O MEU MUIÑO NON MOE PRA TODOS


MEU MUÍÑO NON MOE PRA TODOS
 

Era unha noite, de chuvia e de frio

a que pasei, no muiño do rio.

 

Toda contenta, empecei a cantar,

pra non ter medo, e a noite pasar.

 

Pun pun…

-Petan na porta, saio a correr

era Merquixo, que viña moer.

 

Entramos pra dentro, e a porta pechou

e un bó desengano, o probe levou.

 

Viña cun conto, levado dos demos

cousa c’as mozas, moito non queremos.

 

O pillo decia:  – Eu quero moer,

no muiño do río, hoxe ten que ser.

 

-Ai Merqueixiño, que pena de dás,

porque sèu quero, ti non moerás.

 

Que no meu muiño, non moe ninguén,

todos o queredes, porque moe ben.

 

– Que moe ben, dirano os tolos,

porque polo visto, non moe pra todos.

 

E si ti queres, pra min moerá

e si non queres, xa che pesará.

 

Pois si me pesa, hei de pousar,

pero por ti, non penso chamar.

 

Porque os homes cativos, eu nos podo ver

e todos que veñen, marchan sin moer.

 

Pero Merquixo, que é un caradura

veuse arrimando, e agarroum’a cintura.

 

Valgame Dios, que apuro levei

que mais adiante, xa vol’o direi.

 

Certo vos digo, que negra me vin,

pra defenderme, d’aquel galopín.

 

Como eu teño xenio, logo me enfadei,

e co aliviadoiro, no lombo lle dei.

 

Boteino fora, e cerreille a porta,

porque pensei, que lle daba unha volta.

 

¡ Probe Merquixo ¡, que mal lle saleu,

que levou na chepa, e mais non moeu.

Imaxe

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s