O CANTAR DO “RELAXING CUP OF CAFÉ CON LEITE”

O CANTAR DO “RELAXING CUP OF CAFÉ CON LEITE”

Todo casado que escoite,

todo solteiro que atenda,

o suceso singular,

que vai contar éste menda.

 

Érase  na capital do reino,

que habitaba un cabaleiro,

presumindo de bó galo,

e ser dono do poleiro.

 

Seica tiña este gran home,

unha afamada parella,

chamándose Ana de nome,

e de apellido Botella.

 

Gran cerebro esta muller,

con sona en altas esferas,

facéndose ainda mais grande,

ó casar mazás con peras.

 

Metéuselle na cachola,

ter en Madrí as Olimpiadas,

e invertíu millóns de euros,

sen saber se viñan dadas.

 

E sabendo que tería,

que falarlle ó personal,

en perfecto inglés isleiro,

como era o natural…

 

Pensou que o falaba pouco,

e precisou de aumentalo,

foise a clases de inglés,

para aprender a falalo.

 

E marchouse pra Bos Aires,

xunto a douscentos langráns,

gastando dos nosos cartos

cando mais falta nos fan.

 

Subíuse moi campechana,

ata o alto do poleiro,

dirixindo as súas verbas,

para todo o mundo inteiro.

 

Mirando fixa ó tendido,

un grolo de auga tragou,

e botándolle peito ó asunto,

dista maneira falou:

 

“The Sacristán of Coimbra,

mollaba o bread en aceite,

i eu mollo la magdalena,

no relaxing cup of café con leite

 

¡¡ Xa está !!  ¡¡ Xa o soltou !!

E baixouse toda ufana,

pensando o ben que falou

defendendo a toda España.

 

Mentras nós, ó escoitala,

sentimos vergoña allea,

pensando que errara mais,

ca unha cospeta de feira.

 

E as donas da capital,

-que é a do oso e do madroño-

dicindo que xá están dela,

hasta  o mismísimo… moño.

 

E ate aquí chegou o canto,

que nos papeis escrito queda.

son dous reás cada ún,

e que non se entere Facenda.

Captura 

Advertisements