A TRADICION DO CLAMOR EN LALIN


A TRADICION DO CLAMOR EN LALIN

          Existe unha tradición pola Comarca do Deza chamada “O Clamor”. Ten lugar entre as parroquias de Vilariño (Agolada) e Bermés (Lalín) e ven sendo coma unha rogativa que se fai por dous motivos, ou ben porque apreta moito a calor para pedir que chova, ou para pedir calor porque moitos días de auga poden estragar as colleitas. Pra facer a cousa mais sinxela, pra que chova ou que deixe de chover.

          É unha tradición relixiosa que se remonta uns cuantos séculos atrás e na que a Virxe de unha das dúas parroquias vai visitar á Virxe da outra situada a uns 15 kilómetros mais ou menos. Faise entre estas dúas parroquias pola lenda que dí que as súas Virxes son irmás. Antiguamente, tamén participaba a de Ventosa pois según se decía, era a nai das outras dúas. Ademais destas tres parroquias, participan no clamor unhas vinte mais.

Imagen

          A rogativa faise en Vilariño para pedir o bó tempo e en Bermés para pedir a choiva e consiste nunha procesión que se fai a pé entre as dúas parroquias, e na que os gastos que ocasiona cubrense cos donativos que se conquiren entre os veciños das parroquias polas que pasa. En ela participan os fieis, os curas das parroquias, a banda de música e o fogueteiro.

          A procesión comenza as sete da mañá  nunha das dúas parroquias para facer coincidir a chegada coas 12 do medio día, momento cume no que se xuntan as dúas Virxes, quedando despois ambalas dúas na igrexa durante os días que dura o clamor e que deben ser os que dura unha novena. Ó remate deste tempo, volve a imaxe a iglesia de procedencia repetindo os mesmos actos e percorrido.

          A comitiva, pasa por Vilariño, Esperante, Cadrón, o Castelo, Cancelas, Erbo, Palmou, Camiño Real e Bermés. Por cada parroquia que pasa, o santo ou santa da igrexa do lugar sácase ó camiño e saúdanse as dúas imaxes, mentras a banda de música toca o himno español e o fogueteiro arrealle lume os foguetes mentras dura o acto. No Castelo pasa por un camiño que hai polo medio das casas pero o ser aldea e non ter igrexa, faiselle un arco de polas de caraballo e de oliveira con fiunchos e unha pequena alfombra de flores para darlle a benvida.

          Eu tiven a ledicia de participar no penúltimo que se celebrou fai uns trinta anos, e anque non son de moita devoción, si que disfrutei coa compañía dos veciños percorrendo os camiños que andiven de cativo pra ir as festas das parroquias dos arredores do Castelo.

           Que despois da rogativa chova ou deixe de chover, xa é outro cantar no que eu non me meto. Ese ano, choveu ó cabo de quince días mais ou menos, úns decían que por milagre das Virxes e outros  porque estaba de chover. Que cada ún fale da feira según lle vaia nela como dí o refrán.

           O que si sei é que si se celebrase outra vez e anque non son nada creente destas andainas, si que me gusta que se conserven as nosas tradicións e sentiría un enorme pracer en volver a facer o percorrido e volver a compartir uns intres cos meus veciños de sempre.

          Unha aperta pra todos.

Imagen

Sin título      11949582_869204223126620_1595525732_n

         

 

Advertisements

One thought on “A TRADICION DO CLAMOR EN LALIN

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s