HISTORIA DA BANDA POPULAR DE MUIMENTA

HISTORIA DA BANDA POPULAR DE MUIMENTA

          A banda máis antiga do municipio de Lalín da que da conta Enrique Alvarellos Iglesias no seu libro é a de Noceda, fundada en 1859 e desaparecida en 1924. Desta agrupación saiu unha abundante canteira de músicos, que máis tarde nutrirían outras moitas da comarca. O primeiro director coñecido foi Ángel Riádigos (bombardino) a principios do século XX. A súa morte, aos 80 anos, supuxo tamén a defunción da banda. A súa desintegración case coincidiu coa creación da veciña de Bendoiro. Os seus compoñentes repartíronse entre varias agrupacións, como a da Xesta ou a de Gregorio, tamén antiga, pois durante un tempo esta –da que non hai datos concretos– e a de Noceda foron as únicas do municipio.

Imagen


A seguinte recollida no libro Bandas de música de Galicia é a de Filgueira, aínda que a súa traxectoria se limita ao século XIX (1862-1898). Os seus fundadores foron os irmáns Balado e non debía sobrepasar a quincena de compoñentes, iso si, todos con solfeo. Florentino Pampín García, bombardino falecido en 1915, foi o encargado de impartilo aos seus compañeiros, pero negouse a ensinarllo ao seu fillo, malia ás presións: “Para pillar fame e calamidades, ben cheguei eu”. A anécdota, citada por Alvarellos, ilustra o que era ser músico daquela. Cando ían tocar a casas pudentes co gallo da onomástica do seu patriarca despedíanos cun “moitas gracias” e, se algunha vez lle daban a comida, tíñanos apartados da familia, coma se non foran persoas. Era un dos peores desprezos para os músicos da época.

Imagen

          Fundada en torno a 1875, a Popular de Muimenta é a única decimonónica do municipio que se mantén en activo. Alvarellos indica que o promotor foi José Vilariño, axudado por nove compañeiros. Está considerada como a “nai da Banda de Goiás”, coa que chegaría a fusionarse puntualmente cando ésta última se vía debilitada de intérpretes. “Tan pronto los músicos de Goiás llegaban a ser mayores en número, prescindían de la de Muimenta y reorganizaban la suya –recolle o libro das bandas–. No obstante, la de Muimenta resistió cuantos vendavales le han surgido, que no fueron pocos, y con más o menos músicos, fue aguantando heroicamente hasta nuestros días, sin haber llegado nunca a desintegrarse”. O fillo do fundador, do mesmo nome, que tocaba a trompeta, asumiu as rendas ata 1946, “en que tuvo que dejarla por motivos de salud”. Mecánico de profesión, “su fama la adquirió por afinar instrumentos para un gran radio geográfico”, prosegue o relato dunha das agrupacións máis documentadas polo autor. Parece que mesmo chegou a fabricar unha gaita para o ditador Francisco Franco, por encargo do Concello de Santiago, “logrando en ella un sonido como si hubiera sido construída en boj”.

260455_176788732384424_3468340_n

           Relevouno Eliseo Pedreira Fernández, trompeta da banda desde os 16 anos, que levaría a batuta ata 1972. Formou a gran número de músicos e levou a Muimenta por toda Galicia e ata fóra dela. De feito, disque un ano mesmo foron invitados ás Fallas de Valencia, pero renunciaron por temor a que o repertorio non lles dese para catro días de actuacións. Eliseo aboliu o costume que a banda tiña de dividirse para poder atender dúas ou máis festas á vez. “Máis vale facer menos festas, e facer boa banda”, dicía. Soubo compaxinar a música coa súa profesión de xastre ata tal punto que en tres ocasións atendeu tamén a dirección da Banda de Vilatuxe (1947, 1949 e 1974). Unha vez reuniu aos poucos músicos que quedaban de Lalín e Vilatuxe, formando un grupo de 25 que actuaría no San Cristovo. A experiencia foi tan positiva que logo tocaron tamén nas Dores, no Montserrat e incluso saíron a Portugal.

