O MEU AMIGO PEPE CASAL.


O MEU AMIGO PEPE CASAL.
          Decía o meu pai, que o peor de ir tendo unha edade, era mirar como lle iban morrendo a un os amigos, e que anque non quixera, sempre se lle ia a vista pras esquelas cada mañá ao abrir o xornal por si había caído algún. Eso sí, tamén decia que cando miraba unha de un José, nunca lle miraba os apellidos e non a lía, non fora ser o demo que fose a súa.
          Por desgraza, non fai falta chegar a unha edade como il decía, para que se perda algún que outro amigo, e sendo algún deles dos mais amigos que se poden ter. No útimo ano, e entre algún mais, perdín a ún dos mellores si non o mellor que eu tiña; Pepe Casal.
          Casal, era desa casta de xente que como dín alá pola aldea, alegraba il só un velatorio. Terco coma unha mula eso si, e mal perdedor de dominó e subasta… tamén! Pero vaia corazón que tiña, tan grande que era capaz de bombear a auga toda dos Ríos Miño e Lerez durante todo un inverno.
          Era ourensán da Peroxa, e coñecino alá polos primeiros anos setenta na Palleira do Cuco de Velle, (pois de Stª Mª de Velle é a súa dona Merchi) e como non podía ser de outra maneira… cantando, bebendo viño e xantando pulpo os domingos pola mañá, cando me coincidía estar en Ourense con Suso Vaamonde, que foi quen me ensinou da Palleira, xa que sempre que podía iba por alí a botarlle unhas cantiguiñas.
          Anque coincidín con Pepe Casal alí unha ducia de veces, só nos saudábamos, e non o tratei ata comenzos dos oitenta, cando veu coa familia a vivir para Pontevedra, e despois de haber botado uns anos en Suíza. Por isas casualidades da vida, fun vivir pra Rúa Stª Teresa de Xesús en Pontevedra, a trinta metros de onde il vivía.
          Dende aquelas, andivemos sempre xuntos. Xuntos iamos de pesca, cantabamos, xogabamos ao dominó e as cartas, faciamos os crucigramas dos xornais, latricabamos moitas horas cando o tempo nos daba uns folgos, e ata xuntos, propuxémonos deixar de fumar, e conseguímolo xa van alá uns 16 ou 17 anos.
          Teño tantas anecdotas con íl que si foran pingas de auga, moverían unha ducia de muiños de dous infernos. E a retranca que tiña… un día, atopeino lendo no xornal os problemas de liquidez que tiña Caixanova, e díxome todo serio: Estaba pensando en asaltar unha sucursal e roubar dous mil euros para agasaiarlle un coche ó meu neto, pero estou lendo que andan tan mal, que igual me atracan iles a min e me deixan sin as calderillas que levo no bolsillo pras chiquitas, jaaaaa…. E decíao tan serio que si non o coñecera, pensaría que era certo.
          Cantos contos de tradición oral sabía, e que ben os contaba…e que ben cantaba! Ademais era dises tipos que as sabe todas. Si non se lembraba de algunha, dicia…”espera un momento” e empezaba a mirar para o teito, dirixíndose coa man ezquerda e entonando pra sí en voz baixa ata que lle saía…e o carallo é… que sempre lle saía!
