O RAPOSO E O GATO

 O RAPOSO E O GATO

          Alá cando os animais falaban, din que se xuntaron un día un gato e un raposo.

          Puxeronse a falar das mañas que teñen os animales pra defenderse dos seus depredadores.
– ¿Ti, cantas mañas sabes? -Díxolle o raposo ó gato.
– Eu, só sei unha. ¿E ti cantas sabes?
– Eu mil ou mais, que para eso son o animal mais astuto que Deus creou. -Contestou o raposo.
Nisto viron dous cans que viñan zoupando cara a eles. O gato subiu axiña a unha arbore que había o seu lado pero o raposo, non tivo onde agacharse e atraparono e matárono alí mismo.

          Cando marcharon os cans, o gato baixou do árbol e foi a onde  estaba ó raposo que tiña os dentes regañados, e mirando para él dixo:

– ¡Oe, mil mañas! ¿Ris ou regañas?

Advertisements

EU XUNGUIN OS MEUS BOICIÑOS

EU XUNGUÍN OS MEUS BOICIÑOS

-Eu xunguín os meus boiciños,

eu xunguín os meus boiciños,

oh leré, e fun con eles á arada,

e fun con eles á arada.

 

Cheguei ao medio da leira,

cheguei ao medio da leira,

oh leré, esquecéuseme a aguillada

esquecéuseme a aguillada.

 

Tornei volta e fun por ela,

tornei volta e fun por ela,

oh leré, encontrei porta pechada,

encontrei porta pechada.

 

Ábreme a porta, muller,

ábreme a porta, muller,

oh leré, que veño pola aguillada,

que veño pola aguillada.

 

-¿Como che hei de abrir a porta,

como che hei de abrir a porta,

oh leré, se estou facendo a colada,

se estou facendo a colada?

 

Alá el foi entrando,

alá el foi entrando,

oh leré, por onde el acostumbraba,

por onde el acostumbraba,

 

-¿Que é aquelo, muller,

que é aquelo, muller,

oh leré, que anda por baixo da cama,

que anda por baixo da cama?

 

-É o gato da veciña,

é o gato da veciña,

oh leré, que anda atrás da nosa gata,

que anda atrás da nosa gata.

 

Dáme a escupeta, muller,

dáme a escupeta, muller,

oh leré, que lle hei dar unha chumbrada,

que lle hei dar unha chumbrada.

 

Non fagas eso, meu home,

non fagas eso, meu home,

oh leré, que destruirás a casa,

que destruirás a casa.

 

-¿Que raio de gato é ise,

que raio de gato é ise,

oh leré, que ten a corona rapada,

que ten a corona rapada?

Imaxe

OUTRO REMATE DISTINTO

 

-É o gato do convento,

é o gato do convento,

lele, que anda atrás de nosa gata.

 

-Inda non vin gato negro,

inda non vin gato negro,

lele, que teña a coroa rapada.

 

Trai pra eiquí esa escopeta,

trai pra eiquí esa escopeta,

lele, tirareille unha tirada.

 

-Non fagas eso, meu home,

non fagas eso, meu home,

lele, que me encendera-la cama

 

  Imaxe

 

 

ROMANCE DA ROSIÑA DO TANGUEIRO

ROMANCE DA ROSIÑA DO TANGUEIRO

 

A Rosiña do Tangueiro

era unha gran costureira,

un día estaba cosendo

no cuartiño da palleira.

 

Anselmo da Vilanova

era un mozo que ela tiña,

foise por tras de unha rexa

para mirar o que facía.

 

Rosiña estaba facendo

unhas brajas e un sostén,

cando se puxo a probalas

pra ver si lle estaban ben.

 

Ao ver tal cousa  o Anselmo

xa non se tiña de pe,

e dicelle, ¡¡ ai miña Rosa

que pernas tan blancas tes !!.

 

¡¡ Arrenejado sea o demo ¡!

-dixo asustada Rosiña-

sempre me andas asustando

mala sarna te persiga.

