PABLO QUINTANA


PABLO QUINTANA

          Pablo Quintana López naceu no municipio asturiano de Villanueva de Oscos en 1956. Dende 1982 reside na Coruña.
          Divulgador polifacético e estudoso da cultura popular dende a súa xuventude, sendo o seu campo de acción principalmente Galicia e a zona occidental de Asturias, territorios nos que realizou importantes investigacións sobre o patrimonio material e inmaterial.
          Actualmente traballa en varios proxectos e é autor de: A labranza e transformación artesanal do ferro en Taramundi e os Oscos. Século XVI-XXI. Achega ao seu coñecemento (Asociación Cultural Os Castros, 2005), un rigoroso e completo traballo de dous tomos, no que estuda todo o relacionado coa produción artesanal de obxectos de ferro e aceiro nos concellos asturianos de Los Oscos e Taramundi.
          Como editor, coordinou a publicación do Informe sobre os Oscos, de Xullo A. Fernández Lamuño e José Antonio Álvarez Castrillón (Canela, 2008), Los foxos do lobo. A caza do lobo na cultura popular (Canela, 2010), Manuel Enríquez Fernández, Nela de Bres (Canela, 2012), no que ademais é autor dalgúns textos e Tecedura tradicional en Galicia. O tear e a técnica (Canela, 2012).
          Tamén publicou anteriormente varios traballos en diversos medios escritos. No suplemento dominical do diario La Voz de Galicia: “Riofrío, a Danza de Reis ao bordo do recordo” (7-2-1982), “A regueifa, folclore vivo galego” (28-2-1982), “Os zoqueiros de Villalba xa non teñen a quen calzar” (28-3-1982), “Vilanova dous Infantes. Onde os homes bailaban vestidos de muller” (30-1-1983), “Eidos, a Galicia da danza” (17-4-1983), “Dous artesáns de Santiago reproducirán en madeira os instrumentos do Pórtico da Gloria” (18-6-1983). Na Revista do Casino da Toja: “Viaxe polos Instrumentos musicais de Galicia” (1983). En 1984 e 1985 escribe numerosos artigos sobre música e instrumentos populares no suplemento “Cataventos” do diario El Ideal Gallego. Por encarga da Consellaría de Cultura da Comunidade de Madrid, participa en publicacións colectivas con estudos, no ámbito galego, sobre tradicións populares: “Danzas gremiais e procesionales”, en Tradición e Danza en España (1993); “Semana Santa en Galicia”, enRito, música e escena en Semana Santa (1994); “A celebración do Corpus e algunhas singularidades”, Nel corpus. Rito, música e escena (2001).
          Ademais de difundir as súas investigacións sobre papel, tamén o fixo en soporte sonoro. Coordinou a serie etnográficaRecolleita (“Ruada”, 1981) na que se publicou un disco que contiña as gravacións realizadas ao cego cantor de coplas Florencio dá Fontaneira e á pandeireteira Eva Castiñeira. Ao ano seguinte gravou o seu propio LP baixo o título do cego andante (“Ruada”, 1982) no que, dende unha visión folk e acompañado por varios músicos, interpretou diversos temas procedentes da música tradicional galega, gran parte dos cales foran recollidos por el mesmo.
          Entre 1972 e 1985, ofreceu numerosos recitais de música folk por Galicia, España, varios países europeos e Norteamérica, xunto ao grupo de músicos que lle acompañaban, colaborando co grupo “Muxicas” nos discos: O demo fungón (1988) e Naturalmente (1998), onde interpretou, co acordeón, o tema “esparaván” e puxo a voz en “era de nogueira”, respectivamente.
          No campo audiovisual, dirixiu e guionizó, entre 1982 e 1983, a gravación dunha serie de documentais sobre danzas procesionales e bailes, en video industrial Umatic, así como outros dous documentais para a produtora “Espello Video-Cine”, subvencionados pola Consellería de Cultura de la Xunta de Galicia: Tocar pechado na gaita (1984) e Bombos e bombeiros (1988). En 1998, por encarga de “RDC producións” e para a iniciativa europea ADAPT, escribiu o guión dos documentais: Olaría de Gundivós, Olaría de Niñodaguia e Prataría e azabachería en Compostela. En 2010 dirixe o documental Cocedura tradicional do barro en Buño, no que ademais é coguionista.
          Tamén divulgou as súas investigacións na radio, comezando en Raio 80 o ano 1983 cunha colaboración sobre música popular no programa Domingo Prácido, que se emitía para toda Galicia. Ese mesmo ano, e nos dous seguintes (1983, 1984 e 1985), presentou e dirixiu varios programas para a difusión da música tradicional e os instrumentos populares en Raio Nacional de España, a través das súas emisoras de Radio 1, Raio 2 e Raio 4. Na emisora de Galicia, cun programa dominical chamado Garmalleira, primeiro, e Hoxe domingo, posteriormente. Á vez, colaborou no programaNuestra cultura popular que dirixía e presentaba Cristina Argenta en Raio 2, xunto con varios programas sobre o mesmo contido en Raio 1 dentro da serie Noso cantar. Ademais realizou, por encarga de RNE, programas de intercambio coa Unión Europea de Radiodifusión (UER) para emisoras como Raio Francia, a Radio de Polonia, Raio Praga e algunhas radios alemás, colaborando tamén co musicólogo checo Karel Lachout nas súas investigacións sobre folclore musical.

(Biografía collida da Editorial Canela. Produccións)

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s