          Istes últimos anos, e dende que se había xubilado, cantaba moito e iso que a súa delicada saúde non o axudaba alá gran cousa, pero en canto me miraba entrar pola porta da cafetería Rossli, botábame un brazo pola hombreira e empezaba …”Carolina no baile caíu de lado e mirouselle o moucho todo pelado…” Esta cantiga, era sempre a primeira de moitas, e rematabamos coa que sempre foi un himno pra nós “O paraugas do José” e que cantabamos daquelas coa charanga do Cuco en Velle.
          Nunca coñecín a ninguén que soupese tantas cantigas de cego como el sabía. E debía de ter por cabeza un “pedrive” de cen xigas, porque sinón, e que era imposible que se lembrara de todo o que sabía. Si non se lembraba de algunha, había que darlle tempo, que sin cantala non había quedar a cousa.
          A súa debilidade eran os paxaros. Dáballe de comer a todos os gorriós que hai nas árbores dos xardíns do asilo, e que son unha boa bandada diles. Calquera anaco de pan ou madalena que quedaba no mostrador ou nas mesas, era para os gorrións. Así é que asociábano a comida, e tan pronto o miraban chegar a “Cafetería Rossli” enchíase a acera diles.
          O día anterior ao seu derradeiro ingreso na Residencia Montecelo, miramos xuntos na cafetería o partido Celta – Zaragoza. No descanso, levantouse, colleu un anaco de pan e doullo aos gorrións. Cando se volveu sentar, díxome:
          – Tés camara de video no teléfono?
          – Teño.
          – Pois vouche deixar encargado de darlle aos gorrións o pan de cada día, e grabas un video, así, cando volva, saberei que cumpliches coa túa palabra. E probe túa que mos deixes morrer de fame…
          – Pero si eu non che dín palabra ningunha de mantelos.
          – Buenoooo… ti fás o que cheu diga voluntariamente!… e sinón obrígote!
          I eu, cada vez que iba ao Rossli, dáballe pan aos gorriós, e ata grabei tres ou catro videos para ensinarllos cando o deran de alta… pero non volveu. Cando me chamou o seu xenro por teléfono para darme a mala nova, quedeime de xeo, e non por non esperalo, pois xa facía días que sabía que o seu remate estaba preto, pero non por esperado doe menos.
          E vaia si me doeu. Andiven uns días totalmente ido. Atopábame só e perdido. Tanto foi así, que durante un par de meses non volvín pola cafetería Rossli porque atopábame mal alí sin a súa compañía.
          Agora, cando pronto fará un ano que nos deixou, sigo pensando e falando moito dil; “como decía Casal…” E penso moitas veces en que alá onde esteña, atoparase a gusto, pois seguro que lle está botando unha boa berra a outro bó amigo noso, Manolo Bértolo -que se foi antes ca il- porque lle fixo unha mala xogada ao subastado. Ademais estará percorrendo o cancioeiro galego de cabo a rabo xunto a Don Claudio (O Cuco) e Suso, que de seguro levou a guitarra con il.
          Meu querido amigo Casal, que sepas que foi unha ledicia coñecerte e presumir de ser un bó amigo teu. Por certo, sabes que en trintecinco anos que nos tratamos, nunca houbo unha discusión entre nós… nin unha mala palabra do ún pra o outro?
          Pois nada meu amigo, unha enorme aperta, e como dí a cantiga; “Bota viño compañeiro…” pra cando eu chegue, terme a cunca chea.