 

Xa te me pos colorada,

moi vergonzosa pareces,

pois non te asustes Rosiña,

que ainda chas hei ver mais veces.

 

En canto este solteiriña,

xa te podes convencer,

que anque te volvas toliño

non mas has volver a ver.

 

Selmo non tiña pensado,

de casarse coa rapaza,

porque non lle tiñan dote,

nin lla querían na casa.

 

Así que lle viu as pernas,

cambiou de parecer.

¡¡Que dote mais que demonios,

o que vale é ter muller!!

 

I o día tres de Sitiembre,

nunha capilla do anexo,

por un sí que dou Anselmo,

entrou libre e saíu preso.

 

Cando saliron da Igrexa,

díxolle o cura ó Anselmo:

Agora xa tés quen che quente,

as canelas no inverno.

 

Falta me fai señor cura,

moito lle teño sofrido,

dormir solo no inverno,

e bo para morrer de frio.

 

E contestoulle a Rosiña,

dende a porta, enfadada,

pois a ustede, señor cura,

tamén llas quenta a criada.

 

Tiveron unha gran voda,

o estilo daquel lugar,

chamaron ós convidados

e ós gaiteiros pra tocar.

 

Bailaron a muiñeira,

fóronse co sol pra cama,

se Anselmo o facía ben,

Rosa seica lle ganaba.

 

Alá pola media noite,

anselmo quedou dormido,

e díxolle a Rosiña:

despertate meu marido.

 

Tantas ganas que me tiñas,

xa paraches meu danzante,

cando hoxe estás cansado

que farás pra mais adiante.

Imaxe

A HISTORIA DE MANUEL DO CAMPO

A HISTORIA DE MANUEL DO CAMPO

Si queren oíla, ireilles contando
a vida privada, de Manuel do Campo.

 

O Manuel do Campo, como era moi listo

saliu retratado, nas caixas dos mistos.

O Manuel do Campo, cando era pequeno,

a primeira moza, deixouna cun neno.

 

E cando era novo, foi tunar a Mieres,

regresou pra casa, con sete mulleres.

 

E Manuel decía: eu que vou facer,

que sete mulleres, n-as podo atender.

 

E morreulle unha, pero el non ten pena,

porque ainda lle queda, a media docena.

 

Pasou algún tempo, e entre unhas e outras,

de fame e disgustos, morreronlle todas.

 

Correuse a sonado,qué lles facía,

Buscou e buscou, e ningunha o quería.

 

Non poido vivir, así deste xeito,

qu-eu a dormir solo, non estou afeito.

 

E tiña unha burra, tan feita e tan linda,

que a considera, como da familia.

 

E dixo Manuel, vou a onda do cura,

que si me autoriza, cásome ca burra.

 

E díxolle o cura: ¡Que o demo te vexa¡

eu non che autorizo, a burra na Iglesia.

 

Díxolle Manuel: elle a miña sorte,

si non é na Iglesia, cásenos na corte.

 

Prepara o presebre, para a cerimonia,

e tés que ir vestido, cunha albarda nova.

 

Mire señor cura, por eso non seña,

que non hai casado, que albarda non teña.

 

E díxolle o cura: Para cousa ir ben-he,

hai que preguntarlle a burra tamén-he.

 

E dóxolle a burra, eso si que non,

teño outro mais guapo, na corte de Antón.

 

Eu ben o conozo, a ese galopín,

non creo que sea, mais burro ca min.

 

E díxolle a burra: non presumas tanto,

si non é tan burro, ten outros encantos.

 

Dame un bico, burra, qu-eu sei que me queres,

e non estou disposto, a que me desprecies.

 

Contestoulle a burra: ti que eres tan guapo,

bícame, se queres, debixo do rabo.

 

E Manuel, celoso, e cheo de furia,

colleu o coitelo, e matou a burra.

 

Despois de facelo, botouse a chorar-e

¡¡ Eu a miña burra, n-a poido olvidare !!

