A CAIDA DE MANUEL PONTE (Romance de cego)


A CAIDA DE MANUEL PONTE (Romance de cego)

Presten atención a un caso,

que causou rabia e delor-he,

a Manuel Ponte Pedreira,

matarono a traicion-he.

 

El veintiuno de Abril-he,

cosa que nadie contaba,

houbo un combate en Fontao,

que grande delor causaba.

 

Estaba en casa sejuro,

xunto con seus compañeiros

pero redes de facistas

copan eiras e palleiros.

 

A las seis de la mañana,

siendo noche todavía,

se preparan al momento,

para zascar de sejida.

 

Comenzado o tiroteo,

Ponte non ve mais saída,

tirarse fora da casa,

se quere salva-la vida.

 

Sabe que veñen por el-he,

e que lla teñen xurada,

por ser leal a República,

e de ideas avanzadas.

 

Botouse fora dun chimpo,

e correndo en descuberto,

recibe un tiro nun brazo,

xa na Fraja da Ribeira.

 

Xa o teñen localizado,

e saben que está ferido,

sejenlle o rastro de sanjre,

coma cans adoecidos.

 

Para poder librarse deles,

deixa parte do armamento,

e raese polo rejato,

poñendo terra por medio.

 

Como todo o mundo sabe,

Manuel Ponte era valente,

a na última ajonía,

carja o seu fusil cos dentes.

 

Onda o rejato da vila,

pola curva da Furoca,

de Fontao a Fontemouro,

a veira dunha cañota.

 

Coa roupa chea de sangue,

bermella é a súa bandeira,

coa vida que se lle escapa

e a cara color da cera.

 

Alí o atopan os facistas,

sicarios da rebelion-he,

dándolle morte o momento,

con saña e sin compasion-he.

 

Simpatizantes i enlaces,

despertan sobresaltados,

e bótanse ós camiños,

coa intención de avisalo.

 

Botan man de pipos foxos,

e aljo que topen na ieira,

O cabo de media hora

Abellán parce unhafeira.

 

A las diez de la mañana,

hubo sus declaraciones,

a los hombres mas valientes,

se le arrojan los cojones.

 

Non hai nada que facere,

hai que renderse á evidencia,

Ponte morreu, mais con el-he,

non se acaba a resistencia.

 

Caeu Ponte no Fontao-he,

na parroquia de Abellan-he,

a compañía do morto,

vai berrando libertade.

 

(Tal como mo escribiu o cantor Sr. Anselmo Sendín da Arzua o 16 de Xaneiro do 78)

 

          Manuel Ponte Pedreira, coñecido co sobrenome de Xastre, nacido no Fontao (Frades) en 1911 e finado en 1947, foi un guerrilleiro galego. Detido ao inicio da Guerra Civil española, permaneceu en prisión ata 1943 no cárcere da Coruña, na súa estancia alí ingresou no Partido Comunista de España.

           En 1945 incorporouse á guerrilla comunista.  En xuño de 1946 ao morrer Marcelino Rodríguez Fernández (Marrofer) accedeu á xefatura da IV Agrupación guerrilleira, relanzando a súa actividade co aumento das accións guerrilleiras. Por mor dunha delación, a Garda Civil cercouno con varios dos seus homes na súa aldea natal o 21 de abril de 1947 e morreu no enfrontamento.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s