A FALA

Advertisements

ARROLO Cantiga de berce)

OS ARROLOS

Non hai nada mais fermoso cas cantigas de arrolo, sobre todo cando se lle cantan a un filliño ou a un neto no colo e te miran cos ollos coma pratos ata que acaban por rendirse o sono.
O meu compañeiro Mini xunto coa fermosísima voz de Sonia Lebedynski e outros compañeiros músicos, veñen a lembrarme no disco “Non hai colo como o berce” este arrolo que a miña nai lle cantaba as miñas fillas de pequechiñas.
Quero dedicárvola ós pais e nais que tendes meniños na casa, e pedirvos que non perdades a tan fermosa costume de arrolalos mentras andades cos pucheiros na cociña e movedes a cuna co pé tentando dormilos.

https://www.youtube.com/watch?v=uUWLfjyM0ZQ

LECCION MAXISTRAL SOBRE AS CANTIGAS TABERNARIAS

LECCION MAXISTRAL SOBRE AS CANTIGAS TABERNARIAS
      Dixeron fai uns días os científicos que andaban facendo uns estudios de moita importancia, que o Viño e a música, fan unha parella caralluda pra ter boa saúde, e pra reducir o estrés ise tan famoso que temos todos nistes tempos.
      Unha cantiguiña, xunto con unha cunca de viño tinto como o que ten o Jacinto no seu Furancho, poden rematar con todo o estrés acumulado durante a semán pola clientela, e nunha soa sesión.
      A música tradicional galega xunto co bó viño, xa foron usados conxuntamente nos tempos dos exipcios, como terapia de relaxación entre os traballadores das pirámides, pois reducíalles a presión do traballo, a ansiedade e a calor, e dáballes forza para purrar polos croios que carrexaban pirámide arriba, xa que daquelas, aínda non se inventara o carro do país. Eso de “Non canta na Cha ninguén, por eso meu carro canta…” veu despois, durante a época dos romanos mais ou menos… ¡Carallo!! Aqueles romanos, sí que sabían apreciar a musica e o viño, ademais de outras cousas que non veñen ó conto.
      E pode ser que en tempos anteriores ós exipcios, xa existira a mistura de viño e muiñeira a dúas voces, e que as covas e as cavernas onde vivian os nosos ancestros, non foran mais que furanchos e tabernas onde se cantaba e bebía, ó tempo que se pintaban animais polas paredes endiante como método de relaxación (en inglés “Relaxing cup of viño con música”) pois asegún diversos estudios levados a cabo polos científicos da universidade de “Era visto” do Campus da TVG, a edade de pedra, coñécese entre os arqueólogos como “A edade dos homes das tabernas”
      Outro grupo de científicos que facían outra casta de estudios sobre o mismo asunto, tamén chegaron a conclusión de que o viño, sabe mellor canto mellor se canta e canto mellor é a cantiga. Non sabe o mismo un tinto acompañado do “Miudíño” que de “Paquito el chocolatero” por exemplo. Os investigadores concluíron que despois de beber media ducia de cuncas de viño, un 90% dos participantes no estudio, xa non sabían diferenciar as dúas cancións… pero sí o viño , e seica sabía mellor cantando e apoiando os cóbados nun pipo ou arrimados ó mostrador.
      Istes diversos estudios veñen a demostrar científicamente a importancia das cantigas tabernarias na historia da humanidade.
      Conxugando estas duas cousas — música e viño– algúns dos mellores grupos da nosa musica tradicional tabernaria, ofrecerán ó público unhas fermosas noites de música na compañía dos mellores viños, durante os derradeiros venres de cada mes por distintas tabernas de Pontevedra.
      Cita de obrigado cumplimento, e ó que estamos todos convidados.

1898136_962837980428193_6693930972740001666_n

SE QUERE-LA BOA MOZA

SE QUERE-LA BOA MOZA
Se quére-la boa moza,
non vaias  á romaría;
vaina buscar á súa casa.
coa roupa de cada día.

Aí che vai, Maruxiña! aí che vai,
aí che vai! aí che vai, Maruxiña!
no curral de teu pai;
no curral de teu pai
encirráronme o can,
e saíu miña sogra
cunha tranca na man;
cunha tranca na man
e un zapato no pé
ela quéreme male
e eu ben sei porque é.

Se quére-la boa moza
non vaias por ela á feira;
vaina buscar á súa casa
o día da sementeira.

Aí che vai, Maruxiña!…

Se chove, deixa chovere,
se orballa, deixa orballare;
eu ben sei dun abriguiño
onde me hei de ir abrigare.

Aí che vai, Maruxiña!…
O caravel cando nace
de pequeniño recende;
non hai cousa máis humilde
có amor cando pretende.

Captura