SON MULLER (Lola Blanco Castro)

SON MULLER

Son muller, eso faime menos?

Non teño dereito a ter éxito?

Son muller, e por eso son rival?

Dous pasos atrás…négome !

…eso xamais!

 

Sinto. Son muller meus señores, e coma min mil !!

Si eu caio…outra virá para ocupar o meu sitio.

Non teño medo, non son martir…son guerreira.

 

Levo espada e non coitelo. Non son un ser traicioneiro.

Miro a espalda porque dende ahí,

sempre vexo o demo, ó cal non teño medo.

Unha espada, vence a ún coitelo.

 

Son muller, e como muller, vou facer o que eu quero.

Non me importan as críticas, fanme mais forte…

Non me importan as loitas, fanme mais grande…

 

Son muller. Sinto por quen non quere que as mulleres,

fagan e falen do que sinten alto e craro.

 

 (Un fermoso poema da miña amiga Lola Blanco Castro. Canto me gusta a súa poesía, tan natural e tan súa)

Imagen

 

 

Advertisements

CARAPORQUIÑA VERMELLA (Xan Perez)

CARAPORQUIÑA VERMELLA

Por Xan Pérez.

 

Extensión da presentación dunha titiritada.

Dedicada a un amigo.

 

PRESENTADOR:

Xan, é un titiriteiro. E un dia atopou a súa casa , na que sempre quixo vivir, coa cociña orientada o sur…. Foron moitos kilómetros polo mundo enteiro e parte do extranxeiro, no seu coche verde.

 

O do coche verde é unha Anecdota; Cargando o coche despois dunha función, achegouselle  un neno dos que viron a función, e co dedo pulgar da man dereita entre os beizos, díxolle:

Cando sexa maior quero ser coma ti.(Aaaaahii). Xan estremeceuse ante semellante honor. ¿Queres ser titiriteiro? Preguntou case cunha bagoa saindo da glándula.. E o neno dixo. Nooooon,  eu quero ser un señor con un coche verde. (Aings)

 

Sigamos coa casa.

 

Non é unha casa moi grande, o necesario, pero é moi bonita; As paredes son de pedra, o tellado de pizarra,  con unha chimenea desas que cheiran a borralla de carballo.

As xanelas e as portas, encargounas  a uns carpinteiros de Vilatuxe, ademais da escaleira que sube o faiado, onde xan vai montar un plató. Con luces, con camara e con acción.

 

Dun lado da casa hai un prado do tamaño de unha pista de tenis que remata nun regato que canta toda a noite. Pero Xan, dalle ó prado outras utilidades; culinarias, aromáticas e medicinais. Ademais, ten un par de colmenas, con simpaticas abellas, que lle proporcionan antibiotico e velas para todo o ano, e lle axudan co pequeno xardin de flores, que hai o lado do minúsculo estanque sen peixes.

 

Doutro lado da casa, hai unha fraga, con un camiño que a cruza. O primeiro que fixo Xan cando se instalou na súa nova casa, foi dar un paseo para presentarse ós seus novos veciños.

Así que colleu a súa inseparable mochila, e marchou todo recto polo camiño que cruzaba a fraga, cantando un Aria da opera Verdiniana “Rigolletto”, na que o Duque de Padua advirtenos dos encantos das mulleres. A saber, “La donna e móvile”.

 

Na fraga non habia ningún koala,………. por iso tampouco habia eucaliptos.

Habia castiñeiras, nogueiras, carballos, ameneiros, pinos,……   E como era outono os esquios apañaban para o inverno, saltando dunha árbore a outra. Ou correndo polo chan,  facendo saltar as follas entre as que aparecian deliciosos Boletus; que ben poderián servir pra acompañar unha chuleta. Pero como Xan non  levaba cesto nin navalla de apañar cogomelos, decidiu volver mais tarde por eles. E facerse unha homenaxe esa noite.

 

Facia pouco que saira o sol, Xan érguese  sempre moi cedo, e facia algo de frio polo camiño, pero pronto comenzou a percibir a fragancia dun lar. Seguramente, algunha casa que estaba cerca tiña o lume encendido. E o café de pota o lado. Xan ten “ventos” pra iso do café.