banda-de-muimenta-1980          Alvarellos destaca o interese da parroquia por manter viva a formación, mesmo chegando a implicarse economicamente en momentos delicados. Tamén relata algunha anécdota, coma cando en 1967, a música da “Popular” soou en todo o Estado, xa que Televisión Española proxectou unha actuación que tivera en Cambados co gallo da Festa do Albariño. En 1972 asume o mando Secundino Pedreira Prado, que dirixira a Bermés, ao que seguirían Anatole Pallás Fuertes e Manuel Gato Soengas, teniente director da Banda da Policía Nacional, do que Alvarellos escribía a comezos dos anos 80: “Su experta y técnica dirección hizo notar un marcado cambio en la Banda de Muimenta, necesitada, desde hace años, de un auténtico profesional”. Os directores máis recentes foron Cándido Alvarado, José Luis Represas Carrera e José Bugallo Senra, batuta actual dunha formación que fai honra á denominación “popular” e, lonxe de aventurarse en certames e competicións, mantense fiel á tradición dos pasarrúas e dos campos das festas.

 (Esta pequena historia da nosa banda está copiada do seu blog)

bloghttp://bandademuimenta.vifito.eu/historia/

Imagen

 261645_176790349050929_4460370_n

Fotos cedidas por José iglesias Fernández.-

261645_176790349050929_4460370_n

Fotos cedidas por José Angel Silva Mejuto.-

b. muimenta 1

b. muimentaFotos incluídas no Face da banda.-

aaaaaaaaaaaaaaa

Fotos cedidas por Pepe Fdez. Vilariño

261645_176790342384263_6087966_n

Sin título 1

Fotocopia da tarxeta de felicitación das festas do Nadal do ano 1997 e que conservo na miña colección de músicos da terra.

baada-de-muimenta

  • A banda no ano 1972

338104_258916944155354_326991770_o

A LAMA: Praza da Pedreira. 2019

Advertisements

O FURRIEL (De Muimenta)

O FURRIEL (De Muimenta)

          Fai tantos anos que aquel home traballou na nosa casa de Muimenta, que xa apenas me lembro del, e aínda menos do seu nome se é que algunha vez o souben. Era o Furriel para todos, non sei se por herdanza do servizo militar ou porque era o seu propio apelido.

          Na casa, había unha pequena taberna mesmo na entrada debaixo das escaleiras que daban ao andar de riba, ademais dunha panadería que se fixera nova fóra da casa arrimada á eira. Hai uns anos que os meus curmáns Afonso e Isabel desfixérona e levárona para detrás da casa, e ben fermosa que loce alí. Vén ao caso porque o Furriel era o que traballaba na panadería e na taberna, anque nesta algo menos,  pois con él preto, corrían perigo as botellas da augardente.

          Era un home moi traballador e de moita confianza na casa. O meu pai dicía dél, que era das persoas máis leais que coñecía, sobre todo facendo as contas, cando o mandaban a Lalín mercar as cousas  para a casa e para o traballo.

          Fumaba e bebía augardente coma un carreteiro, sen que teña eu nada en contra dos carreteiros. El foi o que me meteu o vicio do tabaco sendo eu moi cativo. Polas tardes mandábano  picar na leña para o forno na eira. Alí  había moita broza e carqueixas amontonadas, polo que o meu padriño Jesús non quería que fumara alí porque podía prender lume. Pero el tiña unha solución, mandábame a min para detrás do valado co pitillo prendido e cando me chamaba, dáballo por un buraco que había, botáballe unha chupada e volvíamo. Claro que iso levou a que eu empezase a darlle tamén unhas chupadiñas de cando en vez.

          Non me lembro nin sei de como chegara á nosa casa, de onde viña e se tiña familia ou non.