Sin título 1

Advertisements

10 thoughts on “O MEU AMIGO PEPE CASAL.

  1. Que gran tipo Casal. Pepe fixeches que se me mollaran os ollos lembrando aqueles dias tan complicados pra os que eramos amigos seus. Dende logo que será inesquecible pra todos nós.
    Un abrazo

  2. Gracias Pepe, desde o mais profundo do corazón, gracias de parte de toda a familia, na lembranza describeches perfectamente como era meu pai, él era así, e danos moito ledicia, comprobar q deixou moitos amigos q o apreciaban coma ti, o sentimiento del hacía ti era recíproco, siempre tiña palabras d agarimo lembrando anécdotas d furancho ou da pesca, e que sepas q ese sentimiento nolo transmitiru a toda a familia. GRACIAS AMIGO PEPE, E UN BICO MOY FORTE PRA TI PAPA, QUE NON FALTE VIÑO NA CUENCA NIN UNHA CANTIGA ALA ONDE TE ATOPES.

  3. Que tal Miguel.
    As grazas, hai que darllas a él por como foi, e mostra delo é como ben dís, a cantidade de bós amigos que deixou e que se fixeron notar durante aqueles días nos que todos me preguntaban pola súa saúde. Ata eu me atopaba abraiado ante tanta xente preguntando.
    A min, sempre me teredes a vosa veira pra o que poidades necesitar e no que poida axudarvos.. Unha perta pra todos.

  4. Muchas gracias señor….le transmito la emoción que sienten tanto la madre como la hermana de Casal al leer sus palabras, y le damos las gracias por estos párrafos tan bonitos y que tan bien retratan a mi tío.

    Un Saludo.

  5. Que tal Oscar. Unha ledicia saudarte. Esta pequechiña lembranza do teu tio é algo que se merecía e que eu lle debía fai algún tempo, pero que non fun capaz de escribire ata o de agora. De seguro que andando un pouco o tempo contarei tamén algunhas das súas moitas anécdotas. Un biquiño enorme pra súa nai e a súa irmá e unha perta forte pra tí

  6. Joder Pepe, entereime onte de que falleceu Casal que me mandou o enlace do teu blog un cuñado meu,valla tristeza na que me quedei. Estaba enfermo, ou? Na foto que pos del estaba moi gordo. ¿Cando falleceu? Que bó amigo era e Canto o botarás de menos Pepe e que fermoso recordo fas del onde dis tal como era, a verdade é que sempre vos levastedes moi ben os dous, como decía Bertolo, parecia que nacerades o un para o outro. Estou lendo esto e parece que o teño diante. Cantas horiñas temos pasado xuntos de pesca, sobre todo . daquelas que ibamos a Ribeira e canto nos rimos con el, acordaste,cando nos decía palabras naquela cousa rara coa que falabaan os afiadores? ti levabas unha libreta e ibas apuntando todo E os dias que o ibamos a buscar o traballo e marchábamos as cinco da mañá pra Currubedo as troitas e el sin dormir nada. Valla afición que tiñamos
    Canto vos boto de menos agora que están as cousas tan mal por aquí por Venezuela e que ganas de verte a ti e a Magariños, que somos os que quedamos. A ver si para navidades podo ir a dar unha volta e vémonos,.
    Si ves a súa muller Mercedes e os seus fillos que xa non me recordo como se chaman, dalles un bico da miña parte e que o sinto como si fose un irman meu.
    E pra ti, un abraza enorme deste teu amigo e dalle outro a Magariños si o sigues vendo mentras espero poder estar pronto con vós tomando un café.

    • Querido amigo Carlos, son o fillo de Casal, querialle dar as gracias polas suas lembranzas para meu pai, tanto miñas cómo as de toda a familia, reciba unha forte perta e un bico de parte da miña nai.
      E a ti Pepe, so decirche que non chegaran os momentos nin habrá letras suficientes pra darche as GRACIAS, unha forte perta AMIGO, sempre a tua disposición.

      • Hola Miguel. Ahora si me recordo de ti, o decirme o nome, pero pouca cousa. Xa fai moitos anos que me viñen praqui. Vaia magoa o do teu pai, e mais sendo novo ainda, pero bueno. Xa me contou Pepe por email todo o que pasou e debedes sentirvos contentos polo pai que vos tocou ter. Podo dar fe do gran persoa que era. Pepe, sempre foi mais tranquilo pero Bertolo, Magariños, eu e o teu pai si que berrabamos xogando as cartas e o dominó pero o mellor de todo era que tan pronto deixabamos a partida, esquecianse as berras. Pois encantado desaludarte Miguel e reiteroche o abrazo para a túa nai. un Abrazo.

  7. Ostrás, Carlos, ¡¡¡Vaia sorpresa!!!
    Canto tempo sin saber de ti. Non sabes a ledicia que sinto agora mesmo.
    No Blog, no marxe da dereita hai un correo de contacto. Escríbeme e xa che conto todo.
    Unha enorme aperta amigo e escríbeme tan pronto poidas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s