Sacudiuse e acelerou o paso como se fora a hora punta no metro de Madrid. É o pouco, escoitou os acordes dunha guitarra, e unha voz grave que cantaba algo dunha señora que se chamaba Hortensia, e decia o canto que a tal hortensia facia un caldo que quitaba o sentido. Xan achegouse despacio pra non facer ruido. O emisor desa armonía era un señor con bigote. Cando acabou de cantar Xan aplaudiu, e o señor con bigote, chamou a Xan polo seu nome e iso que ainda non se presentara. Radio aldea xa se encargara diso.

O señor con bigote invitou a Xan a entrar na casa e tomar o café de pota ó lado da cociña, foi unha pena non ter levado na mochila medio kilo de melindres, porque o café estaba quentiño.

O señor con bigote, puxo tamén, empanada de bacallau con pasas que fixera o dia anterior, para tomar co café, e  un pouco de caña, pero a caña que lle vai a Xan e a das troitas. Según me contou Xan, a empanada tamén estaba deliciosa.

 

E o señor con bigote, dixo a frase que comenza calquer conversa. ¿Sábeche o churrasco?. E coa mesma invitou a Xan a comer o churrasco que esa fin de semán celebraba coa familia e uns amigos,  advertiulle, que non se puxera ó lado dun familiar seu, un con ricitos, que comia o churrasco como gominolas. E desafinaba moito cantando o miudiño. O plan pintaba ben, porque resulta que o señor con bigote era trovador. Ademais irian a festa un gaiteiro que no seu tempo libre adicase a informática, e un avogado da capital do imperio, que fala galego e xoga moi ben o trivial pursuit. Vamos unha Feisbukliada. Xan colleu outro anaco da empanada, sorbeu despacio o cafe e aceptou o combite.

 

O señor con bigote e Xan, falaron de como se chamaban os lugares que habia preto da aldea, e dos chismes da xente, en fin, a Radio Aldea da que falaba antes.

 

E de pronto, unha porca meteuse na cociña. ¡¡¡¡¡PASA PORCA!!!! dixolle o señor con bigote a Porca. Así a chamaba. Porca, acababa de parir, e o señor con bigote insistiu en agasallarlle cunha das crias, para que lle dera compañia. Así que rematado o café e a conversa por ese dia. Xan marchou coa cria da porca no colo e a mochila no lombo.

 

Ó chegar a casa, puxo a cria sobre o sofá e decidiu poñerlle un nome, e como tiña cara de porca, chamoulle Caraporca.

 

Xan, cuidouna moito, e aprendeulle a facer cousas, Caraporca era moi lista, e o pouco xa sabia facer a colada, pasaba o ferro, abria as xanelas pra ventilar, limpaba o baño e incluso facia algún amaño coa agulla de coser, ante todo Caraporca é unha porca moi limpa, si señor. Pero o que mellor facia Caraporca era cociñar, facia un caldo de navizas con cocido que lle daba voltas o que facia a señora da canción que cantaba o señor con bigote. E un dia foi a un concurso da televisión, onde algún porco preñouna. Despois da regañina e o cabo dunhas semáns pariu unha única porca, e de nome púxolle Caraporquiña. A sua aboa Porca, fixolle unha carapuchiña vermella, para que non pasara frio. E dende aquela, todos a coñecen como caraporquiña Vermella.

 

Pero esa é outra Historia.

Imagen

O meu bó amigo Xan Perez, é un dos titiriteiros que ó longo dos Cilexios de Primaria e Secundaria do noso País loitan por salvar unha parte moi importante da nosa cultura.

  • O Sapo Encantado, Pedro e o Lobo, O Parrulo Feo, Caraporquiña Vermella… Son algús dos contos que conforman ó espectáculo actual cos seus títeres, dirixido maiormente ós Colexios de Galicia onde actúa  asíduamente durante todo o curso escolar.