           Pero volvendo ao de antes, e como dícía, era moita a augardente que bebía. Pola noite xuntábase moita xente na casa, pois a taberna, ao ter o mostrador pequeniño, o viño e ó café poñíanse na cociña, que era moi grande e na que se estaba moi ben nos seráns do longo inverno ao pé da cociña de ferro. A cociña hoxe en día, segue tal cual era daquelas. Sentábase nun tallo que levara eu do Castelo para min, e que me fixera o meu tio Camilo e que rematou sendo del, e alí botaba a noite bebendo augardente e dándolle de cando en vez uns grolos aos cans, que era unha cousa que lle gustaba facer non sei moi ben o porqué, e iso que o meu padriño Jesús berraba sempre con él para que non o fixera.

          Había un capón na casa que andaba sempre solto e ao que lle gustaba o viño. Aproveitaba as pingas que caían nas tazas que se poñían debaixo dos pichos dos pipos para que non caesen pro chan, e ademais moitos dos que alí viñan, deixábanlle un grolo no cu da taza para darllo. O caso é que o Furriel e mailo capón, andaban a tumbos a diario dun lado para o outro.

          Segundo contaba o meu pai, unha noite pillou ao Furriel dándolle augardente ao capón cunha botella daquelas que tiña un bico para botar as pingas no café. O caso é que ao outro día o galo apareceu teso na eira. O meu padriño, seica lle botou unha berra de moito nabo,e el tomouno tan a peito que lle dixo ao meu pai que se ía aforcar nunha viga. Alá polo medio da tarde e ao non aparecer pola casa, foron ver se o atopaban e seica estaba no que foi a palleira subido nun tallo e cunha corda ao pescozo atada a unha viga. Contaba o meu pai que a corda estaba moi frouxa e que lle díxo meu padriño:

          – Pero ti que andas a facer?

          – Voume aforcar.

          – Pero terás que estarricar máis a corda carallo, ou? Non ves que así vas sofrir moito o andar arrastrando os pés polo chao ata que morras…

          – Bueno, vostede déixeme, que eu ben sei o que me fago.

          Marcharon e deixárono alí pensando en que non corría ningún perigo, pois non tiña nin a máis mínima intención de aforcarse. O remate do conto segundo dicía o meu pai, foi que cando se fixo noite, foino buscar a miña madriña Maruxa para que viñese cear e seica chegou á cociña, sentouse no seu tallo que era o meu e ceou e bebeu a augardente que quixo sen falar palabra con ninguén.

           Non lembro o momento no que marchou de Muimenta. Pode ser que fora, cando a miña madriña marchou  vivir para Vigo, pero non o sei certo. O que sí, é que un tempo despois, eu fun facerlles unha visita aos meus curmáns de Moneixas, e cal é a miña sorpresa cando me di a miña curmá  Fe que o Furriel da nosa casa de Muimenta, casara cunha muller da aldea que tiña uns nove fillos, que preguntaba moitas veces por min e que cando fora por alí que non deixara de facerlle unha visita, como así fixen. Pola noite, o meu curmán Pepe, levoume a casa dél e sentín unha gran ledicia por volver velo, e no seu abrazo notei tamén que se alegraba moito de verme.

          A estampa que vin alí, pareceume cómica, el era cativo e delgado,  penso que non pasaba dos  cincuenta kilos e a muller coa que casara, tres veces máis grosa e máis alta ca el. Alí estaban tamén tres ou catro fillas da muller, moi fermosas todas, e ela diante da cociña de ferro facendo unhas rosquillas. Alí estiven un bo anaco falando con eles e comendo daquelas rosquillas… das que non vou dicir nada.

          E alí viviu durante un tempo, en Moneixas. Ata que cheguei un día e a miña curmá contoume que marchara (non lembro se pra Vigo) pois a muller seica lle metía cada tunda que pra qué, e ata me parece que unha vez andivo detrás del pola aldea  en diante cunha machada na man.

          Pero o que é a vida. En Pontevedra, onde eu vivía, estaba o asilo moi preto, e ao seu carón había unha taberna que se chamaba “Casa Lino” onde paraba sempre para coller o pan e tomarlle unha cervexa. Un día cando ía entrar, escoitei que chamaban por min, volvinme, e quen era o que me chamaba dende o alto do muro….¡¡¡ O FURRIEL!!!, mecajo no demo,o mismo Furriel da miña casa de Muimenta, o que se quedera co meu tallo. Saltei o muro e démonos un abrazo dos que non se esquecen tan facil.

