A TRADICION DO CLAMOR EN LALIN

A TRADICION DO CLAMOR EN LALIN

          Existe unha tradición pola Comarca do Deza chamada “O Clamor”. Ten lugar entre as parroquias de Vilariño (Agolada) e Bermés (Lalín) e ven sendo coma unha rogativa que se fai por dous motivos, ou ben porque apreta moito a calor para pedir que chova, ou para pedir calor porque moitos días de auga poden estragar as colleitas. Pra facer a cousa mais sinxela, pra que chova ou que deixe de chover.

          É unha tradición relixiosa que se remonta uns cuantos séculos atrás e na que a Virxe de unha das dúas parroquias vai visitar á Virxe da outra situada a uns 15 kilómetros mais ou menos. Faise entre estas dúas parroquias pola lenda que dí que as súas Virxes son irmás. Antiguamente, tamén participaba a de Ventosa pois según se decía, era a nai das outras dúas. Ademais destas tres parroquias, participan no clamor unhas vinte mais.

Imagen

          A rogativa faise en Vilariño para pedir o bó tempo e en Bermés para pedir a choiva e consiste nunha procesión que se fai a pé entre as dúas parroquias, e na que os gastos que ocasiona cubrense cos donativos que se conquiren entre os veciños das parroquias polas que pasa. En ela participan os fieis, os curas das parroquias, a banda de música e o fogueteiro.

          A procesión comenza as sete da mañá  nunha das dúas parroquias para facer coincidir a chegada coas 12 do medio día, momento cume no que se xuntan as dúas Virxes, quedando despois ambalas dúas na igrexa durante os días que dura o clamor e que deben ser os que dura unha novena. Ó remate deste tempo, volve a imaxe a iglesia de procedencia repetindo os mesmos actos e percorrido.

          A comitiva, pasa por Vilariño, Esperante, Cadrón, o Castelo, Cancelas, Erbo, Palmou, Camiño Real e Bermés. Por cada parroquia que pasa, o santo ou santa da igrexa do lugar sácase ó camiño e saúdanse as dúas imaxes, mentras a banda de música toca o himno español e o fogueteiro arrealle lume os foguetes mentras dura o acto. No Castelo pasa por un camiño que hai polo medio das casas pero o ser aldea e non ter igrexa, faiselle un arco de polas de caraballo e de oliveira con fiunchos e unha pequena alfombra de flores para darlle a benvida.

          Eu tiven a ledicia de participar no penúltimo que se celebrou fai uns trinta anos, e anque non son de moita devoción, si que disfrutei coa compañía dos veciños percorrendo os camiños que andiven de cativo pra ir as festas das parroquias dos arredores do Castelo.

           Que despois da rogativa chova ou deixe de chover, xa é outro cantar no que eu non me meto. Ese ano, choveu ó cabo de quince días mais ou menos, úns decían que por milagre das Virxes e outros  porque estaba de chover. Que cada ún fale da feira según lle vaia nela como dí o refrán.

           O que si sei é que si se celebrase outra vez e anque non son nada creente destas andainas, si que me gusta que se conserven as nosas tradicións e sentiría un enorme pracer en volver a facer o percorrido e volver a compartir uns intres cos meus veciños de sempre.

          Unha aperta pra todos.

Imagen

Sin título      11949582_869204223126620_1595525732_n

         

 

Advertisements

TRES CASAMENTOS NUN DIA

TRES CASAMENTOS NUN DIA

Alá na terra de Lugo, na montaña de Burón

pasóu un caso chocante, que causóu admiración.

 

Vivía unha patrona, con unha filla e unha neta;

as tres estaban solteiras, nunha casiña pequena.

 

Todas as tres tiñan mozo, todas se queren casar,

e maiormente a patrona, xa non se pode aguantar.

 

Ésta trataba cun vello,  medio xordo e xorobado,

pero era mui bonito, porque tiña moitos cartos.

 

A filla era media bruxa, e tamén tiña rapaz:

un xastre de mala morte, que andaba polo lugar.

 

A neta era mui noviña, tiña quince primaveras,

sólo que tiña un defecto: era tortiña das pernas.

 

Ésa tamén tiña noivo: un gallardo paragüeiro

que cando viña ó lugar, botáballe algún remendo.

 

Un día que estaban xuntos, entre todos acordaron

casarse todos nun día, por evitar moitos gastos.

 

A vella toda apurada, foi onda o cura correndo,

antes que algún dos noivos, cambeara de pensamento.

 

-Boas tardes, señor cura, véñolle a preguntar

por facer tres casamentos, cánto nos vai a cobrar.

 

-Un cóstalle trinta pesos, e os tres valen noventa,

pero sendo os tres xuntos, rebaixaréilles da cuenta.

 

-Craro que son todos xuntos, e todos nun mismo día:

cásome eu e cásase a neta, e támen se casa a filla.

 

-Nunca outra tal se viu, desde que son sacerdote;

tres casoiros nunha casa, debe ser señal de morte.

 

-Pois non lle é ningún milagre, é que topamos tres burros

e hai que aparellalos, pra que queden ben seguros.

 

-Pois véñame cando queiran, que eu cásoos de contado

e como son todos xuntos, heillo de facer barato.

 

-De padriños e madriñas, servimos uns prós outros;

e, mire chéganos ben, que queremos rezar pouco.

 

Un día de moito inverno,saliron pra se casar;

deixaron a casa sola. O rapaces do lugar,

 

entráronlle na cociña, leváronlle a carne toda,

o viño cas empanadas, todo o que tiñan prá boda.

 

Tocando cornos e latas, cencerros e potes vellos,

marcharon pra unha xesteira, mui alegres e contentos.

 

Alí fixeron a festa, a conta dos casamentos,

o viño andaba por cuncas, e a carne por torombelos.

 

Volvamos ás tres parexas, que viñan de se casar,

pensando na gran inchenta, que se iban a tomar.

 

Cando chegaron á casa, toparon todo barrido,

nin molete nin ovella, nin o pelexo do viño.

 

-¿Quén sería o galopín, tan ladrón e desalmado?

– dixeron os matrimonios, todos a un tempo, chorando.

 

Esta sí que che foi gorda, nunca me houbera casado,

que polo primeiro día, xa levamos bon petardo.

 

Mais a conta foi despóis, ó chegar os convidados

topan as portas pechadas, e os matrimonios chorando.

 

-¿Qué vos pasa, meus amigos, – dixo un dos invitados-

que todos estades tristes, como perdidos, chorando?

 

-¿Qué é o que vai pasar? -dixo a tía Micaiela-:

mentras nos fomos casar, roubáronnos a ovella,

 

o viño e o pan de trigo, empanadas e paella,

e non levaron a casa, porque non puderon coela.

 

Ó ver esto os convidados, todos de mala maneira

diron a volta pra casa, coa barriguiña valeira.

 

Eles que iban con fame, tuveron que dar a volta,

cos dentes mui afilados, sin poder probar bocado.

 

Os matrimonios á noite, fóronse cedo prá cama,

pero como tiñan fame, non puideron facer nada.