 

Podería falar da súa longa formación teatral, dos seus múltiples traballos no teatro, é de cantidade de traballos cos seus títeres, pero levaríame trés ou catro follas facelo e non quixera espallarme moito. Voume quedar só cos seus traballos no cine (1.999) “Mucha Sangre” Comedia  dirixida por Pepe de las Heras. (2.005) “Chapapote… o no”, comedia sobre o acontecido co PRESTIGE; Director Ferrán Llagostera. Traballos na TVG (1.997) “Con Perdon” programa de humor da TVG. Realizando o espacio de “Entrevistas Indiscretas” (2.004) “A Miña sogra e mais eu” Serie para a TVG, no papel secundario de RICARDO. Director Kiko Cadabal.

 

 

PRA PEPE POR TRINTA EN CADA PERNA… E PICO.

PRA PEPE POR TRINTA EN CADA PERNA… E PICO.

¡Chispa te coma, meu vello!,
agora si que a fixeches,
co que acabas de escribir,
qué farta de rir me deches.

 

Mira ti si lle das xeito,
a estas cousas de estrofar,
que pra decir que xa vas vello,
dedicácheste un cantar.

 

Pois si alá van os sasenta,
queira Deus… e non se esqueza,
de deixarte noutros tantos,
por eiquí e polo Deza.

 

Non me vou alongar moito,
pra que non se aburra a peña,
porque logo van decir,
que lle damos moita leña.

 

Pola miña parte, amigo,
nunca perdas ise vicio,
de seguir cumprindo anos,
con boas mañas i arteficios.

 

Que si os vas cumplir cantando,
mais bebendo e hasta danzando,
pra que bailes tí, eu toco,
e irémolo levando.

 

Parabéns entón, meu vello,
e xá que tí me vas gañando,
os que vas deixando atrás,
eu ireinos apañando.

 

I agora xá remato,
brindando para contigo,
con aquel cantar que sabes,

e que dí no seu contido:


“Veña un trago meu amigo,

co meu corazón gaiteiro:
E se acabamos co pan…

…veña viño… ¡¡ COMPAÑEIRO !!”.

        LETRA; Julio González Álvarez

        RETOQUES; Xosé Iglesias Fernández.

 

(O meu bó amigo Julio Gonzalez, dedicoume este fermoso poema

polo día do meu cumpleanos, en resposta o que eu me dedique.

Amigos que presume de ter un)

Imagen

SECOU O MEU LOUREIRO

SECOU O MEU LOUREIRO

A beiriña dun camiño,

alá preto de onde eu son,

había un señor loureiro,

qe fai dias que secou.

 

Non se sabe dunha festa,

na que non participara,

dándolle sabor ó marisco,

ou ós chourizos na vara.

 

Cada ano que pasaba,

viaselle mais fermoso,

dende a mañán hasta a noite,

verde, florido e frondoso.

 

Cantaba o merlo nas polas,

e facía a rula o seu niño,

pousaba a bubela nél,

ó carrizo e ó estorniño

 

Dáballe sombra ó camiño,

e tamén ó camiñante,

xa ben fora un arrieiro,

un labrego ou un feirante.

 

No inverno, mil treboadas,

mil calores polo vran,

na primavera mil flores,

caídas no outono ó chan.

 

Testigo de mil amores,

padriño de uns cuantos nenos,

que á sombra das súas follas,

boas esfollas se fixeron.

 

E agora, meu loureiro,

alonxado i esquencido,

só queda de ti o tronco,

todo seco e mal ferido.

 

E lémbrasme aquel conto,

que se conta pro meu mal,

no que se compara o árbore,

que se pon polo Nadal,

co home que vai vello,

a hora de funcionar.

 

E a comparanza consiste,

si é que non recordo mal,

en que o cabo da súa vida,

os dous han de rematar,

co pau seco polo tempo,

e as boliñas pra adornar.

Escribíuno;   Julio González Álvarez

Doulle uns retoques;  José iglesias Fernández

(Era visto. Só a min se me ocurre sacarlle unha foto ó loureiro

que secou fai uns días e andala enseñando.

¿O resultado? Pois nada, que ún presume de ter bós amigos

 e despois pasa o que pasa)

Imagen

AS LINGUAS

Imagen

AS LINGUAS 

A lingua é miña

Es tuya

It is ours.

 

Non é política, non é cor

de organizacións nin bandeiras mercadas

a lingua é de quen a fala

de quen a ensina

respecta, conserva e ama

 

Cansa das loitas lingüísticas

que dividen e confunden a xente

e das abolicións absurdas

a golpes de leis e enmendas desenfundadas.