……….Alí estaba, pero non o deixaban salir porque dicia a superiora que sempre chegaba “moi alegre”. Eu daquela, dedicábame á música e pasaba moito tempo en Lugo e en Santiago. Encargueille ao Sr. Lino que non lle faltase tabaco, e que lle dese de cando en vez algunha botella de viño ás agachadas.

          E alí estivo un tempo, pouco tempo. Ata que un día cheguei, e o Sr. Lino, díxome que había uns días que non aparecía polo muro do asilo. Fun falar coa superiora e díxome que escapara unha mañá, e que seica o viran polos arredores da estación do tren. Non volvín a saber nunca máis del, do Furriel…do meu Furriel, do Furriel da miña casa de Muimenta…aquel que se quedou co tallo que me fixera o meu tio Camilo do Castelo.

cropped-sin-tc3adtulo4.jpg

 

O MEU CURMAN ALFONSO DE MUIMENTA

O MEU CURMAN ALFONSO DE MUIMENTA

          Pois sí. Era o meu curmán, o seu pai mais o meu eran irmáns. Pero Alfonso, era desa casta de curmáns ós que só lles falta un chisco para que sexan irmáns.

          Mentras fun a escola a Muimenta, vivín con el na casa dos nosos avós en vez dir pro Castelo que era a miña aldea materna, na que nacín e onde estiven sempre mais a gusto. Iamos a mesma escola, tíñamos a mesma mestra, montabamos na mesma besta, dormiamos na mesma cama, e xuntos, roubábamoslle a froita o crego. Cando lle chegou o tempo de ir pra Pontevedra a estudar e a xogar o Futbol no  equipo do Vilalonga (cousa que seica non facía nada mal), viviu na nosa casa. Alí dormiamos en distintas camas pero no mesmo cuarto. Asi é que coma quen dí, criámonos xuntos. Era algo maior ca min, e por iso sendo eu pequeno, sempre o considerei algo así como o “meu primo do  Zumosol”.  Mentras estiven en Muimenta, os seus amigos eran os meus amigos, convertíndose ún deles, Manolo dos Xastres de Meixomín e que morreu moi novo, en ún dos mellores amigos que tiven daquelas.

          Tocaba a guitarra moi ben e cantaba aínda mellor, foi un dos meus mestres nas dúas cousas. O meu pai non nos deixaba cantar durante a semán porque decía que había que estudar, pero ó chegar o sábado, xuntabámonos cos veciños e os amigos da Rúa dos Salgueiriños en Pontevedra; os Chamadoiras, Guillerme Vazquez, Luís Paz, Armando Gaiteiro, José Manuel Nanín, Vicente Fdez. Moure e algún mais que de seguro que me esquezo, e cantabamos na miña casa ate que clarexaba o día. A música foi a súa gran paixón. Anos despois de marchar de Pontevedra e do seu paso polo seminario, tocou en distintas Bandas de Música da comarca do Deza e como non, na de Muimenta, ademais de cantar na Coral da Agolada nos seus derradeiros anos.

          Andando o tempo, volveuse pra Lalín, casou con Isabel, unha moza moi fermosa e aínda mellor persoa de Ventosa, e a que eu quero moito tamén. Colleron arrendada unha Taberna/ Bar na parroquia de Brántega da Agolada. Eu casei en Bermés e collíame preto, polo que en canto podía, iba facerlle a visita pola noite. Alí con él, pasei algunhas noites de música e leria acompañados polos clientes e veciños da parroquia ate altas horas da mañá.. Era amigo de todos e moi querido polos mesmos, e ninguén pode decir que se levara mal con él.

