DON RICARDO PORTELA


DON RICARDO PORTELA

250px-Ricardo_Portela

          Nos medianos anos 80, tiven a ledicia de falar con el. Eu coñecíao, e el tamén a min, pero non tiñamos falado nunca.

          Naqueles tempos eu empezaba co meu traballo de rotulista, cando aínda non se sabía o que era un ordenador, nin se falaba de deseño gráfico. O traballo facíase a man cuns pinceis aos que se coidaba coma se fosen fillos.

          Aquel día atopábame diante da Deputación de Pontevedra, pintandolle os escudos nas portas a un coche oficial, e D. Ricardo, iba pra pedir unhas subvencións ou algo parecido, pra escola de gaitas de Carballedo.  Parouse onda min, mirou como pintaba, e a conversa que tivemos mais ou menos foi así:
          – Bos días, ti eres  Buxán, coñézote de catar e aínda estiveche fai uns días cantando no grupo escolar de Carballedo.
          – Pois si señor, eu tamén o coñezo a vostede, e teño entre os músicos que mais admiro.
          – Non sabía que traballabas de rotulista, e agora que o sei, gustaríame pedirche un traballo por si poideras facelo.
          – Vostede dirá, e se se pode, pode dalo por feito..
          – Teño un bombo recén estreado. Gustaríame rotulalo co escudo do concello de Cotobade, e o nome da escola. Se me fai un presuposto para entregar á directiva, agradeceríallo.
          Lémbrome que lle comentei que llo facía fóra das horas de taller, e que  me conformaba con que me tocase a gaita mentres eu pintaba. Deulle a risa, e díxome que si era por iso, non quedaría o bombo sen pintar.
          E así foi a cousa. O único cambio que houbo foi que en vez de pagarme tocándo a gaita mentras eu facía o meu traballo, traíame un par de cervexas para facelo mais levadeiro, amais de agasaiarme co disco dedicado “Festa en Viascón” 

          Ás sete do serán, cando acababa o meu traballo, dedicábame unha hora a pintar o bombo, e él viña case que todos os dias coas cervexas fresquiñas, para acompañar o traballo, e a conversa que tiñamos sobre a nosa música e outras cousas da vida. Nuns quince días, quedou o bombo pintado. Moi fermoso, porque foi feito a gusto e concencia, para unha persoa que admiraba, unha persoa moi recta, pero unha gran persoa… un gran tipo, e un enorme músico!!

          Despois, seguino nas festas onde tocaba e visiteino algunha vez na escola de gaitas que tiña. Sempre mo ensinaba, e falábame do coidado que o tiña. Lembro que nos derradeiros anos da súa vida, non lembro se por un problema de saúde, non podía tocar a gaita, e deixei de seguilo, e despois de finar D. Ricardo, non volvín saber do bombo, pero conservo unha foto do día que quedou rematado, e anque foi feita cunha máquina daquelas de “foto instantanea” e está perdendo a cor, sempre é unha ledicia mirala e lembrarme de aqueles fermosos intres que pasei na súa compañía..

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s