 

A lingua non pode ser imposta

polo tanto tampouco eliminada ou maltratada,

non debe importar o número de falantes

xa que non é competencia sanguinaria.

 

A lingua é sentimento

é vida, cultura e herdanza

non nos entenderemos por ter só unha lingua

farémolo, pola tolerancia.

 

A lingua é miña

Es tuya

It is ours.

De; Rochi Nóvoa Vázquez.

Imagen

O RAPOSO MAIS O MERLO

O RAPOSO MAIS O MERLO

          Seica un día, ía o raposo rabeado ca fame tentando de buscar algún bichiño incauto que levar pró bandullo, cando, de súpeto, viu un merlo que estaba chirlando por riba da ponla dun piñeiro.

           Estivo atento un bo anaco, escoitando o chiflar do paxaro ata que rematou. O raposo foise arrimando empregando tódalas mañas das que era coñecedor pra tentar de camelar ó formidable artista. Cando estaba debaixo do piñeiro díxolle ó merlo:

           -Véxote moi contento merlo. Impresionoume ise xeito que tés de cantar. Mágoa que eu sexa vello e o meu oído xa non oe todo o ben que oía cando era novo, ¿Por qué non vaixas e me cantas algunha desas melodías tan maravillosas que ti sabes eiquí a carón miña? ¡Heiche pagar ben pagado o teu traballo!

           – O merlo, que xa estaba de volta das intención do galupín mostroulle que xa sabía de cales eran a suas intencións.

           -¡Non baixo, non oh! Ti o que queres é paparme.

           -¡Qué va, eso era antes! Agora firmouse un decreto onde di que está prohibido por ley que os animáis se papen os uns os outros.

           Estaban nestas cando de repente veñen catro cans grandísimos que cando viron ó raposo botaron a correr detrás dél. O milmañas saleu correndo a fume de carozo e mentres, dende a ponla do piñeiro, o merliño decíalle.

            -¡Cóntalle o do decreto, chirrín-chin-chin, cóntalle o do decreto, chirrín-chin-chin!-

(Contado por Julio González Álvarez)

Imaxe

 

O ROMANCE DE DON IGNACIO

ROMANCE DE DON IGNACIO

       Letra; David Iglesias

       Arranxos; José iglesias “Buxán” e  X.L. Rivas “Mini”

Oíde rapaces a historia

que sucedeu neste Estado,

dictaron normas moi duras

e eu non vou quedar calado.

 

Logo de unha noite escura,

nunha mañá tenebrosa

saíron vellos vampiros

agredindo a lingua nosa.

 

Cando pola media noite

o pobo estaba dormido

saíu con malicia Ignacio

Wert ten como apelido.

 

Trae unhas leises inxustas

feitas con normas moi duras

propias de xente maligna

reaccionaria e caradura.

 

Xa podes rezar d’abondo

e mirar ben pro maestro,

vas ter que subi-la media

aprendendo o Padre Nuestro.

 

Prestademe atención,

non lle fagan ningún caso,

hai que levalo con gracia

e con retranca de paso.

 

Xa me vou ir despedindo,

o silencio non é opción,

non vos quedar calados

ante calquer agresión.

 

Esta vai por despedida,

esta vai por derradeira,

hai que berrar contra a Lomce

que non hai Diós que a queira.

Imagen

Imagen

NA AGRADECIDA LEMBRANZA

¡Abondarán as palabras!

amigo, para dicirche 

-hoxe

novamente entalados 

nas mesmas dores 

numerosas de noutrora-

que che debo un anaco 

do amor á Terra profesado 

e agradecercho non sei. 

¡Se abondaran as palabras!. 

Antígome namais un pouco 

e recupero,

do cofre das lembranzas, 

a túa voz, xa na Patria, 

sosegada e correndo espida 

entre os ventos ventureiros 

que espallan os outonos. 

Abondarán as palabras, 

vello amigo,

¡…se as palabras abondaran!.

 

Baldomero Iglesias Dobarrio (MERO)

(na lembranza de Manuel Rodríguez López)

Imaxe