          Anos despois quedouse en herdanza coa nosa casa paterna de Muimenta, arranxou o que en tempos foi a palleira e a carpintería do noso avó, e convertíuna nun fermoso Mesón, “A Balouta” onde Isabel cociñaba unhas ceas que eran unha ledicia, e onde se cataban uns estupendos viños acompañados polos torresmos que fritía pra que tirasen dél. Alí sempre estaba acompañado da xente que viña de Lalín ou da Agolada e dos amigos que había deixado en Brantega. Cando me coincidía de estar en Bermés e sempre que podía, anque por desgraza non foi tantas veces como ún quixera, iba tomar café onda él despois do xantar, e como sempre xantaba tarde polo enredo do mesón, iba pronda él pra cociña de ferro da casa que se conserva igual que cando eramos cativos, e alí latricábamos un anaco, lembrando vellos tempos e falando da música que tanto nos gustaba.

          Pero o traballo era duro e a saúde non axudaba moito, así que fai uns anos decidiron traspasalo mesón e arranxar a casa pra poder levar unha vida mais pausada nos anos vindeiros.

          Agora, levaba un tempo no que xa andaba mal, pero a derradeira vez que estiven con él, estaba todo cheo de ledicia e decíame o ben que se sentían Isabel mais él o traspasalo, xa que lles supoñía moito traballo e andar a deshoras todos os días.

           A vida, tantas veces dura, non quixo que fose mais pralá de onte. Do querido que era na comarca e da cantidade de amigos que tiña, da fé o abarrotamento do auditorio de Muimenta onte durante os funerais.                     

          Lembrareime sempre dél, da súa fermosa voz e das horas que pasamos xuntos compartindo montóns de contos e cantigas, e quedareime coa sua cara reflexada na da súa dona e na dos seus fillos.

          Unha aperta irmán, e ata sempre.

Imagen

Alfonso a dereita coa camisa azul cantando coa Coral de Agolada. (Foto da Coral)

A HORTA DO CREGO

ROUBAMOSLLE A FROITA O CREGO
Escóitenme os cabaleiros,
as mulleres que me atendan,
estadevos quietos rapaces,
que vai falar este menda.

Sobre un roubo acontecido,
nos frutais que ten un crego,
e que relata nunha copla,
este imitador dun cego:

Temos un crego na aldea,
ó que quero saudar,
que nos dí misa os domingos
e nas festas de gardar.

Un crego da vella escola,
de rosario entre semana.
que en vez de andar traxeado,
sigue vestindo sotana.

Ten este cura unha casa,
que agora dín ser rectoral,
que déronlla os veciños,
dunha maneira informal.

A casa ten unha horta,
pechadiña de frutales,
que son causa do conflicto,
e culpa dos nosos males.

Foi nunha noite de troula
desas coa cabeza tola,
cando lle entramos na horta
e mangamoslle a froita toda.

Logo notou a súa falta,
¡¡Nin que a tivese contada!!
E non tardou dúas misas,
e mandárnola ben dada.

Cando pasou onda nós,
xa nos botou a indirecta:
– ¡Vós sodes civilizados,
ou convertístesvos en secta!

Nós miramos de reollo,
esperando algo peor,
pero foi durante a misa
cando lle entrou a calor:

¡¡ Arrepentídevos, mangantes ¡!
¡¡ Devolvédeme o roubado !!
¡ Ou négovos confesión,
e morredes en pecado!

¡¡ Carallo como se puxo !!
Nin que perdera o sentido.
Menos mal que suavizámolo,
botando uns pesos no cepillo.

Que ten a froita do crego,
pra que a vaiamos roubar?
Si igual ou millor ca súa,
témola na casa a fartar.

Tan arrepentidos nos vimos,
durante todo aquel día
que non tardamos en facerlle
unha fermosa letanía:

– De roubarlle a fruta ó crego,
os culpables, ¿quenes son?
– Dos figos, os do Castelo
das peras os de Cadrón.

Pensamos cantarlla á noite,
pero decidimos que non,
pois tiña unha escopeta,
desas de doble cañón.