 

Adios miña burra, miña compañeira,

mañá te levaba, co millo á feira.

 

Contestoulle a burra: ¡Tócate o carallo!

o millo, se queres, lévalo no carro.

 

E a burra de morta, rejañaba os dentes,

e iba decindo: ¡Adeus meus parentes!

 

E a burra, de morta, levantaba o rabo,

e botaba “flores”, pra Manuel do Campo.

Imaxe

A MORTE DA BURRA DE MANUEL DO CAMPO

A MORTE DA BURRA DE MANUEL DO CAMPO

Escribamos todos,

en papel en blanco,

que morreu a burra,

de Manuel do Campo

 

E Manuel do Campo,

non sabía nada,

c’a pobre da burra,

xa estaba matada.

 

E dixo Delores

-Eu xa o sabía,

se non fose ladrona,

¡¡ ainda non morría !!

 

E ainda non morría,

eu alá non vou,

que viña dos prados,

que hai en Palmou.

 

E morreu a burra,

miña compañeira,

quen che me ha levar-e,

agora pra feira.

 

Agora pra feira,

teño boas patas,

quen che me á traire,

agora as patacas.

 

Agora as patacas

non me dan coidado,

e pa trae-lo viño,

levarei o carro

 

A burra de morta,

volveu a falar-e,

¡¡ Quien che traia o viño

non che á de faltar-e !!

 

Recachou o rabo,

regañou un dente,

e dixolle ó seu amo:

¡¡ Adeus meu parente !!.

(Este cantar, é un engadido do ·”Romance de Manuel do Campo”)

Imaxe

ENCIMA DE MEL FILLOAS

ENCIMA DE MEL FILLOAS

Alá cando era bon mozo,

tiña doce anos cumpridos,

fun ver unha rapaza,

filla de Xan dos Despidos.

 

Levéime un pau tan grande

como o fungueiro dun carro,

coas miñas zocas chinelas,

fumando nun gran cigarro.

 

Cheguéi, dei as boas tardes,

salíu o can tan apurado,

rachóume o calzón de estreno,

e máis tiróume deitado.

 

Dixo a ama da casa:

“¡Éche bon milagre, ho!

Este can éche moi escolleito.

Carne mala non cha come.”

 

A rapaza non estaba.

Disque iba nun viaxiño.

Fun a esperala

ao alboio dun camiño.

 

Salíume un can non tan feo

como a cabeza dun sapo,

arrastróume pola lama

como si fora un trapo.

 

Como o can ladraba tanto,

sairon todos os veciños,

con colmeiros, paus e fouces,

i as mulleres con fouciños.

 

Eu, que sentín tal ruido,

tiréi coas zocas chinelas,

e, pra que non me pillaran,

deilles ben sebo ás canelas.

 

E, chegando á casa,

miña mai fíxome unhas boas sopas,

cantóume as cuarenta en bastos,

e máis dispóis vinte en copas.

 

Meu pai, que estaba cerca,

pra quentarme máis as moas,

déume sete bofetadas.

¡¡Encima de mel, filloas !!

 

Marchei polo cuarto adiante,

e iba medio condenado,

rabioso coma un can

polas que tiña levado.

(Autor do Texto; Caetano Arias, tamén coñecido como “O Gaiteiro de Santaballa”(Vilalba)

Imaxe

 

OS DOUS NAMORADOS E A CABRA

OS DOUS NAMORADOS E A CABRA

      Había unha vez un mozo nunha das nosas aldeas, que tiña unha moza na aldea do lado, pero o seu namoramento tiña un problema de moito nabo. Só se podían ver as agachadas porque o pai da moza, non tiña ollos para aquela relación e non podía ver ó mozo diante súa nin achegado a súa filla.

