ROMANCE DO REI E A PRINCESA


O ROMANCE DO REI E A PRINCESA

 

Son cego de nacemento,

miña cegueira é total,

o que non é impedimento,

pra mirar mais do normal.

 

Doume conta polo tanto,

de que a cousa non vai ben,

e dos asuntos de palacio,

non nos libramos ninguén.

 

Xa temos na realeza,

dous afamados mangantes,

sendo un deles unha filla,

do que mataba elefantes,

 

que en vez de coidar da casa,

abríase de petrina,

cada vez que se atopaba,

nos pasillos coa Corina.

 

¡¡ Carallo pro elefantista !!

Vaia gusto refinado:

unha conta na Suiza,

e unha “rubiales” ó lado.

 

E mentras tanto en Palacio,

onde ninguén sabía desto.

facían vida normal,

sen preocuparse do cabestro.

 

Pero vai ti ver que a sorte,

non a iba ter inteira,

e nunha caída moi tonta,

fracturóuselle a cadeira.

 

Aínda non chegara ao chan,

e xa se soupo da noticia.

Confirmárona despois,

ó Felipe e a Leticia:

 

“Nuetro padre se ha caído

en una de las habitaciones,

cuando estaba en cumplimiento,

de sus mil obligaciones”

 

Pero nós non somos parvos,

e dámonos conta enseguida

de que en vez de traballar,

¡¡pegábase la gran vida !!

 

E facendo viaxes privados,

cando a el lle viña en gana,

iba  matar elefantes,

ás reservas de Botsuana.

 

E non iba solo, non,

que iba ben acompañado,

coa escopeta ben cargada,

e a “rubiales” ao lado,

 

Que antes de viaxar lle dixo:

Meu querido… vida miña,

alúgame un “chaleciño”

para terme por veciña.

 

Cousa que fixo o cabestro,

sin perder un só segundo,

sin sospeitar que mais adiante,

saberíao todo o mundo.

 

¡¡ Manda carallo nabana !!

Dixo a raíña o sabelo,

este home anda salido

ou  quereme tomar o pelo.

 

A rubiales descuberta,

en semellante fazaña,

fixo as maletas nun intrem

e volveuse pra Alemaña.

 

Que tendo a vida resolta,

e un lustroso par de tetas,

importalle tres carallos,

o paisano das muletas.

 

E ó saberse destas cousas,

e analizandoas despacio

a ún entralle a risa

do que pasaba en Palacio.

 

Agora a ninguén lle estrana

que abandoase o fogar,

aquel espigado tipo,

Conde  de Marichalar.

 

Que farto debía estar

daquela pozoñenta vida,

a ninguén lle estranou nada

que se pasase á “María”.

 

E ata aquí chegou a historia

deste ceguiño total,

que tan pronto soupo o asunto

véuvolo contar.

 

Como non teño lazariño,

pra pedirvos o aguinaldo,

debédesme cada ún,

unha taciña de caldo.

———————-

Pois seica estaba a cousa en boca de todos dende facía tempo, pero saíronse de nai cando se descubre que o traballo producido era pouco comparado coa vida pai que levaba este home tan campechano. Pero sendo un Rei con gran intelixencia, solucionou o asunto con unha gran frase pra posteridade:  “ LO SIENTO MUCHO, ME HE EQUIVOCADO…NO VOLVERÁ A OCURRIR”.  E a min, conmoveume tanto esta historia amorosa e de contas na Suíza que non puden deixala pasar sin facerlle un romance. 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s