Si por unhas ou por outras,
se lle da por disparar,
a ver quen salta o balado,
para poder escapar.

Mellor deixar así a cousa,
e coa mellor das devocións,
levarlle algo de froita,
e que nos bote a bendición.

Que a mellor cousa señores,
pra levarse ben cos cregos,
é encherlle-lo cepillo,
e non roubarlles os pexegos.

E así rematou o conto,
señoras e cabaleiros,
boten moedas ó pucho,
porque llo teño valeiro.

O que conta este Cantar de Cego é totalmente certo. Como comprenderedes, non vou decir en que ano foi, e quen era o crego nin a parroquia. Foi unha noite dun sábado volvendo de un baile que había xa fai anos na Agolada. Daquelas non tiñamos coche e íamos e volvíamos andando. Na horta do crego había un pexegueiro cheo de pexegos deses colorados do pais que saben que rabean e a tentación foi moi grande pra un amigo, un curmán meu e pra min mesmo. Saltamos o balado que gardaba a horta e rematamos collendo todos os pexegos pois o arbol aínda non era moi grande, ademais de outras castas de froita. Tal foi a cousa que ate enchemos uns cestos (paréceme que eran dous) daqueles que tiñan unha asa, que estaban alí na horta e levámolos tamén, agachamos todo na palleira e tivemos froita pra unha tempada, agora eso sí, os cestos volvéronse a horta outra noite de mais adiante.
O caso é que nunca soupemos como diaños se enterou o crego de que fóramos nós os que lle roubamos a froita e a sorpresa aínda foi maior cando durante a misa do domingo, mirando pra nós e señalandonos co dedo ( estabamos no coro atendendo a misa) condenóunos ó inferno jeje. A berra na casa por parte do meu tio foi desas que non se esquecen moi facil.
Deus o teña na gloria, non era mal home pero apodrecíanlle as mazás e non daba unha a ninguén así que eu sempre considerei o roubo coma un castigo de Deus hacia el.
A pequeniña letanía que aparece polo medio:
De roubarlle a fruta ó crego,
os culpables, ¿quenes son?
– Dos figos, os do Castelo,
das peras os de Cadrón.
fíxena poucos días despois coa idea de ir a cantarlla debaixo da ventana pola noite, pero nunca nos atrevemos a facelo. O cantar de cego fíxeno anos despois.

cropped-sin-tc3adtulo4.jpg 

ROMANCE PRAS MOZAS DE LALIN

ROMANCE PRAS MOZAS DE LALIN  (1976)

Na Agolada hai boas mozas,

moi fermosas en Silleda,

e en Lalín témosvos moitas,

bonitiñas coma estrelas.

 

As que temos no Castelo,

cando fai moita calor,

non fan uso do refaixo,

e andan sen suxetador.

 

E os domingos, de paseo,

o chegar onda a taberna,

recachan as súas saias,

para enseñarno-las pernas.

 

As da Ponte e as de Muimenta,

que fan uso do sostén,

rabean por se casar-e,

e non atopan con quen.

 

Pásalles por presumir,

e por ser tan recatadas,

e por ter pechado o muiño,

nas noites de muiñada.

 

A unha de Cadrón mireina,

-que non mo dixo ninguén-

asomándose ó balcón,

sen brajas e sen sostén.

 

E mirou pra min berrando:

¡¡ Que non se mira o alleo !!

E mandoume pro inferno

despois de enseñarme o ceo.

 

Que fermosas as de Lamas

e tamén as de Parada,

non hai día que se perdan,

unha noite de muiñada.

 

Das de Palio e de Cancelas,

non darei ningunha queixa,

son quentiñas e encendidas,

coma o lume da carqueixa.

 

Que llo digan a un amigo

que foi antubiar con elas,

tivo que baixar zumbando,

ata o Rio das Abellas.

 

Botouse de cú pra auga,

e mollouse ata o pescozo.

Seica lle alumeaba o sangue,

coma o lume do carozo.

 

E as de Rodís e de Cangas…

vaia mozas mais xeitosas,

aquilo parece Marzo,

pechadiño de mimosas.

