lírica, onde apostamos polos xogos vocais e a esencia da tradición adaptada ao noso sentimento actual. Acompañamos as voces con instrumentos tradicionais de percusión: pandeiretas, pandeiras, pandeiros ou carrizos, ademais doutros instrumentos “pobres” como cunchas ou cuncas.                Recentemente temos introducido a frauta tenor e a guitarra española para os arranxos das pezas. Como resultado desta nova andaina xurdiu no 2011 o noso primeiro traballo discográfico como Maianas, o “Como canta”, presentado tamén en “Lume na palleira” e en “Luar”.
          Nestes cinco anos tivemos a oportunidade de actuar polas catro provincias galegas en todo tipo de festivais, concertos, festas, romerías… Tamén levamos a nosa música a colexios de educación infantil e primaria co desenvolvemento dun proxecto de concertos didácticos. Asemade, Maianas organiza dende o 2008 o Festival de Música Tradicional Val da Maía, celebrado a primeiros do mes de marzo, e por onde xa teñen pasado agrupacións musicais de toda Galicia.
          No 2012 colaboramos co dúo pontevedrés Quodlibet e o seu “Proxecto Mixtura”, partipando na gravación do seu primeiro disco, “A cor do son”. No verán de 2012 as Maianas recibimos o Premio do Xurado do concurso da Radio Galega “Vas sacar nota?” polo tema “Xa te olvidaches de min”.
          Este recoñecemento trouxo consigo a gravación dunha maqueta nos estudos da Radio Galega, realizada no mes de xullo e cuxa produción aínda está en marcha. A presenza de Maianas nos medios públicos galegos intensificouse tamén a partires deste feito, participando neste 2013 nos programas da CRTVG “Heicho cantar”, “E ti que tocas?”, “Somos quen” ou “Un sitio á sombra”.
          No 2013 comezouse a colaboración e a planificación dunha rede de concertos conxuntos coa banda de gaitas Os Coribantes (Pontacaldelas).
          Neste tempo o grupo seguiu a compoñer temas propios, nos que cada vez tiña máis peso a parte musical. Na procura da composición axeitada para introducirse de cheo na música folk sen abandonar a súa identidade como pandereteiras xurdiu Maianas 2.0. Este novo proxecto incorpora tres novos compoñentes, todos músicos cunha ampla formación e longa traxectoria na música galega. Son eles os que arranxan musicalmente as pezas e introducen os novos instrumentos: Julio Abal incorpora a guitarra; Sandra López a batería e outros instrumentos de percusión; e David Valladares o vento co clarinete, o saxo ou a frauta.