SON MULLER (Lola Blanco Castro)


SON MULLER

Son muller, eso faime menos?

Non teño dereito a ter éxito?

Son muller, e por eso son rival?

Dous pasos atrás…négome !

…eso xamais!

 

Sinto. Son muller meus señores, e coma min mil !!

Si eu caio…outra virá para ocupar o meu sitio.

Non teño medo, non son martir…son guerreira.

 

Levo espada e non coitelo. Non son un ser traicioneiro.

Miro a espalda porque dende ahí,

sempre vexo o demo, ó cal non teño medo.

Unha espada, vence a ún coitelo.

 

Son muller, e como muller, vou facer o que eu quero.

Non me importan as críticas, fanme mais forte…

Non me importan as loitas, fanme mais grande…

 

Son muller. Sinto por quen non quere que as mulleres,

fagan e falen do que sinten alto e craro.

 

 (Un fermoso poema da miña amiga Lola Blanco Castro. Canto me gusta a súa poesía, tan natural e tan súa)

Imagen

 

 

Advertisements

2 thoughts on “SON MULLER (Lola Blanco Castro)

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s