      A moza estaba moi namorada del, e para poder verse, propúxolle unha cousa ó rapaz: 

      -¿Oiches?. Esta noite, quero que me veñas ver. Quero que veñas a miña casa xa que eu non podo ir a túa, pero ¡¡con moito coidado!! Non vaia ser o demo que esperte o meu pai e nos pille. Deberás sere lixeiro coma un gato e pillo coma un rato. 

      – Si, ti moi ben falas pero o que corre todolos riscos son eu. Como diaños ei facer… eu quero ir, pero con todas as garantías de que non me atope o teu pai – dixo o mozo – 

      – Non teñas medo que meu pai non ten porque nos pillar, xa que o seu sono é mais fondo que o do gato ó carón do lume da lareira. E si por calquera dos motivos fixeras algún ruído que o poidera despertar, arremeda á cabra. Imita os sóns que pode facer unha cabra coma a nosa que dorme na entrada do corredor. Meu pai, de vez en cando, berra e pregunta a ver de quen son os ruídos que se escoitan, ata que queda conforme si son os propios do animal coas patas nas táboas ao buscar acougo.  

      Chegou a noite, e tal como tiñan pensado as cousas, o mozo entrou con moito tino. Como estaba todo escuro, tropezou cun balde de auga que había no corredor e o pai da rapaza espertou e botou un berro: 

      – ¿Quen anda aí?

      E o mozo todo asustado, ó mesmo tempo contendo a respiración e nun arrebato de lucidez, seguindo os consellos que lle había dado a súa moza, tentou poñer tranquilidade e calmar o asunto decindo: 

      – ¡¡ Son a cabra !!  ¡¡ Son a cabra !!

sin-tc3adtulo3

O CANTAR QUE HOXE CANTAMOS

O CANTAR QUE HOXE CANTAMOS

 

O cantar que hoxe cantamos

non e conto nin verdá

nin ocorreu polo Deza

anque ben puido pasar

 

Era Xenaro da costa

un tio moi convincente

para enredar ás mulleres

igual que o tio Vicente.

 

So tiña un problema

o mentado rapazote

que estaba xa casado

cun sarxento de bigote

 

Para alivierse un pouco

do bigotudo sarxento

foi enredarse o Xenaro

con Maruxa a do vento

 

Para enganar á muller

e evitar así as sospeitas

dicía que ía botar

o partida na do Ovella

 

Así pasaron os meses

E así pasarou un ano

sen que nada sospeitase

a muller do Xenaro.

 

Pero un día cando ía

a afeitarse o mostacho

viu un cartel no Ovella

que poñía: está pechado

 

A muller xa mosqueada

co asunto do cartel

ponse a seguir a Xenaro

para ver qué vai facer

 

Seguiuno por unha rúa

e despois seguiu por outra

e queda moi escamada

o ver que chama a unha porta

 

Xa escomeza a traxedia

pois ponse coma unha bruxa

cando ve que a que abre

é a señora Maruxa

 

Agarda un anaquiño

antes de entrar na casa

arremete contra a porta

e topa aos dous na cama

 

Colle a Xenaro da perna

e a Maruxa por un brazo

espeta a ún contra a outra

e os deixa esnaquizados

 

A un meniño que gardaba

Maruxa dunha veciña

afogao, coitadiño

no ouro da vacenilla

 

A muller suicidouse

tirándose pola fiestra

esmagouse contra a acera

e así rematou a festa

 

Teñan tino meus señores

que non lles vaia pasar

o mesmo que co Ovella

por pechar sin avisar.

(Este cantar, está nunha copla que merquei fai algún tempo nunha feira de antiguedades que se fai todos os domingos na Praza da Verdura en Pontevedra. Está escrita nun papel verde que non parece moi vello, polo que non sei si é un cantar recente ou con certa tradición. Gustoume e merqueino por eso de que fala da miña Comarca do Deza.

Non pon nada do autor do texto e a música que o acompaña, non ten nada que ver co texto)

 

 

OS CONSELLOS DOS CORVOS

OS CONSELLOS DOS CORVOS

     Contan que xa fai tempo había uns corvos que tiñan o seu niño feito nos poleiros dun carballo alá preto de Rio Arnego. Tiñan unha niñada de tres corviños que xa se atopaban preparados pra emprender o vó eles sós.

