AS FEIRAS


A vida na nosa Galicia estivo sempre moi vencellada ao rural, pois a maior parte da súa economía xiraba entorno a agricultura e a gandería e onde tamén tiña un posto preferente o traballo artesanal da roupa, calzado, cestería, ferrería, cerámica,  etc.

O mercadeo destes productos tiña lugar nas feiras que se facían periódicamente e que se procuraba non facelas coincidir coas das vilas proximas. Normalmente facíanse cada semana, ou cada 15 días en espazos públicos dedicados a tales eventos.

Feiras importantes pola comarca do Deza eran a de Lalín, a do Vento, a da Agolada, Silleda, Vilatuxe, etc.  casi todas elas xa son un mero recordo.

Eran anos nos que en cada casa había un pequeño rebaño de ovellas, media ducia de cabras, catro ou cinco vacas e unha parella de porcos, ademais das galiñas, coellos e algunha que outra colmea…

Duas ou tres horas antes de que saíra o sol iban chegando polos camiños desde distintos lugares os carros co gando e cos productos agrícolas case sempre traídos polos seus donos, anque tamén había xornaleiros contratados para estes menesteres, ademais de feirantes e tratantes. Ó chegar, distribuíanse nos lugares axeitados para cada cousa dependendo de si no recinto había pendellos ou non, así un era pro gando novo, outro pras vacas, outro pras ovellas e porcos e outro mais pros productos da horta, galiñas, queixos, ovos, mel etc.

Nalgunha destas feiras rapabanse as ovellas e vendíase a lá para fabricación de roupa, e anque os xergóns das casas case sempre eran de follato de millo, algunha vez tamén se facían de lá.

A estas feiras tamén chegaban carros cargados con leña e piñas e que se vendían ós clientes das vilas pras súas cociñas de ferro.

Era moi habitual a presenza dun cego, que acompañado case sempre de un violín cantaba as novas e os aconteceres das Parroquias, e que xunto con un acompañante que con unha vara iba amosando un lenzo onde estaba dibuxada a cantiga, facían así moitas veces de periódicos onde relataban os crimes e outros aconteceres. Un reloxeiro que ademais de arranxar os reloxos, poñíalle os pendentes as nenas, un fotógrafo que pasaba o día percorrendo a feira en busca de clientes que quixeran ser fotografiados,e así poder mandarlle unha foto os familiares ausentes, tamén atopaban sitio para traballar, un dentista e un barbeiro, asi como afiadores e capadores. Tamén se gañaban o día os carteiristas é os trapalleiros que facían xogos de cartas ou de chapas, para sacarlle os cartos a xente. Moitos incautos que ían cos cartos para mercar unha becerra quedaron sen eles antes de mercala, ou o contrario, que vendían a becerra e non chegaban con eles a casa.

Pero a figura mais popular das feiras eran os tratantes de gando ou feirantes, eran inconfundibles. Coa súa gorra, a chaqueta negra, as batas oscuras, o bastón colgando do brazo e o paraugas colgado do pescozo da chaqueta, percorrían as feiras de Galicia coa súa besta na percura do mellor gando. Nas feiras da Comarca do Deza, estes feirantes eran a meirande parte deles das terras de Maside en Ourense, de feito decía Otero Pedrayo que non entendía unha feira sin a presenza dos “masiados”, sobre todo da parroquia de Garabás, cuna por automasia dos feirantes .

Imaxe

Outra das figuras mais importantes das feiras eran al pulpeiras. É que si nunha feira non estaban, xa non era unha feira. Eran todas do Carballiño, e inconfundibles, coa súa pota de cobre cocendo o pulpo dende media mañá e rodeadas de platos de madeira e leña de carballo para facer o lume. A hora do xantar, formabanse colas diante delas para mercarlles o pulpo e xantalo naquelas longas mesas de madeira onde xa esperaba o pan e a xerra do viño.

Ás feiras casi sempre se iba por necesidade, pola necesidade de mercar productos que se necesitaban e de vender os productos da casa que sobraban ou que se producían para vender.

Viñan sendo coma un día de festa, e o mellor dos pretextos para visitar a Vila, sobre todo para a xente nova que aproveitaba para  andar a conquista de algunha moza.

O que sí é que iba xente de toda a Comarca, xa fose a pé, a cabalo, no carro ou nos poucos autobuses que había daquelas.

A feira era o acto máis fermoso e importante do concello. Aquel movemento desenfreado remataba a media tarde, despois de xantar o pulpo ou o bacallao e de latricar durante un par de horas cos veciños que facía días que non se vían…. entón os camiños volvían a encherse de xente, animais e carros de volta para casa.

Hai moitas teorías sobre a desaparición destas feiras, uns din que as deixaron morrer, outros que non souberon adaptarse a modernidade dos tempos e os mais que a emigración, o abandono do rural e a despoboación das aldeas remataron con elas.

O que sí é certo é, que os que tivemos a sorte de vivilas e disfrutalas, botámolas moito de menos, e matamos a morriña visitando algunhas das sostibles que se están a facer e de algunhas outras que están tratando de recuperar.

Imaxe(Fotos da páxina Web do Concello de Lalín)

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s