AS LUCES DO NADAL.

AS LUCES DO NADAL.

        Pois vou discrepar un pouquiño se vos parece, pra levarvos a contraria ós que dicides que coa que está caíndo, as luces do Nadal están de mais, e que deberían dárselle os cartos do seu costo ós necesitados. Que xa postos, non sei por qué ten que ser iste ano e non os outros, cando iste ano, son mais necesarias, alo menos, para alegrarnos un pouco a vida.

        Vaia por diante, que sei como están de valeiros os bancos de alimentos, agravados porque iste ano os músicos que participabamos nos chamados “festivais do quilo”, nonos poidemos facer, e niles, xuntábanse miles e miles de quilos de alimentos non perecedeiros.

        Bueno, pois non concordo con vós…

        En primeiro lugar, porque estádeslle estragando o traballo, a xente que vive deso. E falo das empresas que as alquilan e montan e que lles supón o maior ingreso do ano..

        Pero o que pra min é mais importante. Como lle vamos sacar a ilusión do Nadal ós cativos? Que coa que está caíndo, son dos que peor o pasan, pechados nas casas e sen poder ir os parques ou xogar cos amigos.

        Teño unha netiña de seis anos, e xa fai algúns días que ibamos os dous no coche, e tan pronto mirou as luces postas nunha rúa, empezou a dar brincos e berros de ledica… avó, avó, xa vai vir a Navidade. E empezou a cantar esa que di que como beben los peces en el río.

Sinto, pero non quero estragarlle esa ilusión á miña netiña.

        O problema dos necesitados, concordo que é gordo… e moi gordo! Pero nono imos solucionar non poñendo as luces polo Nadal.

        Pero podemos solucionalo un pouquiño doutro xeito.

        Cos cartos do que custa unha cervexa, mercamos un quilo de arroz e outro de lentellas, e levámolos a un centro de recolleita de alimentos. Se o facemos todos, veredes como facemos mais que non poñendo as luces do Nadal.

        Non fagamos como o Papa ese que ten fama de falar moito, pero que non da nada… que unha cousa e falar, e outra moi distinta é dar trigo.

        Ala, veña. Unha aperta pra todos, que teñades bo día, a ser bos, e non vos perder polas congostras.

ODA Ó MEU REPOLO

ODA Ó MEU REPOLO
Un repolo no pucheiro,
que arrinquei onte na horta,
está facendo un caldiño,
que o meu corpo reconforta.

Acompáñano uns chourizos,
un codillo e un lacón,
un anaquiño de unto,
e de fabas, un tazón.

Botareille unhas patacas,
cortadas en anaquiños,
e botará un arrecendo,
que van tolear os veciños.

E fareille un rustridiño,
con aceite e pementón.
pra que digan meus amigos…
Iste Pepe é un lambón!!

Papareino cun bo viño…
Comereino a culleradas…
E rematarei a faena…
Cunhas castañas asadas!!!

“HOMENAXE A JOHN BALAN”

“HOMENAXE A JOHN BALAN”

        Fai uns meses, o meu bo amigo Benito, do grupo “Os Saljariteiros” pedíume para a homenaxe ó mariñense de pro, John Balan, unha cantiguiña para cantala os nenos dun cole da vila no “Son de Marín” no Parque Eguren

        Por mor do Covid, os rapaces non puideron cantala, e Benito, grabaouna coa zanfona para proxectala durante a homenaxe que se lle rendíu.

        Acabo de atopala na Canle de You Tube de Beni. Así que aí vai xunto co texto:

 

JOHN BALAN

Vímosvos falar dun home,

que era toda unha orquesta.

O seu nome era John Balan,

e facía el solo a festa.

 

Arrimábase a unha porta,

pra facer a percusión,

e cos sons da súa boca

tocaba calquer canción.

 

Facía o són da trompeta,

tamén o do saxofón,

e coas maus arremedaba,

como se toca o trombón.

 

Imitaba o son do trole,

pitando de tal maneira

que asustaba ós caminantes,

que iban cos ovos pra feira.

 

Mentras esperaba o turno,

pra poder cortar o pelo,

contaba pelis do oeste,

vestido igual cun vaqueiro.

 

Percorreu toda Galicia

e ata America, foi dar,

e fixéronlle un programa

que dou moito que falar.

 

Nos seus derradeiros anos,

era toda unha ledicia,

miralo en moitos programas,

da TV de Galicia.

 

Sempre na nosa memoria,

polo seu gran corazón,

hoxe vimos a cantarlle,

e dedicarlle esta canción.

A “RA” DOS MUÍÑOS DAUGA

A “RA” DOS MUÍÑOS DAUGA

      A ra, era unha peza que se asentaba no arrieiro, e sobre a que daba voltas a agulla que se espetaba no xeonllo do rodicio, pra que non se gastara a madeira tanto do rodicio como do arrieiro.

      Estas pezas, case sempre se facían no ferreiro, anque tamén se facían artesanais de cuarzo.

      Según me contaba o meu tío Camilo do Castelo, as feitas no ferreiro anque duraban moitos anos, tamén se gastaban, pero as feitas de cuarzo, duraban toda a vida.

      Esta ra, e dun muíño que hai no río Almofrei, totalmente desfeito en Loureiro, 50 mts. augas arriba da ponte que vai a Augasantas.