     Ante tal feito, o pai corvo tomou cartas no asunto e decidíu darlles uns consellos pra vida tan complicada que lles agardaba.

     – Mirade meus filliños; cando vexades un animal de duas patas ó que lle chaman home, tedes que ter moito tino con él, pois é o animal mais perigoso que Deus puxo sobre da terra, e ádevos querer matar anque non teña motivo ningún pra facelo. Así que tan pronto o vexades escapade voándo.  Si vedes que trae nas súas mans un pau longo e furado o que lle chaman “cospeta” levantade o vó o mais axiña que poidades, pois bota lume por un dos buracos e mátavos anque esteñades algo lonxe. E si vedes que se agacha pra coller unha pedra, voáde tamén porque é pra zorregarvos con ela.

     Os corviños, estaban cos ollos todos estarricados escoitando os consellos que o seu pai lles daba cando ún deles lle preguntou:

     – ¿ E si a pedra traina agachada no peto ?

O seu pai, sin atopar resposta a tal pregunta díxolle:

     – Meu filliño, ti xa podes abandoar o niño e voar só, porque xa estás preparado.

(Acaba de contarmo o Señor Amador das Cruces, co que tiven a ledicia de compartir unha cunca de bó viño do Ribeiro e uns pementos de Padrón, que como el dí, “ son como as troitas, que unhas pican e outras non”)

 Imaxe

¡¡¡¡ GIBRALTAR ESPAÑOL !!!!

¡¡ GIBRALTAR ESPAÑOL !!

 

Xa temos ó Governo.

enredando cos ingleses,

que  lle van dar polo cú,

como pasou outras veces.

 

Cando temos unha crise,

que da tanto que falar,

ven o noso Presidente

a enredar con Gibraltar.

 

Hai que ver o ben que o fai

pra desviar a atención,

dos asuntos importantes

que asolan a Nación.

 

Que carallo terá esa pedra

pra amosarlle tal cariño,

si coma esa, hainas a centos,

nas congostras e camiños.

 

Escoitei decir dos ricos,

que ningún lle quere mal,

porque seica a convertiron,

nun paraíso fiscal.

 

Esa debe ser a causa

pola que enreda o Presidente,

non vaia ser o demo

que alí garde o remanente

 

Seica  amenaza ós ingleses

con romper as relaciós,

a eles dalles a risa,

e cachondéanse de nós.

 

Que é que temos moitos celos,

comentan alá na illa,

porque din que nesa pedra,

vívese de maravilla.

 

Pode  ser que sexa asi

tamén pode ser que non,

o que sei é  que algo raro

ten que ter ese Peñón.

 

A solución ó conflicto,

é o ministro do interior,

que pra eso é o ministro

ó que se supón mais valor.

 

Que amenace con mandar,

o corpo da Garda Civil,

acompañado por un video

da toma de Perejil.

 

Que foi guerra moi famosa,

alá nos tempos de Trillo,

nunha pedriña tan grande,

coma ún ferrado de millo.

 

Pra acolloar, coma quen dí,

e pra non ir recuando,

que lles fale de Colón,

de Isabel e de Fernando.

 

E xa verás meu Presidente,

como contigo e outros mil,

conquistades o peñón,

ó estilo Perejil.

 

Vós ánimo e valentía,

que pra montar o paripé

vaivos mandar seu apoio

un tal Perez Reverté

 

A min deixeme tranquilo,

que como galego que són,

importame  tres carallos

o que pasa no Peñón.

 

Pois xa me chega dabondo,

con defenderme da panda

de buítres e alimañas,

que vostede mismo manda.

 

Así que, co seu permiso,

e servindo de precedente:

¡¡ vaianse todos pro carallo !!

Ministros e Presidente.

Imaxe