O MEU VELLO MUIÑO


O MEU VELLO MUIÑO (1.992)

O meu muíño, non moe.

Xa vai vello o meu muiño.

 

Non se lle escoita o fungar

que ó compás da auga da presa

cantaba mentras moía

o trigo, millo e centeo

co que se enchía a artesa

pra poder facer o pan.

 

No meu muíño non hai vrán,

e no inverno, dorme frio.

 

No que son os seus adentros

solo queda soedade

e  algúnha que outra lembranza

que marcou a vida miña.

Nin siquera quedan os ratos

que andaban na fariña.

 

O meu muiño xa non é,

aquel sitio que antes era.

 

E xá non ten aquel encanto

que tiña cando era novo

en  calquera dos recantos

onde se pasaba o tempo

na espera da moenda

coa que facer a fornada.

 

E xa non se escoitan os cantos

das noites de muiñada

 

Agora solo tén,

as silveiras do arredor

e catro tellas mal postas

que amenazan con caer

enterrando o esplendor

que noutros tempos tivo.

 

Dende que eu era cativo

non o volvera  ver.

 

Que magoa volver alí

e atopalo tan desfeito.

Seu corazón, a ceo aberto,

estremecéndome as entranas,

e sentindo enormes ganas

de volvelo a ver de pé.

 

O muiño atopábase no Rio das Abellas, no fondo do Prado das Chousas,

e preto da planta da luz do Sr. Natalio.

Era un muiño comunitario feito pros veciños do Castelo – Cadrón.

Tiñan colgados de un cordel na parede, uns papeis coa distribución dos

días e das horas que correspondían a cada veciño. A distribución facíase

cada certo tempo entre todos os veciños na taberna do Sr. David de Rios.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s