 

Vou  ir rematando a cousa,

que o Concello évos moi grande,

vai de Bermés a Moneixas,

e de Cadrón a Gresande

 

Aceptádesme un consello?

“Vós facede coma min,

que podendo ir proutro lado,

funme casar a Lalín”.

 

E anque alá na miña aldea,

gustábanme dúas ou tres,

atopeina mais fermosa,

na parroquia de Bermés.

(O Romance fixeno no ano 76. Nos anos 80,

e pocousas que non veñen a conto, engadinlle

as dúas últimas estrofas e musiqueino)

sin-tc3adtulo3

AS MIÑAS DUAS ALDEAS

O Castelo e Muimenta (Lalín). Do Castelo é a miña nai e de Muimenta era o meu pai. Eu nacín no Catelo, e alí pasei os primeiros anos da miña vida, quizais me marcou máis ca Muimenta, pois alí vivín máis tempo, anque ate os oito anos fun a escola a Muimenta e botaba o día na casa dos meus tios. Pero quero por igual ás miñas dúas aldeas, nelas aprendín o que non se aprende na escola (como dí a cantiga); crieime coa fertilidade das súas terras e bebín da sabiduría dos seus vellos dos que algún coma o Señor José de García estarán sempre no meu corazón. Qué grandes lembranzas teño de todos aqueles prados e montes, das  congostras das corredoiras e dos muíños… Cantos días de vrao cos meus amigos e co meu puchiño de palla, e cantos de duro inverno cos zoquiños de madeira enlameados e postos a secar ó carón do lume da lareira. Cantas cantigas e que bos intres cos amigos na taberna do Sr. David, na de Souto, na Ponte ou na do Reino en Cadrón.

E qué boas lembranzas  dos traballos da vida nelas; a matanza, a fornada, os traballos do liño, a seitura, a malla,  (algunhas veces ainda parece que teño metido no nariz aquel cheiro característico da malla e nas orellas aquel són infernal que producía a máquina de mallar), a miña tía Asunción mazando no leite a pe do lume, a miña nai e o meu tío Camilo debullando no millo, e mentras, nós xogando entre a herba das vacas e como non, o meu curmán Pepe berrandonos por facelo, que pra iso era omais vello.

Mozas que sachades o millo,

e as que sementades patacas,

as que mondades o liño,

e as que muxides as vacas.

E cando andando o tempo tiven que marchar, xamais me esquecín delas e aparecen nalgunhas canciós que fixen:

Si é que pasas por Lalín,

Manueliño das areas,

dálleme un bico a cada unha

das dúas miñas aldeas.

tampouco  me esquecín dos seus Santos , nin das festas na súa honra e que sempre se facían coa Banda de Música de Muimenta:

O San Lourenzo de Muimenta,

e o San Estevo de Cadrón,

son, xunto coas Ermidas

da miña maior devoción.

 

¡San Lourenzo de Muimenta!

eiquí estou pra che rezar,

pra ver se me atopas moza,

porque me quero casar,

que teño a cama valeira,

e a roupa sin lavar.

 

E non mo podes negar,

que ès meu santo queridiño,

ou deixarás de ser Lourenzo

e serás San Lourenciño

E como esquecer as tardes dos domingos, onde de paseo pola estrada que as une, atopabámonos os mozos e mozas das dúas Parroquias:

A onde van aquelas,

que van de bermello?

son as de Muimenta,

que van pro castelo.

 

As rapazas de Muimenta,

para escorrentar o frio,

van ós mozos ó Castelo,

e quecen nun asubío

 

Rapaciñas de Muimenta,

xa non sei o que vos diga,

que os rapaces do Castelo,

non vos inflen a barriga.

O paso dos anos non fai que as esqueza, todo o contrario, visitoas moi a miudo e en cnto podo. Moitas veces preguntome que raios terán as nosas aldeas pra cas queiramos tanto , e que terá a Nosa Terra pra que sexa tan fermosa.

ImagenImagenImagen